एतत् तु वचनं श्रुत्वा सीता रामस्य दुःखिता । (१।१)

प्रसक्ताश्रुमुखी मन्दम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

ये त्वया कीर्तिता दोषा वने वस्तव्यतां प्रति । (२।१)

गुणान् इत्य् एव तान् विद्धि तव स्नेहपुरस्कृतान् ॥ (२।२)

त्वया च सह गन्तव्यं मया गुरुजनाज्ञया । (३।१)

त्वद्वियोगेन मे राम त्यक्तव्यम् इह जीवितम् ॥ (३।२)

न च मां त्वत्समीपस्थाम् अपि शक्नोति राघव । (४।१)

सुराणाम् ईश्वरः शक्रः प्रधर्षयितुम् ओजसा ॥ (४।२)

पतिहीना तु या नारी न सा शक्ष्यति जीवितुम् । (५।१)

कामम् एवंविधं राम त्वया मम विदर्शितम् ॥ (५।२)

अथ चापि महाप्राज्ञ ब्राह्मणानां मया श्रुतम् । (६।१)

पुरा पितृगृहे सत्यं वस्तव्यं किल मे वने ॥ (६।२)

लक्षणिभ्यो द्विजातिभ्यः श्रुत्वाहं वचनं गृहे । (७।१)

वनवासकृतोत्साहा नित्यम् एव महाबल ॥ (७।२)

आदेशो वनवासस्य प्राप्तव्यः स मया किल । (८।१)

सा त्वया सह तत्राहं यास्यामि प्रिय नान्यथा ॥ (८।२)

कृतादेशा भविष्यामि गमिष्यामि सह त्वया । (९।१)

कालश् चायं समुत्पन्नः सत्यवाग् भवतु द्विजः ॥ (९।२)

वनवासे हि जानामि दुःखानि बहुधा किल । (१०।१)

प्राप्यन्ते नियतं वीर पुरुषैर् अकृतात्मभिः ॥ (१०।२)

कन्यया च पितुर् गेहे वनवासः श्रुतो मया । (११।१)

भिक्षिण्याः साधुवृत्ताया मम मातुर् इहाग्रतः ॥ (११।२)

प्रसादितश् च वै पूर्वं त्वं वै बहुविधं प्रभो । (१२।१)

गमनं वनवासस्य काङ्क्षितं हि सह त्वया ॥ (१२।२)

कृतक्षणाहं भद्रं ते गमनं प्रति राघव । (१३।१)

वनवासस्य शूरस्य चर्या हि मम रोचते ॥ (१३।२)

शुद्धात्मन् प्रेमभावाद्धि भविष्यामि विकल्मषा । (१४।१)

भर्तारम् अनुगच्छन्ती भर्ता हि मम दैवतम् ॥ (१४।२)

प्रेत्यभावे ऽपि कल्याणः संगमो मे सह त्वया । (१५।१)

श्रुतिर् हि श्रूयते पुण्या ब्राह्मणानां यशस्विनाम् ॥ (१५।२)

इह लोके च पितृभिर् या स्त्री यस्य महामते । (१६।१)

अद्भिर् दत्ता स्वधर्मेण प्रेत्यभावे ऽपि तस्य सा ॥ (१६।२)

एवम् अस्मात् स्वकां नारीं सुवृत्तां हि पतिव्रताम् । (१७।१)

नाभिरोचयसे नेतुं त्वं मां केनेह हेतुना ॥ (१७।२)

भक्तां पतिव्रतां दीनां मां समां सुखदुःखयोः । (१८।१)

नेतुम् अर्हसि काकुत्स्थ समानसुखदुःखिनीम् ॥ (१८।२)

यदि मां दुःखिताम् एवं वनं नेतुं न चेच्छसि । (१९।१)

विषम् अग्निं जलं वाहम् आस्थास्ये मृत्युकारणात् ॥ (१९।२)

एवं बहुविधं तं सा याचते गमनं प्रति । (२०।१)

नानुमेने महाबाहुस् तां नेतुं विजनं वनम् ॥ (२०।२)

एवम् उक्ता तु सा चिन्तां मैथिली समुपागता । (२१।१)

स्नापयन्तीव गाम् उष्णैर् अश्रुभिर् नयनच्युतैः ॥ (२१।२)

चिन्तयन्तीं तथा तां तु निवर्तयितुम् आत्मवान् । (२२।१)

क्रोधाविष्टां तु वैदेहीं काकुत्स्थो बह्व् असान्त्वयत् ॥ (२२।२)