रुरुर् उवाच । (१।१)

मम प्राणसमा भार्या दष्टासीद् भुजगेन ह । (१।२)

तत्र मे समयो घोर आत्मनोरग वै कृतः ॥ (१।३)

हन्यां सदैव भुजगं यं यं पश्येयम् इत्युत । (२।१)

ततो ऽहं त्वां जिघांसामि जीवितेन विमोक्ष्यसे ॥ (२।२)

डुण्डुभ उवाच । (३।१)

अन्ये ते भुजगा विप्र ये दशन्तीह मानवान् । (३।२)

डुण्डुभान् अहिगन्धेन न त्वं हिंसितुम् अर्हसि ॥ (३।३)

एकानर्थान् पृथगर्थान् एकदुःखान् पृथक्सुखान् । (४।१)

डुण्डुभान् धर्मविद् भूत्वा न त्वं हिंसितुम् अर्हसि ॥ (४।२)

सूत उवाच । (५।१)

इति श्रुत्वा वचस्तस्य भुजगस्य रुरुस्तदा । (५।२)

नावधीद् भयसंविग्न ऋषिं मत्वाथ डुण्डुभम् ॥ (५।३)

उवाच चैनं भगवान् रुरुः संशमयन्न् इव । (६।१)

केन कर्मविपाकेन भुजगत्वम् उपागतः । (६।२)

कामया भुजग ब्रूहि को ऽसीमां विक्रियां गतः ॥ (६।३)

डुण्डुभ उवाच । (७।१)

अहं पुरा रुरो नाम्ना ऋषिर् आसं सहस्रपात् । (७।२)

सो ऽहं शापेन विप्रस्य भुजगत्वम् उपागतः । (७।३)

ब्राह्मणस्य तु शापेन प्राप्तो ऽहं विक्रियाम् इमाम् । (७।४)

सदा समुपयुक्तस्य वेदाध्यायरतस्य च ॥ (७।५)

रुरुर् उवाच । (८।१)

किमर्थं शप्तवान् क्रुद्धो द्विजस्त्वां भुजगोत्तम । (८।२)

कियन्तं चैव कालं ते वपुर् एतद् भविष्यति ॥ (८।३)