गन्धर्व उवाच । (१।१)

आश्रमस्था ततः पुत्रम् अदृश्यन्ती व्यजायत । (१।२)

शक्तेः कुलकरं राजन् द्वितीयम् इव शक्तिनम् ॥ (१।३)

जातकर्मादिकास्तस्य क्रियाः स मुनिपुंगवः । (२।१)

पौत्रस्य भरतश्रेष्ठ चकार भगवान् स्वयम् ॥ (२।२)

परासुश्च यतस्तेन वसिष्ठः स्थापितस्तदा । (३।१)

गर्भस्थेन ततो लोके पराशर इति स्मृतः ॥ (३।२)

अमन्यत स धर्मात्मा वसिष्ठं पितरं तदा । (४।१)

जन्मप्रभृति तस्मिंश्च पितरीव व्यवर्तत ॥ (४।२)

स तात इति विप्रर्षिं वसिष्ठं प्रत्यभाषत । (५।१)

मातुः समक्षं कौन्तेय अदृश्यन्त्याः परंतप ॥ (५।२)

तातेति परिपूर्णार्थं तस्य तन् मधुरं वचः । (६।१)

अदृश्यन्त्यश्रुपूर्णाक्षी शृण्वन्ती तम् उवाच ह ॥ (६।२)

मा तात तात तातेति न ते तातो महामुनिः । (७।१)

रक्षसा भक्षितस्तात तव तातो वनान्तरे ॥ (७।२)

मन्यसे यं तु तातेति नैष तातस्तवानघ । (८।१)

आर्यस्त्वेष पिता तस्य पितुस्तव महात्मनः ॥ (८।२)

स एवम् उक्तो दुःखार्तः सत्यवाग् ऋषिसत्तमः । (९।१)

सर्वलोकविनाशाय मतिं चक्रे महामनाः ॥ (९।२)

तं तथा निश्चितात्मानं महात्मानं महातपाः । (१०।१)

ऋषिर् ब्रह्मविदां श्रेष्ठो मैत्रावरुणिर् अन्त्यधीः । (१०।२)

वसिष्ठो वारयामास हेतुना येन तच्छृणु ॥ (१०।३)

वसिष्ठ उवाच । (११।१)

कृतवीर्य इति ख्यातो बभूव नृपतिः क्षितौ । (११।२)

याज्यो वेदविदां लोके भृगूणां पार्थिवर्षभः ॥ (११।३)

स तान् अग्रभुजस्तात धान्येन च धनेन च । (१२।१)

सोमान्ते तर्पयामास विपुलेन विशां पतिः ॥ (१२।२)

तस्मिन् नृपतिशार्दूले स्वर्याते ऽथ कदाचन । (१३।१)

बभूव तत्कुलेयानां द्रव्यकार्यम् उपस्थितम् ॥ (१३।२)

ते भृगूणां धनं ज्ञात्वा राजानः सर्व एव ह । (१४।१)

याचिष्णवो ऽभिजग्मुस्तांस्तात भार्गवसत्तमान् ॥ (१४।२)

भूमौ तु निदधुः केचिद् भृगवो धनम् अक्षयम् । (१५।१)

ददुः केचिद् द्विजातिभ्यो ज्ञात्वा क्षत्रियतो भयम् ॥ (१५।२)

भृगवस्तु ददुः केचित् तेषां वित्तं यथेप्सितम् । (१६।१)

क्षत्रियाणां तदा तात कारणान्तरदर्शनात् ॥ (१६।२)

ततो महीतलं तात क्षत्रियेण यदृच्छया । (१७।१)

खनताधिगतं वित्तं केनचिद् भृगुवेश्मनि । (१७।२)

तद् वित्तं ददृशुः सर्वे समेताः क्षत्रियर्षभाः ॥ (१७।३)

अवमन्य ततः कोपाद् भृगूंस्ताञ् शरणागतान् । (१८।१)

निजघ्नुस्ते महेष्वासाः सर्वांस्तान् निशितैः शरैः । (१८।२)

आ गर्भाद् अनुकृन्तन्तश्चेरुश्चैव वसुंधराम् ॥ (१८।३)

तत उच्छिद्यमानेषु भृगुष्वेवं भयात् तदा । (१९।१)

भृगुपत्न्यो गिरिं तात हिमवन्तं प्रपेदिरे ॥ (१९।२)

तासाम् अन्यतमा गर्भं भयाद् दधार तैजसम् । (२०।१)

ऊरुणैकेन वामोरूर् भर्तुः कुलविवृद्धये । (२०।२)

तद्गर्भम् उपलभ्याशु ब्राह्मणी या भयार्दिता । (२०।३)

गत्वैका कथयामास क्षत्रियाणाम् उपह्वरे । (२०।४)

ततस्ते क्षत्रिया जग्मुस्तं गर्भं हन्तुम् उद्यताः । (२०।५)

ददृशुर् ब्राह्मणीं तां ते दीप्यमानां स्वतेजसा ॥ (२०।६)

अथ गर्भः स भित्त्वोरुं ब्राह्मण्या निर्जगाम ह । (२१।१)

मुष्णन् दृष्टीः क्षत्रियाणां मध्याह्न इव भास्करः । (२१।२)

ततश्चक्षुर्वियुक्तास्ते गिरिदुर्गेषु बभ्रमुः ॥ (२१।३)

ततस्ते मोघसंकल्पा भयार्ताः क्षत्रियर्षभाः । (२२।१)

ब्राह्मणीं शरणं जग्मुर् दृष्ट्यर्थं ताम् अनिन्दिताम् ॥ (२२।२)

ऊचुश्चैनां महाभागां क्षत्रियास्ते विचेतसः । (२३।१)

ज्योतिःप्रहीणा दुःखार्ताः शान्तार्चिष इवाग्नयः ॥ (२३।२)

भगवत्याः प्रसादेन गच्छेत् क्षत्रं सचक्षुषम् । (२४।१)

उपारम्य च गच्छेम सहिताः पापकर्मणः ॥ (२४।२)

सपुत्रा त्वं प्रसादं नः सर्वेषां कर्तुम् अर्हसि । (२५।१)

पुनर् दृष्टिप्रदानेन राज्ञः संत्रातुम् अर्हसि ॥ (२५।२)