एतच्छ्रुत्वा शुभं वाक्यं राघवेण सुभाषितम् । (१।१)

इदं शुभतरं वाक्यं व्याजहार महेश्वरः ॥ (१।२)

पुष्कराक्ष महाबाहो महावक्षः परंतप । (२।१)

दिष्ट्या कृतम् इदं कर्म त्वया शस्त्रभृतां वर ॥ (२।२)

दिष्ट्या सर्वस्य लोकस्य प्रवृद्धं दारुणं तमः । (३।१)

अपावृत्तं त्वया संख्ये राम रावणजं भयम् ॥ (३।२)

आश्वास्य भरतं दीनं कौसल्यां च यशस्विनीम् । (४।१)

कैकेयीं च सुमित्रां च दृष्ट्वा लक्ष्मणमातरम् ॥ (४।२)

प्राप्य राज्यम् अयोध्यायां नन्दयित्वा सुहृज्जनम् । (५।१)

इक्ष्वाकूणां कुले वंशं स्थापयित्वा महाबल ॥ (५।२)

इष्ट्वा तुरगमेधेन प्राप्य चानुत्तमं यशः । (६।१)

ब्राह्मणेभ्यो धनं दत्त्वा त्रिदिवं गन्तुम् अर्हसि ॥ (६।२)

एष राजा विमानस्थः पिता दशरथस्तव । (७।१)

काकुत्स्थ मानुषे लोके गुरुस्तव महायशाः ॥ (७।२)

इन्द्रलोकं गतः श्रीमांस्त्वया पुत्रेण तारितः । (८।१)

लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा त्वम् एनम् अभिवादय ॥ (८।२)

महादेववचः श्रुत्वा काकुत्स्थः सहलक्ष्मणः । (९।१)

विमानशिखरस्थस्य प्रणामम् अकरोत् पितुः ॥ (९।२)

दीप्यमानं स्वया लक्ष्म्या विरजोऽम्बरधारिणम् । (१०।१)

लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा ददर्श पितरं प्रभुः ॥ (१०।२)

हर्षेण महताविष्टो विमानस्थो महीपतिः । (११।१)

प्राणैः प्रियतरं दृष्ट्वा पुत्रं दशरथस्तदा ॥ (११।२)

आरोप्याङ्कं महाबाहुर् वरासनगतः प्रभुः । (१२।१)

बाहुभ्यां सम्परिष्वज्य ततो वाक्यं समाददे ॥ (१२।२)

न मे स्वर्गो बहुमतः संमानश्च सुरर्षिभिः । (१३।१)

त्वया राम विहीनस्य सत्यं प्रतिशृणोमि ते ॥ (१३।२)

कैकेय्या यानि चोक्तानि वाक्यानि वदतां वर । (१४।१)

तव प्रव्राजनार्थानि स्थितानि हृदये मम ॥ (१४।२)

त्वां तु दृष्ट्वा कुशलिनं परिष्वज्य सलक्ष्मणम् । (१५।१)

अद्य दुःखाद् विमुक्तो ऽस्मि नीहाराद् इव भास्करः ॥ (१५।२)

तारितो ऽहं त्वया पुत्र सुपुत्रेण महात्मना । (१६।१)

अष्टावक्रेण धर्मात्मा तारितो ब्राह्मणो यथा ॥ (१६।२)

इदानीं च विजानामि यथा सौम्य सुरेश्वरैः । (१७।१)

वधार्थं रावणस्येह विहितं पुरुषोत्तमम् ॥ (१७।२)

सिद्धार्था खलु कौसल्या या त्वां राम गृहं गतम् । (१८।१)

वनान्निवृत्तं संहृष्टा द्रक्ष्यते शत्रुसूदन ॥ (१८।२)

सिद्धार्थाः खलु ते राम नरा ये त्वां पुरीं गतम् । (१९।१)

जलार्द्रम् अभिषिक्तं च द्रक्ष्यन्ति वसुधाधिपम् ॥ (१९।२)

अनुरक्तेन बलिना शुचिना धर्मचारिणा । (२०।१)

इच्छेयं त्वाम् अहं द्रष्टुं भरतेन समागतम् ॥ (२०।२)

चतुर्दशसमाः सौम्य वने निर्यापितास्त्वया । (२१।१)

वसता सीतया सार्धं लक्ष्मणेन च धीमता ॥ (२१।२)

निवृत्तवनवासो ऽसि प्रतिज्ञा सफला कृता । (२२।१)

रावणं च रणे हत्वा देवास्ते परितोषिताः ॥ (२२।२)

कृतं कर्म यशः श्लाघ्यं प्राप्तं ते शत्रुसूदन । (२३।१)

भ्रातृभिः सह राज्यस्थो दीर्घम् आयुर् अवाप्नुहि ॥ (२३।२)

इति ब्रुवाणं राजानं रामः प्राञ्जलिर् अब्रवीत् । (२४।१)

कुरु प्रसादं धर्मज्ञ कैकेय्या भरतस्य च ॥ (२४।२)

सपुत्रां त्वां त्यजामीति यद् उक्ता कैकयी त्वया । (२५।१)

स शापः कैकयीं घोरः सपुत्रां न स्पृशेत् प्रभो ॥ (२५।२)

स तथेति महाराजो रामम् उक्त्वा कृताञ्जलिम् । (२६।१)

लक्ष्मणं च परिष्वज्य पुनर् वाक्यम् उवाच ह ॥ (२६।२)

रामं शुश्रूषता भक्त्या वैदेह्या सह सीतया । (२७।१)

कृता मम महाप्रीतिः प्राप्तं धर्मफलं च ते ॥ (२७।२)

धर्मं प्राप्स्यसि धर्मज्ञ यशश्च विपुलं भुवि । (२८।१)

रामे प्रसन्ने स्वर्गं च महिमानं तथैव च ॥ (२८।२)

रामं शुश्रूष भद्रं ते सुमित्रानन्दवर्धन । (२९।१)

रामः सर्वस्य लोकस्य शुभेष्वभिरतः सदा ॥ (२९।२)

एते सेन्द्रास्त्रयो लोकाः सिद्धाश्च परमर्षयः । (३०।१)

अभिगम्य महात्मानम् अर्चन्ति पुरुषोत्तमम् ॥ (३०।२)

एतत् तद् उक्तम् अव्यक्तम् अक्षरं ब्रह्मनिर्मितम् । (३१।१)

देवानां हृदयं सौम्य गुह्यं रामः परंतपः ॥ (३१।२)

अवाप्तं धर्मचरणं यशश्च विपुलं त्वया । (३२।१)

रामं शुश्रूषता भक्त्या वैदेह्या सह सीतया ॥ (३२।२)

स तथोक्त्वा महाबाहुर् लक्ष्मणं प्राञ्जलिं स्थितम् । (३३।१)

उवाच राजा धर्मात्मा वैदेहीं वचनं शुभम् ॥ (३३।२)

कर्तव्यो न तु वैदेहि मन्युस्त्यागम् इमं प्रति । (३४।१)

रामेण त्वद्विशुद्ध्यर्थं कृतम् एतद्धितैषिणा ॥ (३४।२)

न त्वं सुभ्रु समाधेया पतिशुश्रूषणं प्रति । (३५।१)

अवश्यं तु मया वाच्यम् एष ते दैवतं परम् ॥ (३५।२)

इति प्रतिसमादिश्य पुत्रौ सीतां तथा स्नुषाम् । (३६।१)

इन्द्रलोकं विमानेन ययौ दशरथो ज्वलन् ॥ (३६।२)