मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

उपविष्टं ततः स्कन्दं हिरण्यकवचस्रजम् । (१।२)

हिरण्यचूडमुकुटं हिरण्याक्षं महाप्रभम् ॥ (१।३)

लोहिताम्बरसंवीतं तीक्ष्णदंष्ट्रं मनोरमम् । (२।१)

सर्वलक्षणसम्पन्नं त्रैलोक्यस्यापि सुप्रियम् ॥ (२।२)

ततस् तं वरदं शूरं युवानं मृष्टकुण्डलम् । (३।१)

अभजत् पद्मरूपा श्रीः स्वयम् एव शरीरिणी ॥ (३।२)

श्रिया जुष्टः पृथुयशाः स कुमारवरस् तदा । (४।१)

निषण्णो दृश्यते भूतैः पौर्णमास्यां यथा शशी ॥ (४।२)

अपूजयन् महात्मानो ब्राह्मणास् तं महाबलम् । (५।१)

इदम् आहुस् तदा चैव स्कन्दं तत्र महर्षयः ॥ (५।२)

हिरण्यवर्ण भद्रं ते लोकानां शंकरो भव । (६।१)

त्वया षड्रात्रजातेन सर्वे लोका वशीकृताः ॥ (६।२)

अभयं च पुनर् दत्तं त्वयैवैषां सुरोत्तम । (७।१)

तस्माद् इन्द्रो भवान् अस्तु त्रैलोक्यस्याभयंकरः ॥ (७।२)

स्कन्द उवाच । (८।१)

किम् इन्द्रः सर्वलोकानां करोतीह तपोधनाः । (८।२)

कथं देवगणांश्चैव पाति नित्यं सुरेश्वरः ॥ (८।३)

ऋषय ऊचुः । (९।१)

इन्द्रो दिशति भूतानां बलं तेजः प्रजाः सुखम् । (९।२)

तुष्टः प्रयच्छति तथा सर्वान् दायान् सुरेश्वरः ॥ (९।३)

दुर्वृत्तानां संहरति वृत्तस्थानां प्रयच्छति । (१०।१)

अनुशास्ति च भूतानि कार्येषु बलसूदनः ॥ (१०।२)

असूर्ये च भवेत् सूर्यस् तथाचन्द्रे च चन्द्रमाः । (११।१)

भवत्यग्निश् च वायुश् च पृथिव्यापश् च कारणैः ॥ (११।२)

एतद् इन्द्रेण कर्तव्यम् इन्द्रे हि विपुलं बलम् । (१२।१)

त्वं च वीर बलश्रेष्ठस् तस्माद् इन्द्रो भवस्व नः ॥ (१२।२)

शक्र उवाच । (१३।१)

भवस्वेन्द्रो महाबाहो सर्वेषां नः सुखावहः । (१३।२)

अभिषिच्यस्व चैवाद्य प्राप्तरूपो ऽसि सत्तम ॥ (१३।३)

स्कन्द उवाच । (१४।१)

शाधि त्वम् एव त्रैलोक्यम् अव्यग्रो विजये रतः । (१४।२)

अहं ते किंकरः शक्र न ममेन्द्रत्वम् ईप्सितम् ॥ (१४।३)

शक्र उवाच । (१५।१)

बलं तवाद्भुतं वीर त्वं देवानाम् अरीञ्जहि । (१५।२)

अवज्ञास्यन्ति मां लोका वीर्येण तव विस्मिताः ॥ (१५।३)

इन्द्रत्वे ऽपि स्थितं वीर बलहीनं पराजितम् । (१६।१)

आवयोश् च मिथो भेदे प्रयतिष्यन्त्यतन्द्रिताः ॥ (१६।२)

भेदिते च त्वयि विभो लोको द्वैधम् उपेष्यति । (१७।१)

द्विधाभूतेषु लोकेषु निश्चितेष्वावयोस् तथा । (१७।२)

विग्रहः सम्प्रवर्तेत भूतभेदान् महाबल ॥ (१७।३)

तत्र त्वं मां रणे तात यथाश्रद्धं विजेष्यसि । (१८।१)

तस्माद् इन्द्रो भवान् अद्य भविता मा विचारय ॥ (१८।२)

स्कन्द उवाच । (१९।१)

त्वम् एव राजा भद्रं ते त्रैलोक्यस्य ममैव च । (१९।२)

करोमि किं च ते शक्र शासनं तद् ब्रवीहि मे ॥ (१९।३)

शक्र उवाच । (२०।१)

यदि सत्यम् इदं वाक्यं निश्चयाद् भाषितं त्वया । (२०।२)

यदि वा शासनं स्कन्द कर्तुम् इच्छसि मे शृणु ॥ (२०।३)

अभिषिच्यस्व देवानां सेनापत्ये महाबल । (२१।१)

अहम् इन्द्रो भविष्यामि तव वाक्यान् महाबल ॥ (२१।२)

स्कन्द उवाच । (२२।१)

दानवानां विनाशाय देवानाम् अर्थसिद्धये । (२२।२)

गोब्राह्मणस्य त्राणार्थं सेनापत्ये ऽभिषिञ्च माम् ॥ (२२।३)

मार्कण्डेय उवाच । (२३।१)

सो ऽभिषिक्तो मघवता सर्वैर् देवगणैः सह । (२३।२)

अतीव शुशुभे तत्र पूज्यमानो महर्षिभिः ॥ (२३।३)

तस्य तत् काञ्चनं छत्त्रं ध्रियमाणं व्यरोचत । (२४।१)

यथैव सुसमिद्धस्य पावकस्यात्ममण्डलम् ॥ (२४।२)

विश्वकर्मकृता चास्य दिव्या माला हिरण्मयी । (२५।१)

आबद्धा त्रिपुरघ्नेन स्वयम् एव यशस्विना ॥ (२५।२)

आगम्य मनुजव्याघ्र सह देव्या परंतप । (२६।१)

अर्चयामास सुप्रीतो भगवान् गोवृषध्वजः ॥ (२६।२)

रुद्रम् अग्निं द्विजाः प्राहू रुद्रसूनुस् ततस् तु सः । (२७।१)

रुद्रेण शुक्रम् उत्सृष्टं तच्छ्वेतः पर्वतो ऽभवत् । (२७।२)

पावकस्येन्द्रियं श्वेते कृत्तिकाभिः कृतं नगे ॥ (२७।३)

पूज्यमानं तु रुद्रेण दृष्ट्वा सर्वे दिवौकसः । (२८।१)

रुद्रसूनुं ततः प्राहुर् गुहं गुणवतां वरम् ॥ (२८।२)

अनुप्रविश्य रुद्रेण वह्निं जातो ह्ययं शिशुः । (२९।१)

तत्र जातस् ततः स्कन्दो रुद्रसूनुस् ततो ऽभवत् ॥ (२९।२)

रुद्रस्य वह्नेः स्वाहायाः षण्णां स्त्रीणां च तेजसा । (३०।१)

जातः स्कन्दः सुरश्रेष्ठो रुद्रसूनुस् ततो ऽभवत् ॥ (३०।२)

अरजे वाससी रक्ते वसानः पावकात्मजः । (३१।१)

भाति दीप्तवपुः श्रीमान् रक्ताभ्राभ्याम् इवांशुमान् ॥ (३१।२)

कुक्कुटश् चाग्निना दत्तस् तस्य केतुर् अलंकृतः । (३२।१)

रथे समुच्छ्रितो भाति कालाग्निर् इव लोहितः ॥ (३२।२)

विवेश कवचं चास्य शरीरं सहजं ततः । (३३।१)

युध्यमानस्य देवस्य प्रादुर्भवति तत् सदा ॥ (३३।२)

शक्तिर् वर्म बलं तेजः कान्तत्वं सत्यम् अक्षतिः । (३४।१)

ब्रह्मण्यत्वम् असंमोहो भक्तानां परिरक्षणम् ॥ (३४।२)

निकृन्तनं च शत्रूणां लोकानां चाभिरक्षणम् । (३५।१)

स्कन्देन सह जातानि सर्वाण्येव जनाधिप ॥ (३५।२)

एवं देवगणैः सर्वैः सो ऽभिषिक्तः स्वलंकृतः । (३६।१)

बभौ प्रतीतः सुमनाः परिपूर्णेन्दुदर्शनः ॥ (३६।२)

इष्टैः स्वाध्यायघोषैश् च देवतूर्यरवैर् अपि । (३७।१)

देवगन्धर्वगीतैश् च सर्वैर् अप्सरसां गणैः ॥ (३७।२)

एतैश् चान्यैश् च विविधैर् हृष्टतुष्टैर् अलंकृतैः । (३८।१)

क्रीडन्न् इव तदा देवैर् अभिषिक्तः स पावकिः ॥ (३८।२)

अभिषिक्तं महासेनम् अपश्यन्त दिवौकसः । (३९।१)

विनिहत्य तमः सूर्यं यथेहाभ्युदितं तथा ॥ (३९।२)

अथैनम् अभ्ययुः सर्वा देवसेनाः सहस्रशः । (४०।१)

अस्माकं त्वं पतिर् इति ब्रुवाणाः सर्वतोदिशम् ॥ (४०।२)

ताः समासाद्य भगवान् सर्वभूतगणैर् वृतः । (४१।१)

अर्चितश् च स्तुतश् चैव सान्त्वयामास ता अपि ॥ (४१।२)

शतक्रतुश् चाभिषिच्य स्कन्दं सेनापतिं तदा । (४२।१)

सस्मार तां देवसेनां या सा तेन विमोक्षिता ॥ (४२।२)

अयं तस्याः पतिर् नूनं विहितो ब्रह्मणा स्वयम् । (४३।१)

इति चिन्त्यानयामास देवसेनां स्वलंकृताम् ॥ (४३।२)

स्कन्दं चोवाच बलभिद् इयं कन्या सुरोत्तम । (४४।१)

अजाते त्वयि निर्दिष्टा तव पत्नी स्वयम्भुवा ॥ (४४।२)

तस्मात् त्वम् अस्या विधिवत् पाणिं मन्त्रपुरस्कृतम् । (४५।१)

गृहाण दक्षिणं देव्याः पाणिना पद्मवर्चसम् ॥ (४५।२)

एवम् उक्तः स जग्राह तस्याः पाणिं यथाविधि । (४६।१)

बृहस्पतिर् मन्त्रविधिं जजाप च जुहाव च ॥ (४६।२)

एवं स्कन्दस्य महिषीं देवसेनां विदुर् बुधाः । (४७।१)

षष्ठीं यां ब्राह्मणाः प्राहुर् लक्ष्मीम् आशां सुखप्रदाम् । (४७।२)

सिनीवालीं कुहूं चैव सद्वृत्तिम् अपराजिताम् ॥ (४७।३)

यदा स्कन्दः पतिर् लब्धः शाश्वतो देवसेनया । (४८।१)

तदा तम् आश्रयल्लक्ष्मीः स्वयं देवी शरीरिणी ॥ (४८।२)

श्रीजुष्टः पञ्चमीं स्कन्दस् तस्माच्छ्रीपञ्चमी स्मृता । (४९।१)

षष्ठ्यां कृतार्थो ऽभूद् यस्मात् तस्मात् षष्ठी महातिथिः ॥ (४९।२)