शल्य उवाच । (१।१)

अथैनां रूपिणीं साध्वीम् उपातिष्ठद् उपश्रुतिः । (१।२)

तां वयोरूपसम्पन्नां दृष्ट्वा देवीम् उपस्थिताम् ॥ (१।३)

इन्द्राणी सम्प्रहृष्टा सा सम्पूज्यैनाम् अपृच्छत । (२।१)

इच्छामि त्वाम् अहं ज्ञातुं का त्वं ब्रूहि वरानने ॥ (२।२)

उपश्रुतिर् उवाच । (३।१)

उपश्रुतिर् अहं देवि तवान्तिकम् उपागता । (३।२)

दर्शनं चैव सम्प्राप्ता तव सत्येन तोषिता ॥ (३।३)

पतिव्रतासि युक्ता च यमेन नियमेन च । (४।१)

दर्शयिष्यामि ते शक्रं देवं वृत्रनिषूदनम् । (४।२)

क्षिप्रम् अन्वेहि भद्रं ते द्रक्ष्यसे सुरसत्तमम् ॥ (४।३)

शल्य उवाच । (५।१)

ततस्तां प्रस्थितां देवीम् इन्द्राणी सा समन्वगात् । (५।२)

देवारण्यान्यतिक्रम्य पर्वतांश्च बहूंस्ततः । (५।३)

हिमवन्तम् अतिक्रम्य उत्तरं पार्श्वम् आगमत् ॥ (५।४)

समुद्रं च समासाद्य बहुयोजनविस्तृतम् । (६।१)

आससाद महाद्वीपं नानाद्रुमलतावृतम् ॥ (६।२)

तत्रापश्यत् सरो दिव्यं नानाशकुनिभिर् वृतम् । (७।१)

शतयोजनविस्तीर्णं तावद् एवायतं शुभम् ॥ (७।२)

तत्र दिव्यानि पद्मानि पञ्चवर्णानि भारत । (८।१)

षट्पदैर् उपगीतानि प्रफुल्लानि सहस्रशः ॥ (८।२)

पद्मस्य भित्त्वा नालं च विवेश सहिता तया । (९।१)

बिसतन्तुप्रविष्टं च तत्रापश्यच्छतक्रतुम् ॥ (९।२)

तं दृष्ट्वा च सुसूक्ष्मेण रूपेणावस्थितं प्रभुम् । (१०।१)

सूक्ष्मरूपधरा देवी बभूवोपश्रुतिश्च सा ॥ (१०।२)

इन्द्रं तुष्टाव चेन्द्राणी विश्रुतैः पूर्वकर्मभिः । (११।१)

स्तूयमानस्ततो देवः शचीम् आह पुरंदरः ॥ (११।२)

किमर्थम् असि सम्प्राप्ता विज्ञातश्च कथं त्वहम् । (१२।१)

ततः सा कथयामास नहुषस्य विचेष्टितम् ॥ (१२।२)

इन्द्रत्वं त्रिषु लोकेषु प्राप्य वीर्यमदान्वितः । (१३।१)

दर्पाविष्टश्च दुष्टात्मा माम् उवाच शतक्रतो । (१३।२)

उपतिष्ठ माम् इति क्रूरः कालं च कृतवान्मम ॥ (१३।३)

यदि न त्रास्यसि विभो करिष्यति स मां वशे । (१४।१)

एतेन चाहं संतप्ता प्राप्ता शक्र तवान्तिकम् । (१४।२)

जहि रौद्रं महाबाहो नहुषं पापनिश्चयम् ॥ (१४।३)

प्रकाशयस्व चात्मानं दैत्यदानवसूदन । (१५।१)

तेजः समाप्नुहि विभो देवराज्यं प्रशाधि च ॥ (१५।२)