जनमेजय उवाच । (१।१)

श्रुत्वैतद् वचनं ब्रह्मन् व्यासेनोक्तं महात्मना । (१।२)

अश्वमेधं प्रति तदा किं नृपः प्रचकार ह ॥ (१।३)

रत्नं च यन्मरुत्तेन निहितं पृथिवीतले । (२।१)

तद् अवाप कथं चेति तन्मे ब्रूहि द्विजोत्तम ॥ (२।२)

वैशंपायन उवाच । (३।१)

श्रुत्वा द्वैपायनवचो धर्मराजो युधिष्ठिरः । (३।२)

भ्रातॄन् सर्वान् समानाय्य काले वचनम् अब्रवीत् । (३।३)

अर्जुनं भीमसेनं च माद्रीपुत्रौ यमावपि ॥ (३।४)

श्रुतं वो वचनं वीराः सौहृदाद् यन्महात्मना । (४।१)

कुरूणां हितकामेन प्रोक्तं कृष्णेन धीमता ॥ (४।२)

तपोवृद्धेन महता सुहृदां भूतिम् इच्छता । (५।१)

गुरुणा धर्मशीलेन व्यासेनाद्भुतकर्मणा ॥ (५।२)

भीष्मेण च महाप्राज्ञ गोविन्देन च धीमता । (६।१)

संस्मृत्य तद् अहं सम्यक् कर्तुम् इच्छामि पाण्डवाः ॥ (६।२)

आयत्यां च तदात्वे च सर्वेषां तद्धि नो हितम् । (७।१)

अनुबन्धे च कल्याणं यद् वचो ब्रह्मवादिनः ॥ (७।२)

इयं हि वसुधा सर्वा क्षीणरत्ना कुरूद्वहाः । (८।१)

तच्चाचष्ट बहु व्यासो मरुत्तस्य धनं नृपाः ॥ (८।२)

यद्येतद् वो बहुमतं मन्यध्वं वा क्षमं यदि । (९।१)

तद् आनयामहे सर्वे कथं वा भीम मन्यसे ॥ (९।२)

इत्युक्तवाक्ये नृपतौ तदा कुरुकुलोद्वह । (१०।१)

भीमसेनो नृपश्रेष्ठं प्राञ्जलिर् वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (१०।२)

रोचते मे महाबाहो यद् इदं भाषितं त्वया । (११।१)

व्यासाख्यातस्य वित्तस्य समुपानयनं प्रति ॥ (११।२)

यदि तत् प्राप्नुयामेह धनम् आविक्षितं प्रभो । (१२।१)

कृतम् एव महाराज भवेद् इति मतिर् मम ॥ (१२।२)

ते वयं प्रणिपातेन गिरीशस्य महात्मनः । (१३।१)

तद् आनयाम भद्रं ते समभ्यर्च्य कपर्दिनम् ॥ (१३।२)

तं विभुं देवदेवेशं तस्यैवानुचरांश्च तान् । (१४।१)

प्रसाद्यार्थम् अवाप्स्यामो नूनं वाग्बुद्धिकर्मभिः ॥ (१४।२)

रक्षन्ते ये च तद् द्रव्यं किंकरा रौद्रदर्शनाः । (१५।१)

ते च वश्या भविष्यन्ति प्रसन्ने वृषभध्वजे ॥ (१५।२)

श्रुत्वैवं वदतस्तस्य वाक्यं भीमस्य भारत । (१६।१)

प्रीतो धर्मात्मजो राजा बभूवातीव भारत । (१६।२)

अर्जुनप्रमुखाश्चापि तथेत्येवाब्रुवन्मुदा ॥ (१६।३)

कृत्वा तु पाण्डवाः सर्वे रत्नाहरणनिश्चयम् । (१७।१)

सेनाम् आज्ञापयामासुर् नक्षत्रे ऽहनि च ध्रुवे ॥ (१७।२)

ततो ययुः पाण्डुसुता ब्राह्मणान् स्वस्ति वाच्य च । (१८।१)

अर्चयित्वा सुरश्रेष्ठं पूर्वम् एव महेश्वरम् ॥ (१८।२)

मोदकैः पायसेनाथ मांसापूपैस्तथैव च । (१९।१)

आशास्य च महात्मानं प्रययुर् मुदिता भृशम् ॥ (१९।२)

तेषां प्रयास्यतां तत्र मङ्गलानि शुभान्यथ । (२०।१)

प्राहुः प्रहृष्टमनसो द्विजाग्र्या नागराश्च ते ॥ (२०।२)

ततः प्रदक्षिणीकृत्य शिरोभिः प्रणिपत्य च । (२१।१)

ब्राह्मणान् अग्निसहितान् प्रययुः पाण्डुनन्दनाः ॥ (२१।२)

समनुज्ञाप्य राजानं पुत्रशोकसमाहतम् । (२२।१)

धृतराष्ट्रं सभार्यं वै पृथां पृथुललोचनाम् ॥ (२२।२)

मूले निक्षिप्य कौरव्यं युयुत्सुं धृतराष्ट्रजम् । (२३।१)

सम्पूज्यमानाः पौरैश्च ब्राह्मणैश्च मनीषिभिः ॥ (२३।२)