जरितारिर् उवाच । (१।१)

पुरतः कृच्छ्रकालस्य धीमाञ् जागर्ति पूरुषः । (१।२)

स कृच्छ्रकालं सम्प्राप्य व्यथां नैवैति कर्हिचित् । (१।३)

कथं नाम पितास्माकं दुःखापन्ना वशंत्विते ॥ (१।४)

यस्तु कृच्छ्रम् असंप्राप्तं विचेता नावबुध्यते । (२।१)

स कृच्छ्रकाले व्यथितो न प्रजानाति किंचन ॥ (२।२)

सारिसृक्क उवाच । (३।१)

धीरस्त्वम् असि मेधावी प्राणकृच्छ्रम् इदं च नः । (३।२)

शूरः प्राज्ञो बहूनां हि भवत्येको न संशयः ॥ (३।३)

स्तम्बमित्र उवाच । (४।१)

ज्येष्ठस्त्राता भवति वै ज्येष्ठो मुञ्चति कृच्छ्रतः । (४।२)

ज्येष्ठश्चेन् न प्रजानाति कनीयान् किं करिष्यति ॥ (४।३)

द्रोण उवाच । (५।१)

हिरण्यरेतास्त्वरितो ज्वलन्न् आयाति नः क्षयम् । (५।२)

सप्तजिह्वो ऽनलः क्षामो लेलिहानोपसर्पति ॥ (५।३)

वैशंपायन उवाच । (६।१)

एवम् उक्तो भ्रातृभिस्तु जरितारिर् विभावसुम् । (६।२)

तुष्टाव प्राञ्जलिर् भूत्वा यथा तच्छृणु पार्थिव ॥ (६।३)

जरितारिर् उवाच । (७।१)

आत्मासि वायोः पवनः शरीरम् उत वीरुधाम् । (७।२)

योनिर् आपश्च ते शुक्र योनिस्त्वम् असि चाम्भसः ॥ (७।३)

ऊर्ध्वं चाधश्च गच्छन्ति विसर्पन्ति च पार्श्वतः । (८।१)

अर्चिषस्ते महावीर्य रश्मयः सवितुर् यथा ॥ (८।२)

सारिसृक्क उवाच । (९।१)

माता प्रपन्ना पितरं न विद्मः पक्षाश्च नो न प्रजाताब्जकेतो । (९।२)

न नस्त्राता विद्यते ऽग्ने त्वद् अन्यस् तस्माद्धि नः परिरक्षैकवीर ॥ (९।३)

यद् अग्ने ते शिवं रूपं ये च ते सप्त हेतयः । (१०।१)

तेन नः परिरक्षाद्य ईडितः शरणैषिणः ॥ (१०।२)

त्वम् एवैकस्तपसे जातवेदो नान्यस्तप्ता विद्यते गोषु देव । (११।१)

ऋषीन् अस्मान् बालकान् पालयस्व परेणास्मान् प्रैहि वै हव्यवाह ॥ (११।२)

स्तम्बमित्र उवाच । (१२।१)

सर्वम् अग्ने त्वम् एवैकस्त्वयि सर्वम् इदं जगत् । (१२।२)

त्वं धारयसि भूतानि भुवनं त्वं बिभर्षि च ॥ (१२।३)

त्वम् अग्निर् हव्यवाहस्त्वं त्वम् एव परमं हविः । (१३।१)

मनीषिणस्त्वां यजन्ते बहुधा चैकधैव च ॥ (१३।२)

सृष्ट्वा लोकांस्त्रीन् इमान् हव्यवाह प्राप्ते काले पचसि पुनः समिद्धः । (१४।१)

सर्वस्यास्य भुवनस्य प्रसूतिस् त्वम् एवाग्ने भवसि पुनः प्रतिष्ठा ॥ (१४।२)

त्वम् अन्नं प्राणिनां भुक्तम् अन्तर्भूतो जगत्पते । (१५।१)

नित्यं प्रवृद्धः पचसि त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ (१५।२)

द्रोण उवाच । (१६।१)

सूर्यो भूत्वा रश्मिभिर् जातवेदो भूमेर् अम्भो भूमिजातान् रसांश्च । (१६।२)

विश्वान् आदाय पुनर् उत्सर्गकाले सृष्ट्वा वृष्ट्या भावयसीह शुक्र ॥ (१६।३)

त्वत्त एताः पुनः शुक्र वीरुधो हरितच्छदाः । (१७।१)

जायन्ते पुष्करिण्यश्च समुद्रश्च महोदधिः ॥ (१७।२)

इदं वै सद्म तिग्मांशो वरुणस्य परायणम् । (१८।१)

शिवस्त्राता भवास्माकं मास्मान् अद्य विनाशय ॥ (१८।२)

पिङ्गाक्ष लोहितग्रीव कृष्णवर्त्मन् हुताशन । (१९।१)

परेण प्रैहि मुञ्चास्मान् सागरस्य गृहान् इव ॥ (१९।२)

वैशंपायन उवाच । (२०।१)

एवम् उक्तो जातवेदा द्रोणेनाक्लिष्टकर्मणा । (२०।२)

द्रोणम् आह प्रतीतात्मा मन्दपालप्रतिज्ञया ॥ (२०।३)

ऋषिर् द्रोणस्त्वम् असि वै ब्रह्मैतद् व्याहृतं त्वया । (२१।१)

ईप्सितं ते करिष्यामि न च ते विद्यते भयम् ॥ (२१।२)

मन्दपालेन यूयं हि मम पूर्वं निवेदिताः । (२२।१)

वर्जयेः पुत्रकान् मह्यं दहन् दावम् इति स्म ह ॥ (२२।२)

यच्च तद् वचनं तस्य त्वया यच्चेह भाषितम् । (२३।१)

उभयं मे गरीयस्तद् ब्रूहि किं करवाणि ते । (२३।२)

भृशं प्रीतो ऽस्मि भद्रं ते ब्रह्मन् स्तोत्रेण ते विभो ॥ (२३।३)

द्रोण उवाच । (२४।१)

त्वद्भक्तान् सर्वदेवेश जातवेदो महायशाः । (२४।२)

इमे मार्जारकाः शुक्र नित्यम् उद्वेजयन्ति नः । (२४।३)

एतान् कुरुष्व दंष्ट्रासु हव्यवाह सबान्धवान् ॥ (२४।४)

वैशंपायन उवाच । (२५।१)

तथा तत् कृतवान् वह्निर् अभ्यनुज्ञाय शार्ङ्गकान् । (२५।२)

ददाह खाण्डवं चैव समिद्धो जनमेजय ॥ (२५।३)