वैशम्पायन उवाच । (१।१)

ततो दिव्यास्त्रसम्पन्ना गन्धर्वा हेममालिनः । (१।२)

विसृजन्तः शरान् दीप्तान् समन्तात् पर्यवारयन् ॥ (१।३)

चत्वारः पाण्डवा वीरा गन्धर्वाश् च सहस्रशः । (२।१)

रणे संन्यपतन् राजंस् तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (२।२)

यथा कर्णस्य च रथो धार्तराष्ट्रस्य चोभयोः । (३।१)

गन्धर्वैः शतशश् छिन्नौ तथा तेषां प्रचक्रिरे ॥ (३।२)

तान् समापततो राजन् गन्धर्वाञ्शतशो रणे । (४।१)

प्रत्यगृह्णन् नरव्याघ्राः शरवर्षैर् अनेकशः ॥ (४।२)

अवकीर्यमाणाः खगमाः शरवर्षैः समन्ततः । (५।१)

न शेकुः पाण्डुपुत्राणां समीपे परिवर्तितुम् ॥ (५।२)

अभिक्रुद्धान् अभिप्रेक्ष्य गन्धर्वान् अर्जुनस् तदा । (६।१)

लक्षयित्वाथ दिव्यानि महास्त्राण्युपचक्रमे ॥ (६।२)

सहस्राणां सहस्रं स प्राहिणोद् यमसादनम् । (७।१)

आग्नेयेनार्जुनः संख्ये गन्धर्वाणां बलोत्कटः ॥ (७।२)

तथा भीमो महेष्वासः संयुगे बलिनां वरः । (८।१)

गन्धर्वाञ्शतशो राजञ्जघान निशितैः शरैः ॥ (८।२)

माद्रीपुत्रावपि तथा युध्यमानौ बलोत्कटौ । (९।१)

परिगृह्याग्रतो राजञ्जघ्नतुः शतशः परान् ॥ (९।२)

ते वध्यमाना गन्धर्वा दिव्यैर् अस्त्रैर् महात्मभिः । (१०।१)

उत्पेतुः खम् उपादाय धृतराष्ट्रसुतांस् ततः ॥ (१०।२)

तान् उत्पतिष्णून् बुद्ध्वा तु कुन्तीपुत्रो धनंजयः । (११।१)

महता शरजालेन समन्तात् पर्यवारयत् ॥ (११।२)

ते बद्धाः शरजालेन शकुन्ता इव पञ्जरे । (१२।१)

ववर्षुर् अर्जुनं क्रोधाद् गदाशक्त्यृष्टिवृष्टिभिः ॥ (१२।२)

गदाशक्त्यसिवृष्टीस् ता निहत्य स महास्त्रवित् । (१३।१)

गात्राणि चाहनद् भल्लैर् गन्धर्वाणां धनंजयः ॥ (१३।२)

शिरोभिः प्रपतद्भिश् च चरणैर् बाहुभिस् तथा । (१४।१)

अश्मवृष्टिर् इवाभाति परेषाम् अभवद् भयम् ॥ (१४।२)

ते वध्यमाना गन्धर्वाः पाण्डवेन महात्मना । (१५।१)

भूमिष्ठम् अन्तरिक्षस्थाः शरवर्षैर् अवाकिरन् ॥ (१५।२)

तेषां तु शरवर्षाणि सव्यसाची परंतपः । (१६।१)

अस्त्रैः संवार्य तेजस्वी गन्धर्वान् प्रत्यविध्यत ॥ (१६।२)

स्थूणाकर्णेन्द्रजालं च सौरं चापि तथार्जुनः । (१७।१)

आग्नेयं चापि सौम्यं च ससर्ज कुरुनन्दनः ॥ (१७।२)

ते दह्यमाना गन्धर्वाः कुन्तीपुत्रस्य सायकैः । (१८।१)

दैतेया इव शक्रेण विषादम् अगमन् परम् ॥ (१८।२)

ऊर्ध्वम् आक्रममाणाश् च शरजालेन वारिताः । (१९।१)

विसर्पमाणा भल्लैश् च वार्यन्ते सव्यसाचिना ॥ (१९।२)

गन्धर्वांस् त्रासितान् दृष्ट्वा कुन्तीपुत्रेण धीमता । (२०।१)

चित्रसेनो गदां गृह्य सव्यसाचिनम् आद्रवत् ॥ (२०।२)

तस्याभिपततस् तूर्णं गदाहस्तस्य संयुगे । (२१।१)

गदां सर्वायसीं पार्थः शरैश् चिछेद सप्तधा ॥ (२१।२)

स गदां बहुधा दृष्ट्वा कृत्तां बाणैस् तरस्विना । (२२।१)

संवृत्य विद्ययात्मानं योधयामास पाण्डवम् । (२२।२)

अस्त्राणि तस्य दिव्यानि योधयामास खे स्थितः ॥ (२२।३)

गन्धर्वराजो बलवान् माययान्तर्हितस् तदा । (२३।१)

अन्तर्हितं समालक्ष्य प्रहरन्तम् अथार्जुनः । (२३।२)

ताडयामास खचरैर् दिव्यास्त्रप्रतिमन्त्रितैः ॥ (२३।३)

अन्तर्धानवधं चास्य चक्रे क्रुद्धो ऽर्जुनस् तदा । (२४।१)

शब्दवेध्यम् उपाश्रित्य बहुरूपो धनंजयः ॥ (२४।२)

स वध्यमानस् तैर् अस्त्रैर् अर्जुनेन महात्मना । (२५।१)

अथास्य दर्शयामास तदात्मानं प्रियः सखा ॥ (२५।२)

चित्रसेनम् अथालक्ष्य सखायं युधि दुर्बलम् । (२६।१)

संजहारास्त्रम् अथ तत् प्रसृष्टं पाण्डवर्षभः ॥ (२६।२)

दृष्ट्वा तु पाण्डवाः सर्वे संहृतास्त्रं धनंजयम् । (२७।१)

संजह्रुः प्रद्रुतान् अश्वाञ्शरवेगान् धनूंषि च ॥ (२७।२)

चित्रसेनश् च भीमश् च सव्यसाची यमावपि । (२८।१)

पृष्ट्वा कौशलम् अन्योन्यं रथेष्वेवावतस्थिरे ॥ (२८।२)