तच्छ्रुत्वा हर्षम् आपेदे राघवो भ्रातृभिः सह । (१।१)

वाक्यं चाद्भुतसंकाशं भ्रातॄन् प्रोवाच राघवः ॥ (१।२)

इमौ कुमारौ सौमित्रे तव धर्मविशारदौ । (२।१)

अङ्गदश्चन्द्रकेतुश्च राज्यार्हौ दृढधन्विनौ ॥ (२।२)

इमौ राज्ये ऽभिषेक्ष्यामि देशः साधु विधीयताम् । (३।१)

रमणीयो ह्यसंबाधो रमेतां यत्र धन्विनौ ॥ (३।२)

न राज्ञां यत्र पीडा स्यान्नाश्रमाणां विनाशनम् । (४।१)

स देशो दृश्यतां सौम्य नापराध्यामहे यथा ॥ (४।२)

तथोक्तवति रामे तु भरतः प्रत्युवाच ह । (५।१)

अयं कारापथो देशः सुरमण्यो निरामयः ॥ (५।२)

निवेश्यतां तत्र पुरम् अङ्गदस्य महात्मनः । (६।१)

चन्द्रकेतोश्च रुचिरं चन्द्रकान्तं निरामयम् ॥ (६।२)

तद् वाक्यं भरतेनोक्तं प्रतिजग्राह राघवः । (७।१)

तं च कृत्वा वशे देशम् अङ्गदस्य न्यवेशयत् ॥ (७।२)

अङ्गदीया पुरी रम्या अङ्गदस्य निवेशिता । (८।१)

रमणीया सुगुप्ता च रामेणाक्लिष्टकर्मणा ॥ (८।२)

चन्द्रकेतोस्तु मल्लस्य मल्लभूम्यां निवेशिता । (९।१)

चन्द्रकान्तेति विख्याता दिव्या स्वर्गपुरी यथा ॥ (९।२)

ततो रामः परां प्रीतिं भरतो लक्ष्मणस्तथा । (१०।१)

ययुर् युधि दुराधर्षा अभिषेकं च चक्रिरे ॥ (१०।२)

अभिषिच्य कुमारौ द्वौ प्रस्थाप्य सबलानुगौ । (११।१)

अङ्गदं पश्चिमां भूमिं चन्द्रकेतुम् उदङ्मुखम् ॥ (११।२)

अङ्गदं चापि सौमित्रिर् लक्ष्मणो ऽनुजगाम ह । (१२।१)

चन्द्रकेतोस्तु भरतः पार्ष्णिग्राहो बभूव ह ॥ (१२।२)

लक्ष्मणस्त्वङ्गदीयायां संवत्सरम् अथोषितः । (१३।१)

पुत्रे स्थिते दुराधर्षे अयोध्यां पुनर् आगमत् ॥ (१३।२)

भरतो ऽपि तथैवोष्य संवत्सरम् अथाधिकम् । (१४।१)

अयोध्यां पुनर् अगम्य रामपादावुपागमत् ॥ (१४।२)

उभौ सौमित्रिभरतौ रामपादावनुव्रतौ । (१५।१)

कालं गतम् अपि स्नेहान्न जज्ञाते ऽतिधार्मिकौ ॥ (१५।२)

एवं वर्षसहस्राणि दश तेषां ययुस्तदा । (१६।१)

धर्मे प्रयतमानानां पौरकार्येषु नित्यदा ॥ (१६।२)

विहृत्य कालं परिपूर्णमानसाः श्रिया वृता धर्मपथे परे स्थिताः । (१७।१)

त्रयः समिद्धा इव दीप्ततेजसा हुताग्नयः साधु महाध्वरे त्रयः ॥ (१७।२)