संजय उवाच । (१।१)

बृहत्क्षत्रम् अथायान्तं केकयं दृढविक्रमम् । (१।२)

क्षेमधूर्तिर् महाराज विव्याधोरसि मार्गणैः ॥ (१।३)

बृहत्क्षत्रस्तु तं राजा नवत्या नतपर्वणाम् । (२।१)

आजघ्ने त्वरितो युद्धे द्रोणानीकबिभित्सया ॥ (२।२)

क्षेमधूर्तिस्तु संक्रुद्धः केकयस्य महात्मनः । (३।१)

धनुश्चिछेद भल्लेन पीतेन निशितेन च ॥ (३।२)

अथैनं छिन्नधन्वानं शरेण नतपर्वणा । (४।१)

विव्याध हृदये तूर्णं प्रवरं सर्वधन्विनाम् ॥ (४।२)

अथान्यद् धनुर् आदाय बृहत्क्षत्रो हसन्न् इव । (५।१)

व्यश्वसूतध्वजं चक्रे क्षेमधूर्तिं महारथम् ॥ (५।२)

ततो ऽपरेण भल्लेन पीतेन निशितेन च । (६।१)

जहार नृपतेः कायाच्छिरो ज्वलितकुण्डलम् ॥ (६।२)

तच्छिन्नं सहसा तस्य शिरः कुञ्चितमूर्धजम् । (७।१)

सकिरीटं महीं प्राप्य बभौ ज्योतिर् इवाम्बरात् ॥ (७।२)

तं निहत्य रणे हृष्टो बृहत्क्षत्रो महारथः । (८।१)

सहसाभ्यपतत् सैन्यं तावकं पार्थकारणात् ॥ (८।२)

धृष्टकेतुम् अथायान्तं द्रोणहेतोः पराक्रमी । (९।१)

वीरधन्वा महेष्वासो वारयामास भारत ॥ (९।२)

तौ परस्परम् आसाद्य शरदंष्ट्रौ तरस्विनौ । (१०।१)

शरैर् अनेकसाहस्रैर् अन्योन्यम् अभिजघ्नतुः ॥ (१०।२)

तावुभौ नरशार्दूलौ युयुधाते परस्परम् । (११।१)

महावने तीव्रमदौ वारणाविव यूथपौ ॥ (११।२)

गिरिगह्वरम् आसाद्य शार्दूलाविव रोषितौ । (१२।१)

युयुधाते महावीर्यौ परस्परजिघांसया ॥ (१२।२)

तद् युद्धम् आसीत् तुमुलं प्रेक्षणीयं विशां पते । (१३।१)

सिद्धचारणसंघानां विस्मयाद्भुतदर्शनम् ॥ (१३।२)

वीरधन्वा ततः क्रुद्धो धृष्टकेतोः शरासनम् । (१४।१)

द्विधा चिछेद भल्लेन प्रहसन्न् इव भारत ॥ (१४।२)

तद् उत्सृज्य धनुश्छिन्नं चेदिराजो महारथः । (१५।१)

शक्तिं जग्राह विपुलां रुक्मदण्डाम् अयस्मयीम् ॥ (१५।२)

तां तु शक्तिं महावीर्यां दोर्भ्याम् आयम्य भारत । (१६।१)

चिक्षेप सहसा यत्तो वीरधन्वरथं प्रति ॥ (१६।२)

स तया वीरघातिन्या शक्त्या त्वभिहतो भृशम् । (१७।१)

निर्भिन्नहृदयस्तूर्णं निपपात रथान्महीम् ॥ (१७।२)

तस्मिन् विनिहते शूरे त्रिगर्तानां महारथे । (१८।१)

बलं ते ऽभज्यत विभो पाण्डवेयैः समन्ततः ॥ (१८।२)

सहदेवे ततः षष्टिं सायकान् दुर्मुखो ऽक्षिपत् । (१९।१)

ननाद च महानादं तर्जयन् पाण्डवं रणे ॥ (१९।२)

माद्रेयस्तु ततः क्रुद्धो दुर्मुखं दशभिः शरैः । (२०।१)

भ्राता भ्रातरम् आयान्तं विव्याध प्रहसन्न् इव ॥ (२०।२)

तं रणे रभसं दृष्ट्वा सहदेवं महाबलम् । (२१।१)

दुर्मुखो नवभिर् बाणैस्ताडयामास भारत ॥ (२१।२)

दुर्मुखस्य तु भल्लेन छित्त्वा केतुं महाबलः । (२२।१)

जघान चतुरो वाहांश्चतुर्भिर् निशितैः शरैः ॥ (२२।२)

अथापरेण भल्लेन पीतेन निशितेन च । (२३।१)

चिछेद सारथेः कायाच्छिरो ज्वलितकुण्डलम् ॥ (२३।२)

क्षुरप्रेण च तीक्ष्णेन कौरव्यस्य महद् धनुः । (२४।१)

सहदेवो रणे छित्त्वा तं च विव्याध पञ्चभिः ॥ (२४।२)

हताश्वं तु रथं त्यक्त्वा दुर्मुखो विमनास्तदा । (२५।१)

आरुरोह रथं राजन्निरमित्रस्य भारत ॥ (२५।२)

सहदेवस्ततः क्रुद्धो निरमित्रं महाहवे । (२६।१)

जघान पृतनामध्ये भल्लेन परवीरहा ॥ (२६।२)

स पपात रथोपस्थान्निरमित्रो जनेश्वरः । (२७।१)

त्रिगर्तराजस्य सुतो व्यथयंस्तव वाहिनीम् ॥ (२७।२)

तं तु हत्वा महाबाहुः सहदेवो व्यरोचत । (२८।१)

यथा दाशरथी रामः खरं हत्वा महाबलम् ॥ (२८।२)

हाहाकारो महान् आसीत् त्रिगर्तानां जनेश्वर । (२९।१)

राजपुत्रं हतं दृष्ट्वा निरमित्रं महाबलम् ॥ (२९।२)

नकुलस्ते सुतं राजन् विकर्णं पृथुलोचनम् । (३०।१)

मुहूर्ताज्जितवान् संख्ये तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (३०।२)

सात्यकिं व्याघ्रदत्तस्तु शरैः संनतपर्वभिः । (३१।१)

चक्रे ऽदृश्यं साश्वसूतं सध्वजं पृतनान्तरे ॥ (३१।२)

तान्निवार्य शराञ् शूरः शैनेयः कृतहस्तवत् । (३२।१)

साश्वसूतध्वजं बाणैर् व्याघ्रदत्तम् अपातयत् ॥ (३२।२)

कुमारे निहते तस्मिन्मगधस्य सुते प्रभो । (३३।१)

मागधाः सर्वतो यत्ता युयुधानम् उपाद्रवन् ॥ (३३।२)

विसृजन्तः शरांश्चैव तोमरांश्च सहस्रशः । (३४।१)

भिण्डिपालांस्तथा प्रासान्मुद्गरान्मुसलान् अपि ॥ (३४।२)

अयोधयन् रणे शूराः सात्वतं युद्धदुर्मदम् । (३५।१)

तांस्तु सर्वान् स बलवान् सात्यकिर् युद्धदुर्मदः । (३५।२)

नातिकृच्छ्राद्धसन्न् एव विजिग्ये पुरुषर्षभ ॥ (३५।३)

मागधान् द्रवतो दृष्ट्वा हतशेषान् समन्ततः । (३६।१)

बलं ते ऽभज्यत विभो युयुधानशरार्दितम् ॥ (३६।२)

नाशयित्वा रणे सैन्यं त्वदीयं माधवोत्तमः । (३७।१)

विधुन्वानो धनुःश्रेष्ठं व्यभ्राजत महायशाः ॥ (३७।२)

भज्यमानं बलं राजन् सात्वतेन महात्मना । (३८।१)

नाभ्यवर्तत युद्धाय त्रासितं दीर्घबाहुना ॥ (३८।२)

ततो द्रोणो भृशं क्रुद्धः सहसोद्वृत्य चक्षुषी । (३९।१)

सात्यकिं सत्यकर्माणं स्वयम् एवाभिदुद्रुवे ॥ (३९।२)