स तु तस्य महानादं श्रुत्वा वैवस्वतो यमः । (१।१)

शत्रुं विजयिनं मेने स्वबलस्य च संक्षयम् ॥ (१।२)

स तु योधान् हतान्मत्वा क्रोधपर्याकुलेक्षणः । (२।१)

अब्रवीत् त्वरितं सूतं रथः समुपनीयताम् ॥ (२।२)

तस्य सूतो रथं दिव्यम् उपस्थाप्य महास्वनम् । (३।१)

स्थितः स च महातेजा आरुरोह महारथम् ॥ (३।२)

पाशमुद्गरहस्तश्च मृत्युस्तस्याग्रतः स्थितः । (४।१)

येन संक्षिप्यते सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥ (४।२)

कालदण्डश्च पार्श्वस्थो मूर्तिमान् स्यन्दने स्थितः । (५।१)

यमप्रहरणं दिव्यं प्रज्वलन्न् इव तेजसा ॥ (५।२)

ततो लोकास्त्रयस्त्रस्ताः कम्पन्ते च दिवौकसः । (६।१)

कालं क्रुद्धं तदा दृष्ट्वा लोकत्रयभयावहम् ॥ (६।२)

दृष्ट्वा तु ते तं विकृतं रथं मृत्युसमन्वितम् । (७।१)

सचिवा राक्षसेन्द्रस्य सर्वलोकभयावहम् ॥ (७।२)

लघुसत्त्वतया सर्वे नष्टसंज्ञा भयार्दिताः । (८।१)

नात्र योद्धुं समर्थाः स्म इत्युक्त्वा विप्रदुद्रुवुः ॥ (८।२)

स तु तं तादृशं दृष्ट्वा रथं लोकभयावहम् । (९।१)

नाक्षुभ्यत तदा रक्षो व्यथा चैवास्य नाभवत् ॥ (९।२)

स तु रावणम् आसाद्य विसृजञ्शक्तितोमरान् । (१०।१)

यमो मर्माणि संक्रुद्धो राक्षसस्य न्यकृन्तत ॥ (१०।२)

रावणस्तु स्थितः स्वस्थः शरवर्षं मुमोच ह । (११।१)

तस्मिन् वैवस्वतरथे तोयवर्षम् इवाम्बुदः ॥ (११।२)

ततो महाशक्तिशतैः पात्यमानैर् महोरसि । (१२।१)

प्रतिकर्तुं स नाशक्नोद् राक्षसः शल्यपीडितः ॥ (१२।२)

नानाप्रहरणैर् एवं यमेनामित्रकर्शिना । (१३।१)

सप्तरात्रं कृते संख्ये न भग्नो विजितो ऽपि वा ॥ (१३।२)

ततो ऽभवत् पुनर् युद्धं यमराक्षसयोस्तदा । (१४।१)

विजयाकाङ्क्षिणोस्तत्र समरेष्वनिवर्तिनोः ॥ (१४।२)

ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः । (१५।१)

प्रजापतिं पुरस्कृत्य ददृशुस्तद् रणाजिरम् ॥ (१५।२)

संवर्त इव लोकानाम् अभवद् युध्यतोस्तयोः । (१६।१)

राक्षसानां च मुख्यस्य प्रेतानाम् ईश्वरस्य च ॥ (१६।२)

राक्षसेन्द्रस्ततः क्रुद्धश्चापम् आयम्य संयुगे । (१७।१)

निरन्तरम् इवाकाशं कुर्वन् बाणान्मुमोच ह ॥ (१७।२)

मृत्युं चतुर्भिर् विशिखैः सूतं सप्तभिर् अर्दयत् । (१८।१)

यमं शरसहस्रेण शीघ्रं मर्मस्वताडयत् ॥ (१८।२)

ततः क्रुद्धस्य सहसा यमस्याभिविनिःसृतः । (१९।१)

ज्वालामालो विनिश्वासो वदनात् क्रोधपावकः ॥ (१९।२)

ततो ऽपश्यंस्तदाश्चर्यं देवदानवराक्षसाः । (२०।१)

क्रोधजं पावकं दीप्तं दिधक्षन्तं रिपोर् बलम् ॥ (२०।२)

मृत्युस्तु परमक्रुद्धो वैवस्वतम् अथाब्रवीत् । (२१।१)

मुञ्च मां देव शीघ्रं त्वं निहन्मि समरे रिपुम् ॥ (२१।२)

नरकः शम्बरो वृत्रः शम्भुः कार्त्तस्वरो बली । (२२।१)

नमुचिर् विरोचनश्चैव तावुभौ मधुकैटभौ ॥ (२२।२)

एते चान्ये च बहवो बलवन्तो दुरासदाः । (२३।१)

विनिपन्ना मया दृष्टाः का चिन्तास्मिन्निशाचरे ॥ (२३।२)

मुञ्च मां साधु धर्मज्ञ यावद् एनं निहन्म्यहम् । (२४।१)

न हि कश्चिन्मया दृष्टो मुहूर्तम् अपि जीवति ॥ (२४।२)

बलं मम न खल्वेतन्मर्यादैषा निसर्गतः । (२५।१)

संस्पृष्टो हि मया कश्चिन्न जीवेद् इति निश्चयः ॥ (२५।२)

एतत् तु वचनं श्रुत्वा धर्मराजः प्रतापवान् । (२६।१)

अब्रवीत् तत्र तं मृत्युमयम् एनं निहन्म्यहम् ॥ (२६।२)

ततः संरक्तनयनः क्रुद्धो वैवस्वतः प्रभुः । (२७।१)

कालदण्डम् अमोघं तं तोलयामास पाणिना ॥ (२७।२)

यस्य पार्श्वेषु निश्छिद्राः कालपाशाः प्रतिष्ठिताः । (२८।१)

पावकस्पर्शसंकाशो मुद्गरो मूर्तिमान् स्थितः ॥ (२८।२)

दर्शनाद् एव यः प्राणान् प्राणिनाम् उपरुध्यति । (२९।१)

किं पुनस्ताडनाद् वापि पीडनाद् वापि देहिनः ॥ (२९।२)

स ज्वालापरिवारस्तु पिबन्न् इव निशाचरम् । (३०।१)

करस्पृष्टो बलवता दण्डः क्रुद्धः सुदारुणः ॥ (३०।२)

ततो विदुद्रुवुः सर्वे सत्त्वास्तस्माद् रणाजिरात् । (३१।१)

सुराश्च क्षुभिता दृष्ट्वा कालदण्डोद्यतं यमम् ॥ (३१।२)

तस्मिन् प्रहर्तुकामे तु दण्डम् उद्यम्य रावणम् । (३२।१)

यमं पितामहः साक्षाद् दर्शयित्वेदम् अब्रवीत् ॥ (३२।२)

वैवस्वत महाबाहो न खल्वतुलविक्रम । (३३।१)

प्रहर्तव्यं त्वयैतेन दण्डेनास्मिन्निशाचरे ॥ (३३।२)

वरः खलु मया दत्तस्तस्य त्रिदशपुंगव । (३४।१)

तत् त्वया नानृतं कार्यं यन्मया व्याहृतं वचः ॥ (३४।२)

अमोघो ह्येष सर्वासां प्रजानां विनिपातने । (३५।१)

कालदण्डो मया सृष्टः पूर्वं मृत्युपुरस्कृतः ॥ (३५।२)

तन्न खल्वेष ते सौम्य पात्यो राक्षसमूर्धनि । (३६।१)

न ह्यस्मिन् पतिते कश्चिन्मुहूर्तम् अपि जीवति ॥ (३६।२)

यदि ह्यस्मिन्निपतिते न म्रियेतैष राक्षसः । (३७।१)

म्रियेत वा दशग्रीवस्तथाप्युभयतो ऽनृतम् ॥ (३७।२)

राक्षसेन्द्रान्नियच्छाद्य दण्डम् एनं वधोद्यतम् । (३८।१)

सत्यं मम कुरुष्वेदं लोकांस्त्वं समवेक्ष्य च ॥ (३८।२)

एवम् उक्तस्तु धर्मात्मा प्रत्युवाच यमस्तदा । (३९।१)

एष व्यावर्तितो दण्डः प्रभविष्णुर् भवान् हि नः ॥ (३९।२)

किं त्विदानीं मया शक्यं कर्तुं रणगतेन हि । (४०।१)

यन्मया यन्न हन्तव्यो राक्षसो वरदर्पितः ॥ (४०।२)

एष तस्मात् प्रणश्यामि दर्शनाद् अस्य रक्षसः । (४१।१)

इत्युक्त्वा सरथः साश्वस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ (४१।२)

दशग्रीवस्तु तं जित्वा नाम विश्राव्य चात्मनः । (४२।१)

पुष्पकेण तु संहृष्टो निष्क्रान्तो यमसादनात् ॥ (४२।२)

ततो वैवस्वतो देवैः सह ब्रह्मपुरोगमैः । (४३।१)

जगाम त्रिदिवं हृष्टो नारदश्च महामुनिः ॥ (४३।२)