हनुमान् अपि विक्रान्तः सर्वं शुश्राव तत्त्वतः । (१।१)

सीतायास्त्रिजटायाश्च राक्षसीनां च तर्जनम् ॥ (१।२)

अवेक्षमाणस्तां देवीं देवताम् इव नन्दने । (२।१)

ततो बहुविधां चिन्तां चिन्तयामास वानरः ॥ (२।२)

यां कपीनां सहस्राणि सुबहून्ययुतानि च । (३।१)

दिक्षु सर्वासु मार्गन्ते सेयम् आसादिता मया ॥ (३।२)

चारेण तु सुयुक्तेन शत्रोः शक्तिम् अवेक्षता । (४।१)

गूढेन चरता तावद् अवेक्षितम् इदं मया ॥ (४।२)

राक्षसानां विशेषश्च पुरी चेयम् अवेक्षिता । (५।१)

राक्षसाधिपतेर् अस्य प्रभावो रावणस्य च ॥ (५।२)

युक्तं तस्याप्रमेयस्य सर्वसत्त्वदयावतः । (६।१)

समाश्वासयितुं भार्यां पतिदर्शनकाङ्क्षिणीम् ॥ (६।२)

अहम् आश्वासयाम्येनां पूर्णचन्द्रनिभाननाम् । (७।१)

अदृष्टदुःखां दुःखस्य न ह्यन्तम् अधिगच्छतीम् ॥ (७।२)

यदि ह्यहम् इमां देवीं शोकोपहतचेतनाम् । (८।१)

अनाश्वास्य गमिष्यामि दोषवद् गमनं भवेत् ॥ (८।२)

गते हि मयि तत्रेयं राजपुत्री यशस्विनी । (९।१)

परित्राणम् अविन्दन्ती जानकी जीवितं त्यजेत् ॥ (९।२)

मया च स महाबाहुः पूर्णचन्द्रनिभाननः । (१०।१)

समाश्वासयितुं न्याय्यः सीतादर्शनलालसः ॥ (१०।२)

निशाचरीणां प्रत्यक्षम् अक्षमं चाभिभाषणम् । (११।१)

कथं नु खलु कर्तव्यम् इदं कृच्छ्रगतो ह्यहम् ॥ (११।२)

अनेन रात्रिशेषेण यदि नाश्वास्यते मया । (१२।१)

सर्वथा नास्ति संदेहः परित्यक्ष्यति जीवितम् ॥ (१२।२)

रामश्च यदि पृच्छेन्मां किं मां सीताब्रवीद् वचः । (१३।१)

किम् अहं तं प्रतिब्रूयाम् असम्भाष्य सुमध्यमाम् ॥ (१३।२)

सीतासंदेशरहितं माम् इतस्त्वरया गतम् । (१४।१)

निर्दहेद् अपि काकुत्स्थः क्रुद्धस्तीव्रेण चक्षुषा ॥ (१४।२)

यदि चेद् योजयिष्यामि भर्तारं रामकारणात् । (१५।१)

व्यर्थम् आगमनं तस्य ससैन्यस्य भविष्यति ॥ (१५।२)

अन्तरं त्वहम् आसाद्य राक्षसीनाम् इह स्थितः । (१६।१)

शनैर् आश्वासयिष्यामि संतापबहुलाम् इमाम् ॥ (१६।२)

अहं ह्यतितनुश्चैव वानरश्च विशेषतः । (१७।१)

वाचं चोदाहरिष्यामि मानुषीम् इह संस्कृताम् ॥ (१७।२)

यदि वाचं प्रदास्यामि द्विजातिर् इव संस्कृताम् । (१८।१)

रावणं मन्यमाना मां सीता भीता भविष्यति ॥ (१८।२)

अवश्यम् एव वक्तव्यं मानुषं वाक्यम् अर्थवत् । (१९।१)

मया सान्त्वयितुं शक्या नान्यथेयम् अनिन्दिता ॥ (१९।२)

सेयम् आलोक्य मे रूपं जानकी भाषितं तथा । (२०।१)

रक्षोभिस्त्रासिता पूर्वं भूयस्त्रासं गमिष्यति ॥ (२०।२)

ततो जातपरित्रासा शब्दं कुर्यान्मनस्विनी । (२१।१)

जानमाना विशालाक्षी रावणं कामरूपिणम् ॥ (२१।२)

सीतया च कृते शब्दे सहसा राक्षसीगणः । (२२।१)

नानाप्रहरणो घोरः समेयाद् अन्तकोपमः ॥ (२२।२)

ततो मां संपरिक्षिप्य सर्वतो विकृताननाः । (२३।१)

वधे च ग्रहणे चैव कुर्युर् यत्नं यथाबलम् ॥ (२३।२)

तं मां शाखाः प्रशाखाश्च स्कन्धांश्चोत्तमशाखिनाम् । (२४।१)

दृष्ट्वा विपरिधावन्तं भवेयुर् भयशङ्किताः ॥ (२४।२)

मम रूपं च सम्प्रेक्ष्य वनं विचरतो महत् । (२५।१)

राक्षस्यो भयवित्रस्ता भवेयुर् विकृताननाः ॥ (२५।२)

ततः कुर्युः समाह्वानं राक्षस्यो रक्षसाम् अपि । (२६।१)

राक्षसेन्द्रनियुक्तानां राक्षसेन्द्रनिवेशने ॥ (२६।२)

ते शूलशरनिस्त्रिंशविविधायुधपाणयः । (२७।१)

आपतेयुर् विमर्दे ऽस्मिन् वेगेनोद्विग्नकारिणः ॥ (२७।२)

संक्रुद्धस्तैस्तु परितो विधमन् रक्षसां बलम् । (२८।१)

शक्नुयां न तु सम्प्राप्तुं परं पारं महोदधेः ॥ (२८।२)

मां वा गृह्णीयुर् आप्लुत्य बहवः शीघ्रकारिणः । (२९।१)

स्याद् इयं चागृहीतार्था मम च ग्रहणं भवेत् ॥ (२९।२)

हिंसाभिरुचयो हिंस्युर् इमां वा जनकात्मजाम् । (३०।१)

विपन्नं स्यात् ततः कार्यं रामसुग्रीवयोर् इदम् ॥ (३०।२)

उद्देशे नष्टमार्गे ऽस्मिन् राक्षसैः परिवारिते । (३१।१)

सागरेण परिक्षिप्ते गुप्ते वसति जानकी ॥ (३१।२)

विशस्ते वा गृहीते वा रक्षोभिर् मयि संयुगे । (३२।१)

नान्यं पश्यामि रामस्य सहायं कार्यसाधने ॥ (३२।२)

विमृशंश्च न पश्यामि यो हते मयि वानरः । (३३।१)

शतयोजनविस्तीर्णं लङ्घयेत महोदधिम् ॥ (३३।२)

कामं हन्तुं समर्थो ऽस्मि सहस्राण्यपि रक्षसाम् । (३४।१)

न तु शक्ष्यामि सम्प्राप्तुं परं पारं महोदधेः ॥ (३४।२)

असत्यानि च युद्धानि संशयो मे न रोचते । (३५।१)

कश्च निःसंशयं कार्यं कुर्यात् प्राज्ञः ससंशयम् ॥ (३५।२)

एष दोषो महान् हि स्यान्मम सीताभिभाषणे । (३६।१)

प्राणत्यागश्च वैदेह्या भवेद् अनभिभाषणे ॥ (३६।२)

भूताश्चार्था विनश्यन्ति देशकालविरोधिताः । (३७।१)

विक्लवं दूतम् आसाद्य तमः सूर्योदये यथा ॥ (३७।२)

अर्थानर्थान्तरे बुद्धिर् निश्चितापि न शोभते । (३८।१)

घातयन्ति हि कार्याणि दूताः पण्डितमानिनः ॥ (३८।२)

न विनश्येत् कथं कार्यं वैक्लव्यं न कथं भवेत् । (३९।१)

लङ्घनं च समुद्रस्य कथं नु न वृथा भवेत् ॥ (३९।२)

कथं नु खलु वाक्यं मे शृणुयान्नोद्विजेत च । (४०।१)

इति संचिन्त्य हनुमांश्चकार मतिमान्मतिम् ॥ (४०।२)

रामम् अक्लिष्टकर्माणं स्वबन्धुम् अनुकीर्तयन् । (४१।१)

नैनाम् उद्वेजयिष्यामि तद्बन्धुगतमानसाम् ॥ (४१।२)

इक्ष्वाकूणां वरिष्ठस्य रामस्य विदितात्मनः । (४२।१)

शुभानि धर्मयुक्तानि वचनानि समर्पयन् ॥ (४२।२)

श्रावयिष्यामि सर्वाणि मधुरां प्रब्रुवन् गिरम् । (४३।१)

श्रद्धास्यति यथा हीयं तथा सर्वं समादधे ॥ (४३।२)

इति स बहुविधं महानुभावो जगतिपतेः प्रमदाम् अवेक्षमाणः । (४४।१)

मधुरम् अवितथं जगाद वाक्यं द्रुमविटपान्तरम् आस्थितो हनूमान् ॥ (४४।२)