अकृतव्रण उवाच । (१।१)

स वेदाध्ययने युक्तो जमदग्निर् महातपाः । (१।२)

तपस् तेपे ततो देवान् नियमाद् वशम् आनयत् ॥ (१।३)

स प्रसेनजितं राजन्न् अधिगम्य नराधिपम् । (२।१)

रेणुकां वरयामास स च तस्मै ददौ नृपः ॥ (२।२)

रेणुकां त्वथ सम्प्राप्य भार्यां भार्गवनन्दनः । (३।१)

आश्रमस्थस् तया सार्धं तपस् तेपे ऽनुकूलया ॥ (३।२)

तस्याः कुमाराश् चत्वारो जज्ञिरे रामपञ्चमाः । (४।१)

सर्वेषाम् अजघन्यस् तु राम आसीज्जघन्यजः ॥ (४।२)

फलाहारेषु सर्वेषु गतेष्वथ सुतेषु वै । (५।१)

रेणुका स्नातुम् अगमत् कदाचिन् नियतव्रता ॥ (५।२)

सा तु चित्ररथं नाम मार्त्तिकावतकं नृपम् । (६।१)

ददर्श रेणुका राजन्न् आगच्छन्ती यदृच्छया ॥ (६।२)

क्रीडन्तं सलिले दृष्ट्वा सभार्यं पद्ममालिनम् । (७।१)

ऋद्धिमन्तं ततस् तस्य स्पृहयामास रेणुका ॥ (७।२)

व्यभिचारात् तु सा तस्मात् क्लिन्नाम्भसि विचेतना । (८।१)

प्रविवेशाश्रमं त्रस्ता तां वै भर्तान्वबुध्यत ॥ (८।२)

स तां दृष्ट्वा च्युतां धैर्याद् ब्राह्म्या लक्ष्म्या विवर्जिताम् । (९।१)

धिक्शब्देन महातेजा गर्हयामास वीर्यवान् ॥ (९।२)

ततो ज्येष्ठो जामदग्न्यो रुमण्वान् नाम नामतः । (१०।१)

आजगाम सुषेणश्च वसुर् विश्वावसुस् तथा ॥ (१०।२)

तान् आनुपूर्व्याद् भगवान् वधे मातुर् अचोदयत् । (११।१)

न च ते जातसम्मोहाः किंचिद् ऊचुर् विचेतसः ॥ (११।२)

ततः शशाप तान् कोपात् ते शप्ताश्चेतनां जहुः । (१२।१)

मृगपक्षिसधर्माणः क्षिप्रम् आसञ्जडोपमाः ॥ (१२।२)

ततो रामो ऽभ्यगात् पश्चाद् आश्रमं परवीरहा । (१३।१)

तम् उवाच महामन्युर् जमदग्निर् महातपाः ॥ (१३।२)

जहीमां मातरं पापां मा च पुत्र व्यथां कृथाः । (१४।१)

तत आदाय परशुं रामो मातुः शिरो ऽहरत् ॥ (१४।२)

ततस् तस्य महाराज जमदग्नेर् महात्मनः । (१५।१)

कोपो ऽगच्छत् सहसा प्रसन्नश्चाब्रवीद् इदम् ॥ (१५।२)

ममेदं वचनात् तात कृतं ते कर्म दुष्करम् । (१६।१)

वृणीष्व कामान् धर्मज्ञ यावतो वाञ्छसे हृदा ॥ (१६।२)

स वव्रे मातुर् उत्थानम् अस्मृतिं च वधस्य वै । (१७।१)

पापेन तेन चास्पर्शं भ्रातॄणां प्रकृतिं तथा ॥ (१७।२)

अप्रतिद्वन्द्वतां युद्धे दीर्घम् आयुश् च भारत । (१८।१)

ददौ च सर्वान् कामांस्ताञ् जमदग्निर् महातपाः ॥ (१८।२)

कदाचित् तु तथैवास्य विनिष्क्रान्ताः सुताः प्रभो । (१९।१)

अथानूपपतिर् वीरः कार्तवीर्यो ऽभ्यवर्तत ॥ (१९।२)

तम् आश्रमपदं प्राप्तम् ऋषेर् भार्या समर्चयत् । (२०।१)

स युद्धमदसंमत्तो नाभ्यनन्दत् तथार्चनम् ॥ (२०।२)

प्रमथ्य चाश्रमात् तस्माद्धोमधेन्वास् तदा बलात् । (२१।१)

जहार वत्सं क्रोशन्त्या बभञ्ज च महाद्रुमान् ॥ (२१।२)

आगताय च रामाय तदाचष्ट पिता स्वयम् । (२२।१)

गां च रोरूयतीं दृष्ट्वा कोपो रामं समाविशत् ॥ (२२।२)

स मन्युवशम् आपन्नः कार्तवीर्यम् उपाद्रवत् । (२३।१)

तस्याथ युधि विक्रम्य भार्गवः परवीरहा ॥ (२३।२)

चिछेद निशितैर् भल्लैर् बाहून् परिघसंनिभान् । (२४।१)

सहस्रसंमितान् राजन् प्रगृह्य रुचिरं धनुः ॥ (२४।२)

अर्जुनस्याथ दायादा रामेण कृतमन्यवः । (२५।१)

आश्रमस्थं विना रामं जमदग्निम् उपाद्रवन् ॥ (२५।२)

ते तं जघ्नुर् महावीर्यम् अयुध्यन्तं तपस्विनम् । (२६।१)

असकृद् राम रामेति विक्रोशन्तम् अनाथवत् ॥ (२६।२)

कार्तवीर्यस्य पुत्रास् तु जमदग्निं युधिष्ठिर । (२७।१)

घातयित्वा शरैर् जग्मुर् यथागतम् अरिंदमाः ॥ (२७।२)

अपक्रान्तेषु चैतेषु जमदग्नौ तथागते । (२८।१)

समित्पाणिर् उपागच्छद् आश्रमं भृगुनन्दनः ॥ (२८।२)

स दृष्ट्वा पितरं वीरस् तथा मृत्युवशं गतम् । (२९।१)

अनर्हन्तं तथाभूतं विललाप सुदुःखितः ॥ (२९।२)