तस्मिंस् तु पुरुषव्याघ्रे निष्क्रामति कृताञ्जलौ । (१।१)

आर्तशब्दो हि संजज्ञे स्त्रीणाम् अन्तःपुरे महान् ॥ (१।२)

अनाथस्य जनस्यास्य दुर्बलस्य तपस्विनः । (२।१)

यो गतिः शरणं चासीत् स नाथः क्व नु गच्छति ॥ (२।२)

न क्रुध्यत्य् अभिशस्तो ऽपि क्रोधनीयानि वर्जयन् । (३।१)

क्रुद्धान् प्रसादयन् सर्वान् समदुःखः क्व गच्छति ॥ (३।२)

कौसल्यायां महातेजा यथा मातरि वर्तते । (४।१)

तथा यो वर्तते ऽस्मासु महात्मा क्व नु गच्छति ॥ (४।२)

कैकेय्या क्लिश्यमानेन राज्ञा संचोदितो वनम् । (५।१)

परित्राता जनस्यास्य जगतः क्व नु गच्छति ॥ (५।२)

अहो निश्चेतनो राजा जीवलोकस्य सम्प्रियम् । (६।१)

धर्म्यं सत्यव्रतं रामं वनवासे प्रवत्स्यति ॥ (६।२)

इति सर्वा महिष्यस् ता विवत्सा इव धेनवः । (७।१)

रुरुदुश् चैव दुःखार्ताः सस्वरं च विचुक्रुशुः ॥ (७।२)

स तम् अन्तःपुरे घोरम् आर्तशब्दं महीपतिः । (८।१)

पुत्रशोकाभिसंतप्तः श्रुत्वा चासीत् सुदुःखितः ॥ (८।२)

नाग्निहोत्राण्य् अहूयन्त सूर्यश् चान्तरधीयत । (९।१)

व्यसृजन् कवलान् नागा गावो वत्सान् न पाययन् ॥ (९।२)

त्रिशङ्कुर् लोहिताङ्गश् च बृहस्पतिबुधाव् अपि । (१०।१)

दारुणाः सोमम् अभ्येत्य ग्रहाः सर्वे व्यवस्थिताः ॥ (१०।२)

नक्षत्राणि गतार्चींषि ग्रहाश् च गततेजसः । (११।१)

विशाखाश् च सधूमाश् च नभसि प्रचकाशिरे ॥ (११।२)

अकस्मान् नागरः सर्वो जनो दैन्यम् उपागमत् । (१२।१)

आहारे वा विहारे वा न कश्चिद् अकरोन् मनः ॥ (१२।२)

बाष्पपर्याकुलमुखो राजमार्गगतो जनः । (१३।१)

न हृष्टो लक्ष्यते कश्चित् सर्वः शोकपरायणः ॥ (१३।२)

न वाति पवनः शीतो न शशी सौम्यदर्शनः । (१४।१)

न सूर्यस् तपते लोकं सर्वं पर्याकुलं जगत् ॥ (१४।२)

अनर्थिनः सुताः स्त्रीणां भर्तारो भ्रातरस् तथा । (१५।१)

सर्वे सर्वं परित्यज्य रामम् एवान्वचिन्तयन् ॥ (१५।२)

ये तु रामस्य सुहृदः सर्वे ते मूढचेतसः । (१६।१)

शोकभारेण चाक्रान्ताः शयनं न जहुस् तदा ॥ (१६।२)

ततस् त्व् अयोध्या रहिता महात्मना पुरंदरेणेव मही सपर्वता । (१७।१)

चचाल घोरं भयभारपीडिता सनागयोधाश्वगणा ननाद च ॥ (१७।२)