ततः स सचिवैः सार्धं षड्भिर् नित्यं बलोत्कटैः । (१।१)

महोदरप्रहस्ताभ्यां मारीचशुकसारणैः ॥ (१।२)

धूम्राक्षेण च वीरेण नित्यं समरगृध्नुना । (२।१)

वृतः सम्प्रययौ श्रीमान् क्रोधाल्लोकान् दहन्न् इव ॥ (२।२)

पुराणि स नदीः शैलान् वनान्युपवनानि च । (३।१)

अतिक्रम्य मुहूर्तेन कैलासं गिरिम् आविशत् ॥ (३।२)

तं निविष्टं गिरौ तस्मिन् राक्षसेन्द्रं निशम्य तु । (४।१)

राज्ञो भ्रातायम् इत्युक्त्वा गता यत्र धनेश्वरः ॥ (४।२)

गत्वा तु सर्वम् आचख्युर् भ्रातुस्तस्य विनिश्चयम् । (५।१)

अनुज्ञाता ययुश्चैव युद्धाय धनदेन ते ॥ (५।२)

ततो बलस्य संक्षोभः सागरस्येव वर्धतः । (६।१)

अभून्नैरृतराजस्य गिरिं संचालयन्न् इव ॥ (६।२)

ततो युद्धं समभवद् यक्षराक्षससंकुलम् । (७।१)

व्यथिताश्चाभवंस्तत्र सचिवास्तस्य रक्षसः ॥ (७।२)

तं दृष्ट्वा तादृशं सैन्यं दशग्रीवो निशाचरः । (८।१)

हर्षान्नादं ततः कृत्वा रोषात् समभिवर्तत ॥ (८।२)

ये तु ते राक्षसेन्द्रस्य सचिवा घोरविक्रमाः । (९।१)

ते सहस्रं सहस्राणाम् एकैकं समयोधयन् ॥ (९।२)

ततो गदाभिः परिघैर् असिभिः शक्तितोमरैः । (१०।१)

वध्यमानो दशग्रीवस्तत् सैन्यं समगाहत ॥ (१०।२)

तैर् निरुच्छ्वासवत् तत्र वध्यमानो दशाननः । (११।१)

वर्षमाणैर् इव घनैर् यक्षेन्द्रैः संनिरुध्यत ॥ (११।२)

स दुरात्मा समुद्यम्य कालदण्डोपमां गदाम् । (१२।१)

प्रविवेश ततः सैन्यं नयन् यक्षान् यमक्षयम् ॥ (१२।२)

स कक्षम् इव विस्तीर्णं शुष्केन्धनसमाकुलम् । (१३।१)

वातेनाग्निर् इवायत्तो ऽदहत् सैन्यं सुदारुणम् ॥ (१३।२)

तैस्तु तस्य मृधे ऽमात्यैर् महोदरशुकादिभिः । (१४।१)

अल्पावशिष्टास्ते यक्षाः कृता वातैर् इवाम्बुदाः ॥ (१४।२)

केचित् त्वायुधभग्नाङ्गाः पतिताः समरक्षितौ । (१५।१)

ओष्ठान् स्वदशनैस्तीक्ष्णैर् दंशन्तो भुवि पातिताः ॥ (१५।२)

भयाद् अन्योन्यम् आलिङ्ग्य भ्रष्टशस्त्रा रणाजिरे । (१६।१)

निषेदुस्ते तदा यक्षाः कूला जलहता इव ॥ (१६।२)

हतानां स्वर्गसंस्थानां युध्यतां पृथिवीतले । (१७।१)

प्रेक्षताम् ऋषिसंघानां न बभूवान्तरं दिवि ॥ (१७।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे राम विस्तीर्णबलवाहनः । (१८।१)

अगमत् सुमहान् यक्षो नाम्ना संयोधकण्टकः ॥ (१८।२)

तेन यक्षेण मारीचो विष्णुनेव समाहतः । (१९।१)

पतितः पृथिवीं भेजे क्षीणपुण्य इवाम्बरात् ॥ (१९।२)

प्राप्तसंज्ञो मुहूर्तेन विश्रम्य च निशाचरः । (२०।१)

तं यक्षं योधयामास स च भग्नः प्रदुद्रुवे ॥ (२०।२)

ततः काञ्चनचित्राङ्गं वैदूर्यरजतोक्षितम् । (२१।१)

मर्यादां द्वारपालानां तोरणं तत् समाविशत् ॥ (२१।२)

ततो राम दशग्रीवं प्रविशन्तं निशाचरम् । (२२।१)

सूर्यभानुर् इति ख्यातो द्वारपालो न्यवारयत् ॥ (२२।२)

ततस्तोरणम् उत्पाट्य तेन यक्षेण ताडितः । (२३।१)

राक्षसो यक्षसृष्टेन तोरणेन समाहतः । (२३।२)

न क्षितिं प्रययौ राम वरात् सलिलयोनिनः ॥ (२३।३)

स तु तेनैव तं यक्षं तोरणेन समाहनत् । (२४।१)

नादृश्यत तदा यक्षो भस्म तेन कृतस्तु सः ॥ (२४।२)

ततः प्रदुद्रुवुः सर्वे यक्षा दृष्ट्वा पराक्रमम् । (२५।१)

ततो नदीर् गुहाश्चैव विविशुर् भयपीडिताः ॥ (२५।२)