ततस्तम् अक्षोभ्यबलं लङ्कायां नृपतेश्चरः । (१।१)

सुवेले राघवं शैले निविष्टं प्रत्यवेदयन् ॥ (१।२)

चाराणां रावणः श्रुत्वा प्राप्तं रामं महाबलम् । (२।१)

जातोद्वेगो ऽभवत् किंचित् सचिवांश्चेदम् अब्रवीत् ॥ (२।२)

मन्त्रिणः शीघ्रम् आयान्तु सर्वे वै सुसमाहिताः । (३।१)

अयं नो मन्त्रकालो हि सम्प्राप्त इव राक्षसाः ॥ (३।२)

तस्य तच्छासनं श्रुत्वा मन्त्रिणो ऽभ्यागमन् द्रुतम् । (४।१)

ततः संमन्त्रयामास सचिवै राक्षसैः सह ॥ (४।२)

मन्त्रयित्वा स दुर्धर्षः क्षमं यत् समनन्तरम् । (५।१)

विसर्जयित्वा सचिवान् प्रविवेश स्वम् आलयम् ॥ (५।२)

ततो राक्षसम् आहूय विद्युज्जिह्वं महाबलम् । (६।१)

मायाविदं महामायः प्राविशद् यत्र मैथिली ॥ (६।२)

विद्युज्जिह्वं च मायाज्ञम् अब्रवीद् राक्षसाधिपः । (७।१)

मोहयिष्यामहे सीतां मायया जनकात्मजाम् ॥ (७।२)

शिरो मायामयं गृह्य राघवस्य निशाचर । (८।१)

मां त्वं समुपतिष्ठस्व महच्च सशरं धनुः ॥ (८।२)

एवम् उक्तस्तथेत्याह विद्युज्जिह्वो निशाचरः । (९।१)

तस्य तुष्टो ऽभवद् राजा प्रददौ च विभूषणम् ॥ (९।२)

अशोकवनिकायां तु प्रविवेश महाबलः । (१०।१)

ततो दीनाम् अदैन्यार्हां ददर्श धनदानुजः । (१०।२)

अधोमुखीं शोकपराम् उपविष्टां महीतले ॥ (१०।३)

भर्तारम् एव ध्यायन्तीम् अशोकवनिकां गताम् । (११।१)

उपास्यमानां घोराभी राक्षसीभिर् अदूरतः ॥ (११।२)

उपसृत्य ततः सीतां प्रहर्षन् नाम कीर्तयन् । (१२।१)

इदं च वचनं धृष्टम् उवाच जनकात्मजाम् ॥ (१२।२)

सान्त्व्यमाना मया भद्रे यम् उपाश्रित्य वल्गसे । (१३।१)

खरहन्ता स ते भर्ता राघवः समरे हतः ॥ (१३।२)

छिन्नं ते सर्वतो मूलं दर्पस्ते निहतो मया । (१४।१)

व्यसनेनात्मनः सीते मम भार्या भविष्यसि ॥ (१४।२)

अल्पपुण्ये निवृत्तार्थे मूढे पण्डितमानिनि । (१५।१)

शृणु भर्तृवधं सीते घोरं वृत्रवधं यथा ॥ (१५।२)

समायातः समुद्रान्तं मां हन्तुं किल राघवः । (१६।१)

वानरेन्द्रप्रणीतेन बलेन महता वृतः ॥ (१६।२)

संनिविष्टः समुद्रस्य तीरम् आसाद्य दक्षिणम् । (१७।१)

बलेन महता रामो व्रजत्यस्तं दिवाकरे ॥ (१७।२)

अथाध्वनि परिश्रान्तम् अर्धरात्रे स्थितं बलम् । (१८।१)

सुखसुप्तं समासाद्य चारितं प्रथमं चरैः ॥ (१८।२)

तत् प्रहस्तप्रणीतेन बलेन महता मम । (१९।१)

बलम् अस्य हतं रात्रौ यत्र रामः सलक्ष्मणः ॥ (१९।२)

पट्टसान् परिघान् खड्गांश्चक्रान् दण्डान्महायसान् । (२०।१)

बाणजालानि शूलानि भास्वरान् कूटमुद्गरान् ॥ (२०।२)

यष्टीश्च तोमरान् प्रासांश्चक्राणि मुसलानि च । (२१।१)

उद्यम्योद्यम्य रक्षोभिर् वानरेषु निपातिताः ॥ (२१।२)

अथ सुप्तस्य रामस्य प्रहस्तेन प्रमाथिना । (२२।१)

असक्तं कृतहस्तेन शिरश्छिन्नं महासिना ॥ (२२।२)

विभीषणः समुत्पत्य निगृहीतो यदृच्छया । (२३।१)

दिशः प्रव्राजितः सर्वैर् लक्ष्मणः प्लवगैः सह ॥ (२३।२)

सुग्रीवो ग्रीवया शेते भग्नया प्लवगाधिपः । (२४।१)

निरस्तहनुकः शेते हनूमान् राक्षसैर् हतः ॥ (२४।२)

जाम्बवान् अथ जानुभ्याम् उत्पतन्निहतो युधि । (२५।१)

पट्टसैर् बहुभिश्छिन्नो निकृत्तः पादपो यथा ॥ (२५।२)

मैन्दश्च द्विविदश्चोभौ निहतौ वानरर्षभौ । (२६।१)

निःश्वसन्तौ रुदन्तौ च रुधिरेण समुक्षितौ ॥ (२६।२)

असिनाभ्याहतश्छिन्नो मध्ये रिपुनिषूदनः । (२७।१)

अभिष्टनति मेदिन्यां पनसः पनसो यथा ॥ (२७।२)

नाराचैर् बहुभिश्छिन्नः शेते दर्यां दरीमुखः । (२८।१)

कुमुदस्तु महातेजा निष्कूजन् सायकैर् हतः ॥ (२८।२)

अङ्गदो बहुभिश्छिन्नः शरैर् आसाद्य राक्षसैः । (२९।१)

पातितो रुधिरोद्गारी क्षितौ निपतितो ऽङ्गदः ॥ (२९।२)

हरयो मथिता नागै रथजालैस्तथापरे । (३०।१)

शायिता मृदितास्तत्र वायुवेगैर् इवाम्बुदाः ॥ (३०।२)

प्रद्रुताश्च परे त्रस्ता हन्यमाना जघन्यतः । (३१।१)

अभिद्रुतास्तु रक्षोभिः सिंहैर् इव महाद्विपाः ॥ (३१।२)

सागरे पतिताः केचित् केचिद् गगनम् आश्रिताः । (३२।१)

ऋक्षा वृक्षान् उपारूढा वानरैस्तु विमिश्रिताः ॥ (३२।२)

सागरस्य च तीरेषु शैलेषु च वनेषु च । (३३।१)

पिङ्गाक्षास्ते विरूपाक्षैर् बहुभिर् बहवो हताः ॥ (३३।२)

एवं तव हतो भर्ता ससैन्यो मम सेनया । (३४।१)

क्षतजार्द्रं रजोध्वस्तम् इदं चास्याहृतं शिरः ॥ (३४।२)

ततः परमदुर्धर्षो रावणो राक्षसेश्वरः । (३५।१)

सीतायाम् उपशृण्वन्त्यां राक्षसीम् इदम् अब्रवीत् ॥ (३५।२)

राक्षसं क्रूरकर्माणं विद्युज्जिह्वं त्वम् आनय । (३६।१)

येन तद् राघवशिरः संग्रामात् स्वयम् आहृतम् ॥ (३६।२)

विद्युज्जिह्वस्ततो गृह्य शिरस्तत् सशरासनम् । (३७।१)

प्रणामं शिरसा कृत्वा रावणस्याग्रतः स्थितः ॥ (३७।२)

तम् अब्रवीत् ततो राजा रावणो राक्षसं स्थितम् । (३८।१)

विद्युज्जिह्वं महाजिह्वं समीपपरिवर्तिनम् ॥ (३८।२)

अग्रतः कुरु सीतायाः शीघ्रं दाशरथेः शिरः । (३९।१)

अवस्थां पश्चिमां भर्तुः कृपणा साधु पश्यतु ॥ (३९।२)

एवम् उक्तं तु तद् रक्षः शिरस्तत् प्रियदर्शनम् । (४०।१)

उपनिक्षिप्य सीतायाः क्षिप्रम् अन्तरधीयत ॥ (४०।२)

रावणश्चापि चिक्षेप भास्वरं कार्मुकं महत् । (४१।१)

त्रिषु लोकेषु विख्यातं सीताम् इदम् उवाच ह ॥ (४१।२)

इदं तत् तव रामस्य कार्मुकं ज्यासमन्वितम् । (४२।१)

इह प्रहस्तेनानीतं हत्वा तं निशि मानुषम् ॥ (४२।२)

स विद्युज्जिह्वेन सहैव तच्छिरो धनुश्च भूमौ विनिकीर्य रावणः । (४३।१)

विदेहराजस्य सुतां यशस्विनीं ततो ऽब्रवीत् तां भव मे वशानुगा ॥ (४३।२)