गतेष्व् अथ नृपो भूयः पौरेषु सह मन्त्रिभिः । (१।१)

मन्त्रयित्वा ततश् चक्रे निश्चयज्ञः स निश्चयम् ॥ (१।२)

श्व एव पुष्यो भविता श्वो ऽभिषेच्येत तु मे सुतः । (२।१)

रामो राजीवताम्राक्षो यौवराज्य इति प्रभुः ॥ (२।२)

अथान्तर्गृहम् आविश्य राजा दशरथस् तदा । (३।१)

सूतम् आज्ञापयामास रामं पुनर् इहानय ॥ (३।२)

प्रतिगृह्य स तद्वाक्यं सूतः पुनर् उपाययौ । (४।१)

रामस्य भवनं शीघ्रं रामम् आनयितुं पुनः ॥ (४।२)

द्वाःस्थैर् आवेदितं तस्य रामायागमनं पुनः । (५।१)

श्रुत्वैव चापि रामस् तं प्राप्तं शङ्कान्वितो ऽभवत् ॥ (५।२)

प्रवेश्य चैनं त्वरितं रामो वचनम् अब्रवीत् । (६।१)

यद् आगमनकृत्यं ते भूयस् तद् ब्रूह्य् अशेषतः ॥ (६।२)

तम् उवाच ततः सूतो राजा त्वां द्रष्टुम् इच्छति । (७।१)

श्रुत्वा प्रमाणम् अत्र त्वं गमनायेतराय वा ॥ (७।२)

इति सूतवचः श्रुत्वा रामो ऽथ त्वरयान्वितः । (८।१)

प्रययौ राजभवनं पुनर् द्रष्टुं नरेश्वरम् ॥ (८।२)

तं श्रुत्वा समनुप्राप्तं रामं दशरथो नृपः । (९।१)

प्रवेशयामास गृहं विविक्षुः प्रियम् उत्तमम् ॥ (९।२)

प्रविशन्न् एव च श्रीमान् राघवो भवनं पितुः । (१०।१)

ददर्श पितरं दूरात् प्रणिपत्य कृताञ्जलिः ॥ (१०।२)

प्रणमन्तं समुत्थाप्य तं परिष्वज्य भूमिपः । (११।१)

प्रदिश्य चास्मै रुचिरम् आसनं पुनर् अब्रवीत् ॥ (११।२)

राम वृद्धो ऽस्मि दीर्घायुर् भुक्ता भोगा मयेप्सिताः । (१२।१)

अन्नवद्भिः क्रतुशतैस् तथेष्टं भूरिदक्षिणैः ॥ (१२।२)

जातम् इष्टम् अपत्यं मे त्वम् अद्यानुपमं भुवि । (१३।१)

दत्तम् इष्टम् अधीतं च मया पुरुषसत्तम ॥ (१३।२)

अनुभूतानि चेष्टानि मया वीर सुखानि च । (१४।१)

देवर्षिपितृविप्राणाम् अनृणो ऽस्मि तथात्मनः ॥ (१४।२)

न किंचिन् मम कर्तव्यं तवान्यत्राभिषेचनात् । (१५।१)

अतो यत् त्वाम् अहं ब्रूयां तन् मे त्वं कर्तुम् अर्हसि ॥ (१५।२)

अद्य प्रकृतयः सर्वास् त्वाम् इच्छन्ति नराधिपम् । (१६।१)

अतस् त्वां युवराजानम् अभिषेक्ष्यामि पुत्रक ॥ (१६।२)

अपि चाद्याशुभान् राम स्वप्नान् पश्यामि दारुणान् । (१७।१)

सनिर्घाता महोल्काश् च पतन्तीह महास्वनाः ॥ (१७।२)

अवष्टब्धं च मे राम नक्षत्रं दारुणैर् ग्रहैः । (१८।१)

आवेदयन्ति दैवज्ञाः सूर्याङ्गारकराहुभिः ॥ (१८।२)

प्रायेण हि निमित्तानाम् ईदृशानां समुद्भवे । (१९।१)

राजा वा मृत्युम् आप्नोति घोरां वापदम् ऋच्छति ॥ (१९।२)

तद् यावद् एव मे चेतो न विमुह्यति राघव । (२०।१)

तावद् एवाभिषिञ्चस्व चला हि प्राणिनां मतिः ॥ (२०।२)

अद्य चन्द्रो ऽभ्युपगतः पुष्यात् पूर्वं पुनर् वसुम् । (२१।१)

श्वः पुष्ययोगं नियतं वक्ष्यन्ते दैवचिन्तकाः ॥ (२१।२)

तत्र पुष्ये ऽभिषिञ्चस्व मनस् त्वरयतीव माम् । (२२।१)

श्वस् त्वाहम् अभिषेक्ष्यामि यौवराज्ये परंतप ॥ (२२।२)

तस्मात् त्वयाद्य व्रतिना निशेयं नियतात्मना । (२३।१)

सह वध्वोपवस्तव्या दर्भप्रस्तरशायिना ॥ (२३।२)

सुहृदश् चाप्रमत्तास् त्वां रक्षन्त्व् अद्य समन्ततः । (२४।१)

भवन्ति बहुविघ्नानि कार्याण्य् एवंविधानि हि ॥ (२४।२)

विप्रोषितश् च भरतो यावद् एव पुराद् इतः । (२५।१)

तावद् एवाभिषेकस् ते प्राप्तकालो मतो मम ॥ (२५।२)

कामं खलु सतां वृत्ते भ्राता ते भरतः स्थितः । (२६।१)

ज्येष्ठानुवर्ती धर्मात्मा सानुक्रोशो जितेन्द्रियः ॥ (२६।२)

किं तु चित्तं मनुष्याणाम् अनित्यम् इति मे मतिः । (२७।१)

सतां च धर्मनित्यानां कृतशोभि च राघव ॥ (२७।२)

इत्य् उक्तः सो ऽभ्यनुज्ञातः श्वोभाविन्य् अभिषेचने । (२८।१)

व्रजेति रामः पितरम् अभिवाद्याभ्ययाद् गृहम् ॥ (२८।२)

प्रविश्य चात्मनो वेश्म राज्ञोद्दिष्टे ऽभिषेचने । (२९।१)

तस्मिन् क्षणे विनिर्गत्य मातुर् अन्तःपुरं ययौ ॥ (२९।२)

तत्र तां प्रवणाम् एव मातरं क्षौमवासिनीम् । (३०।१)

वाग्यतां देवतागारे ददर्श याचतीं श्रियम् ॥ (३०।२)

प्राग् एव चागता तत्र सुमित्रा लक्ष्मणस् तथा । (३१।१)

सीता चानायिता श्रुत्वा प्रियं रामाभिषेचनम् ॥ (३१।२)

तस्मिन् काले हि कौसल्या तस्थाव् आमीलितेक्षणा । (३२।१)

सुमित्रयान्वास्यमाना सीतया लक्ष्मणेन च ॥ (३२।२)

श्रुत्वा पुष्येण पुत्रस्य यौवराज्याभिषेचनम् । (३३।१)

प्राणायामेन पुरुषं ध्यायमाना जनार्दनम् ॥ (३३।२)

तथा सनियमाम् एव सो ऽभिगम्याभिवाद्य च । (३४।१)

उवाच वचनं रामो हर्षयंस् ताम् इदं तदा ॥ (३४।२)

अम्ब पित्रा नियुक्तो ऽस्मि प्रजापालनकर्मणि । (३५।१)

भविता श्वो ऽभिषेको मे यथा मे शासनं पितुः ॥ (३५।२)

सीतयाप्य् उपवस्तव्या रजनीयं मया सह । (३६।१)

एवम् ऋत्विगुपाध्यायैः सह माम् उक्तवान् पिता ॥ (३६।२)

यानि यान्य् अत्र योग्यानि श्वोभाविन्य् अभिषेचने । (३७।१)

तानि मे मङ्गलान्य् अद्य वैदेह्याश् चैव कारय ॥ (३७।२)

एतच् छ्रुत्वा तु कौसल्या चिरकालाभिकाङ्क्षितम् । (३८।१)

हर्षबाष्पकलं वाक्यम् इदं रामम् अभाषत ॥ (३८।२)

वत्स राम चिरं जीव हतास् ते परिपन्थिनः । (३९।१)

ज्ञातीन् मे त्वं श्रिया युक्तः सुमित्रायाश् च नन्दय ॥ (३९।२)

कल्याणे बत नक्षत्रे मयि जातो ऽसि पुत्रक । (४०।१)

येन त्वया दशरथो गुणैर् आराधितः पिता ॥ (४०।२)

अमोघं बत मे क्षान्तं पुरुषे पुष्करेक्षणे । (४१।१)

येयम् इक्ष्वाकुराज्यश्रीः पुत्र त्वां संश्रयिष्यति ॥ (४१।२)

इत्य् एवम् उक्तो मात्रेदं रामो भारतम् अब्रवीत् । (४२।१)

प्राञ्जलिं प्रह्वम् आसीनम् अभिवीक्ष्य स्मयन्न् इव ॥ (४२।२)

लक्ष्मणेमां मया सार्धं प्रशाधि त्वं वसुंधराम् । (४३।१)

द्वितीयं मे ऽन्तरात्मानं त्वाम् इयं श्रीर् उपस्थिता ॥ (४३।२)

सौमित्रे भुङ्क्ष्व भोगांस् त्वम् इष्टान् राज्यफलानि च । (४४।१)

जीवितं च हि राज्यं च त्वदर्थम् अभिकामये ॥ (४४।२)

इत्य् उक्त्वा लक्ष्मणं रामो मातराव् अभिवाद्य च । (४५।१)

अभ्यनुज्ञाप्य सीतां च जगाम स्वं निवेशनम् ॥ (४५।२)