वीक्षमाणस्ततो लङ्कां कपिः कृतमनोरथः । (१।१)

वर्धमानसमुत्साहः कार्यशेषम् अचिन्तयत् ॥ (१।२)

किं नु खल्ववशिष्टं मे कर्तव्यम् इह साम्प्रतम् । (२।१)

यद् एषां रक्षसां भूयः संतापजननं भवेत् ॥ (२।२)

वनं तावत् प्रमथितं प्रकृष्टा राक्षसा हताः । (३।१)

बलैकदेशः क्षपितः शेषं दुर्गविनाशनम् ॥ (३।२)

दुर्गे विनाशिते कर्म भवेत् सुखपरिश्रमम् । (४।१)

अल्पयत्नेन कार्ये ऽस्मिन्मम स्यात् सफलः श्रमः ॥ (४।२)

यो ह्ययं मम लाङ्गूले दीप्यते हव्यवाहनः । (५।१)

अस्य संतर्पणं न्याय्यं कर्तुम् एभिर् गृहोत्तमैः ॥ (५।२)

ततः प्रदीप्तलाङ्गूलः सविद्युद् इव तोयदः । (६।१)

भवनाग्रेषु लङ्काया विचचार महाकपिः ॥ (६।२)

मुमोच हनुमान् अग्निं कालानलशिखोपमम् ॥ (७।१)

श्वसनेन च संयोगाद् अतिवेगो महाबलः । (८।१)

कालाग्निर् इव जज्वाल प्रावर्धत हुताशनः ॥ (८।२)

प्रदीप्तम् अग्निं पवनस्तेषु वेश्मसु चारयत् ॥ (९।१)

तानि काञ्चनजालानि मुक्तामणिमयानि च । (१०।१)

भवनान्यवशीर्यन्त रत्नवन्ति महान्ति च ॥ (१०।२)

तानि भग्नविमानानि निपेतुर् वसुधातले । (११।१)

भवनानीव सिद्धानाम् अम्बरात् पुण्यसंक्षये ॥ (११।२)

वज्रविद्रुमवैदूर्यमुक्तारजतसंहितान् । (१२।१)

विचित्रान् भवनाद् धातून् स्यन्दमानान् ददर्श सः ॥ (१२।२)

नाग्निस्तृप्यति काष्ठानां तृणानां च यथा तथा । (१३।१)

हनूमान् राक्षसेन्द्राणां वधे किंचिन् न तृप्यति ॥ (१३।२)

हुताशनज्वालसमावृता सा हतप्रवीरा परिवृत्तयोधा । (१४।१)

हनूमतः क्रोधबलाभिभूता बभूव शापोपहतेव लङ्का ॥ (१४।२)

ससंभ्रमं त्रस्तविषण्णराक्षसां समुज्ज्वलज्ज्वालहुताशनाङ्किताम् । (१५।१)

ददर्श लङ्कां हनुमान्महामनाः स्वयम्भुकोपोपहताम् इवावनिम् ॥ (१५।२)

स राक्षसांस्तान् सुबहूंश्च हत्वा वनं च भङ्क्त्वा बहुपादपं तत् । (१६।१)

विसृज्य रक्षोभवनेषु चाग्निं जगाम रामं मनसा महात्मा ॥ (१६।२)

लङ्कां समस्तां संदीप्य लाङ्गूलाग्निं महाकपिः । (१७।१)

निर्वापयामास तदा समुद्रे हरिसत्तमः ॥ (१७।२)