दुर्योधन उवाच । (१।१)

सदृशानां मनुष्येषु सर्वेषां तुल्यजन्मनाम् । (१।२)

कथम् एकान्ततस्तेषां पार्थानां मन्यसे जयम् ॥ (१।३)

सर्वे स्म समजातीयाः सर्वे मानुषयोनयः । (२।१)

पितामह विजानीषे पार्थेषु विजयं कथम् ॥ (२।२)

नाहं भवति न द्रोणे न कृपे न च बाह्लिके । (३।१)

अन्येषु च नरेन्द्रेषु पराक्रम्य समारभे ॥ (३।२)

अहं वैकर्तनः कर्णो भ्राता दुःशासनश्च मे । (४।१)

पाण्डवान् समरे पञ्च हनिष्यामः शितैः शरैः ॥ (४।२)

ततो राजन्महायज्ञैर् विविधैर् भूरिदक्षिणैः । (५।१)

ब्राह्मणांस्तर्पयिष्यामि गोभिर् अश्वैर् धनेन च ॥ (५।२)

विदुर उवाच । (६।१)

शकुनीनाम् इहार्थाय पाशं भूमावयोजयत् । (६।२)

कश्चिच्छाकुनिकस्तात पूर्वेषाम् इति शुश्रुम ॥ (६।३)

तस्मिन् द्वौ शकुनौ बद्धौ युगपत् समपौरुषौ । (७।१)

तावुपादाय तं पाशं जग्मतुः खचरावुभौ ॥ (७।२)

तौ विहायसम् आक्रान्तौ दृष्ट्वा शाकुनिकस्तदा । (८।१)

अन्वधावद् अनिर्विण्णो येन येन स्म गच्छतः ॥ (८।२)

तथा तम् अनुधावन्तं मृगयुं शकुनार्थिनम् । (९।१)

आश्रमस्थो मुनिः कश्चिद् ददर्शाथ कृताह्निकः ॥ (९।२)

तावन्तरिक्षगौ शीघ्रम् अनुयान्तं महीचरम् । (१०।१)

श्लोकेनानेन कौरव्य पप्रच्छ स मुनिस्तदा ॥ (१०।२)

विचित्रम् इदम् आश्चर्यं मृगहन् प्रतिभाति मे । (११।१)

प्लवमानौ हि खचरौ पदातिर् अनुधावसि ॥ (११।२)

शाकुनिक उवाच । (१२।१)

पाशम् एकम् उभावेतौ सहितौ हरतो मम । (१२।२)

यत्र वै विवदिष्येते तत्र मे वशम् एष्यतः ॥ (१२।३)

विदुर उवाच । (१३।१)

तौ विवादम् अनुप्राप्तौ शकुनौ मृत्युसंधितौ । (१३।२)

विगृह्य च सुदुर्बुद्धी पृथिव्यां संनिपेततुः ॥ (१३।३)

तौ युध्यमानौ संरब्धौ मृत्युपाशवशानुगौ । (१४।१)

उपसृत्यापरिज्ञातो जग्राह मृगयुस्तदा ॥ (१४।२)

एवं ये ज्ञातयो ऽर्थेषु मिथो गच्छन्ति विग्रहम् । (१५।१)

ते ऽमित्रवशम् आयान्ति शकुनाविव विग्रहात् ॥ (१५।२)

संभोजनं संकथनं संप्रश्नो ऽथ समागमः । (१६।१)

एतानि ज्ञातिकार्याणि न विरोधः कदाचन ॥ (१६।२)

यस्मिन् काले सुमनसः सर्वे वृद्धान् उपासते । (१७।१)

सिंहगुप्तम् इवारण्यम् अप्रधृष्या भवन्ति ते ॥ (१७।२)

ये ऽर्थं संततम् आसाद्य दीना इव समासते । (१८।१)

श्रियं ते सम्प्रयच्छन्ति द्विषद्भ्यो भरतर्षभ ॥ (१८।२)

धूमायन्ते व्यपेतानि ज्वलन्ति सहितानि च । (१९।१)

धृतराष्ट्रोल्मुकानीव ज्ञातयो भरतर्षभ ॥ (१९।२)

इदम् अन्यत् प्रवक्ष्यामि यथा दृष्टं गिरौ मया । (२०।१)

श्रुत्वा तद् अपि कौरव्य यथा श्रेयस्तथा कुरु ॥ (२०।२)

वयं किरातैः सहिता गच्छामो गिरिम् उत्तरम् । (२१।१)

ब्राह्मणैर् देवकल्पैश्च विद्याजम्भकवातिकैः ॥ (२१।२)

कुञ्जभूतं गिरिं सर्वम् अभितो गन्धमादनम् । (२२।१)

दीप्यमानौषधिगणं सिद्धगन्धर्वसेवितम् ॥ (२२।२)

तत्र पश्यामहे सर्वे मधु पीतम् अमाक्षिकम् । (२३।१)

मरुप्रपाते विषमे निविष्टं कुम्भसंमितम् ॥ (२३।२)

आशीविषै रक्ष्यमाणं कुबेरदयितं भृशम् । (२४।१)

यत् प्राश्य पुरुषो मर्त्यो ऽमरत्वं निगच्छति ॥ (२४।२)

अचक्षुर् लभते चक्षुर् वृद्धो भवति वै युवा । (२५।१)

इति ते कथयन्ति स्म ब्राह्मणा जम्भसाधकाः ॥ (२५।२)

ततः किरातास्तद् दृष्ट्वा प्रार्थयन्तो महीपते । (२६।१)

विनेशुर् विषमे तस्मिन् ससर्पे गिरिगह्वरे ॥ (२६।२)

तथैव तव पुत्रो ऽयं पृथिवीम् एक इच्छति । (२७।१)

मधु पश्यति संमोहात् प्रपातं नानुपश्यति ॥ (२७।२)

दुर्योधनो योद्धुमनाः समरे सव्यसाचिना । (२८।१)

न च पश्यामि तेजो ऽस्य विक्रमं वा तथाविधम् ॥ (२८।२)

एकेन रथम् आस्थाय पृथिवी येन निर्जिता । (२९।१)

प्रतीक्षमाणो यो वीरः क्षमते वीक्षितं तव ॥ (२९।२)

द्रुपदो मत्स्यराजश्च संक्रुद्धश्च धनंजयः । (३०।१)

न शेषयेयुः समरे वायुयुक्ता इवाग्नयः ॥ (३०।२)

अङ्के कुरुष्व राजानं धृतराष्ट्र युधिष्ठिरम् । (३१।१)

युध्यतोर् हि द्वयोर् युद्धे नैकान्तेन भवेज्जयः ॥ (३१।२)