ततः पञ्चवटीं गत्वा नानाव्यालमृगायुताम् । (१।१)

उवाच भ्रातरं रामो लक्ष्मणं दीप्ततेजसम् ॥ (१।२)

आगताः स्म यथोद्दिष्टम् अमुं देशं महर्षिणा । (२।१)

अयं पञ्चवटीदेशः सौम्य पुष्पितकाननः ॥ (२।२)

सर्वतश् चार्यतां दृष्टिः कानने निपुणो ह्य् असि । (३।१)

आश्रमः कतरस्मिन् नो देशे भवति संमतः ॥ (३।२)

रमते यत्र वैदेही त्वम् अहं चैव लक्ष्मण । (४।१)

तादृशो दृश्यतां देशः संनिकृष्टजलाशयः ॥ (४।२)

वनरामण्यकं यत्र जलरामण्यकं तथा । (५।१)

संनिकृष्टं च यत्र स्यात् समित्पुष्पकुशोदकम् ॥ (५।२)

एवम् उक्तस् तु रामेण लक्ष्मणः संयताञ्जलिः । (६।१)

सीतासमक्षं काकुत्स्थम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (६।२)

परवान् अस्मि काकुत्स्थ त्वयि वर्षशतं स्थिते । (७।१)

स्वयं तु रुचिरे देशे क्रियताम् इति मां वद ॥ (७।२)

सुप्रीतस् तेन वाक्येन लक्ष्मणस्य महाद्युतिः । (८।१)

विमृशन् रोचयामास देशं सर्वगुणान्वितम् ॥ (८।२)

स तं रुचिरम् आक्रम्य देशम् आश्रमकर्मणि । (९।१)

हस्तौ गृहीत्वा हस्तेन रामः सौमित्रिम् अब्रवीत् ॥ (९।२)

अयं देशः समः श्रीमान् पुष्पितैस् तरुभिर् वृतः । (१०।१)

इहाश्रमपदं सौम्य यथावत् कर्तुम् अर्हसि ॥ (१०।२)

इयम् आदित्यसंकाशैः पद्मैः सुरभिगन्धिभिः । (११।१)

अदूरे दृश्यते रम्या पद्मिनी पद्मशोभिता ॥ (११।२)

यथाख्यातम् अगस्त्येन मुनिना भावितात्मना । (१२।१)

इयं गोदावरी रम्या पुष्पितैस् तरुभिर् वृता ॥ (१२।२)

हंसकारण्डवाकीर्णा चक्रवाकोपशोभिता । (१३।१)

नातिदूरे न चासन्ने मृगयूथनिपीडिता ॥ (१३।२)

मयूरनादिता रम्याः प्रांशवो बहुकन्दराः । (१४।१)

दृश्यन्ते गिरयः सौम्य फुल्लैस् तरुभिर् आवृताः ॥ (१४।२)

सौवर्णे राजतैस् ताम्रैर् देशे देशे च धातुभिः । (१५।१)

गवाक्षिता इवाभान्ति गजाः परमभक्तिभिः ॥ (१५।२)

सालैस् तालैस् तमालैश् च खर्जूरैः पनसाम्रकैः । (१६।१)

नीवारैस् तिमिशैश् चैव पुंनागैश् चोपशोभिताः ॥ (१६।२)

चूतैर् अशोकैस् तिलकैश् चम्पकैः केतकैर् अपि । (१७।१)

पुष्पगुल्मलतोपेतैस् तैस् तैस् तरुभिर् आवृताः ॥ (१७।२)

चन्दनैः स्यन्दनैर् नीपैः पनसैर् लकुचैर् अपि । (१८।१)

धवाश्वकर्णखदिरैः शमीकिंशुकपाटलैः ॥ (१८।२)

इदं पुण्यम् इदं मेध्यम् इदं बहुमृगद्विजम् । (१९।१)

इह वत्स्याम सौमित्रे सार्धम् एतेन पक्षिणा ॥ (१९।२)

एवम् उक्तस् तु रामेण लक्ष्मणः परवीरहा । (२०।१)

अचिरेणाश्रमं भ्रातुश् चकार सुमहाबलः ॥ (२०।२)

पर्णशालां सुविपुलां तत्र संघातमृत्तिकाम् । (२१।१)

सुस्तम्भां मस्करैर् दीर्घैः कृतवंशां सुशोभनाम् ॥ (२१।२)

स गत्वा लक्ष्मणः श्रीमान् नदीं गोदावरीं तदा । (२२।१)

स्नात्वा पद्मानि चादाय सफलः पुनर् आगतः ॥ (२२।२)

ततः पुष्पबलिं कृत्वा शान्तिं च स यथाविधि । (२३।१)

दर्शयामास रामाय तद् आश्रमपदं कृतम् ॥ (२३।२)

स तं दृष्ट्वा कृतं सौम्यम् आश्रमं सह सीतया । (२४।१)

राघवः पर्णशालायां हर्षम् आहारयत् परम् ॥ (२४।२)

सुसंहृष्टः परिष्वज्य बाहुभ्यां लक्ष्मणं तदा । (२५।१)

अतिस्निग्धं च गाढं च वचनं चेदम् अब्रवीत् ॥ (२५।२)

प्रीतो ऽस्मि ते महत् कर्म त्वया कृतम् इदं प्रभो । (२६।१)

प्रदेयो यन्निमित्तं ते परिष्वङ्गो मया कृतः ॥ (२६।२)

भावज्ञेन कृतज्ञेन धर्मज्ञेन च लक्ष्मण । (२७।१)

त्वया पुत्रेण धर्मात्मा न संवृत्तः पिता मम ॥ (२७।२)

एवं लक्ष्मणम् उक्त्वा तु राघवो लक्ष्मिवर्धनः । (२८।१)

तस्मिन् देशे बहुफले न्यवसत् स सुखं वशी ॥ (२८।२)

कंचित् कालं स धर्मात्मा सीतया लक्ष्मणेन च । (२९।१)

अन्वास्यमानो न्यवसत् स्वर्गलोके यथामरः ॥ (२९।२)