संजय उवाच । (१।१)

तथा निपातिते कर्णे तव सैन्ये च विद्रुते । (१।२)

आश्लिष्य पार्थं दाशार्हो हर्षाद् वचनम् अब्रवीत् ॥ (१।३)

हतो बलभिदा वृत्रस् त्वया कर्णो धनंजय । (२।१)

वधं वै कर्णवृत्राभ्यां कथयिष्यन्ति मानवाः ॥ (२।२)

वज्रिणा निहतो वृत्रः संयुगे भूरितेजसा । (३।१)

त्वया तु निहतः कर्णो धनुषा निशितैः शरैः ॥ (३।२)

तम् इमं विक्रमं लोके प्रथितं ते यशोवहम् । (४।१)

निवेदयावः कौन्तेय धर्मराजाय धीमते ॥ (४।२)

वधं कर्णस्य संग्रामे दीर्घकालचिकीर्षितम् । (५।१)

निवेद्य धर्मराजस्य त्वम् आनृण्यं गमिष्यसि ॥ (५।२)

तथेत्य् उक्ते केशवस् तु पार्थेन यदुपुङ्गवः । (६।१)

पर्यवर्तयद् अव्यग्रो रथं रथवरस्य तम् ॥ (६।२)

धृष्टद्युम्नं युधामन्युं माद्रीपुत्रौ वृकोदरम् । (७।१)

युयुधानं च गोविन्द इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (७।२)

परान् अभिमुखा यत्तास् तिष्ठध्वं भद्रम् अस्तु वः । (८।१)

यावद् आवेद्यते राज्ञे हतः कर्णो ऽर्जुनेन वै ॥ (८।२)

स तैः शूरैर् अनुज्ञातो ययौ राजनिवेशनम् । (९।१)

पार्थम् आदाय गोविन्दो ददर्श च युधिष्ठिरम् ॥ (९।२)

शयानं राजशार्दूलं काञ्चने शयनोत्तमे । (१०।१)

अगृह्णीतां च चरणौ मुदितौ पार्थिवस्य तौ ॥ (१०।२)

तयोः प्रहर्षम् आलक्ष्य प्रहारांश् चातिमानुषान् । (११।१)

राधेयं निहतं मत्वा समुत्तस्थौ युधिष्ठिरः ॥ (११।२)

ततो ऽस्मै तद् यथावृत्तं वासुदेवः प्रियंवदः । (१२।१)

कथयामास कर्णस्य निधनं यदुनन्दनः ॥ (१२।२)

ईषद् उत्स्मयमानस् तु कृष्णो राजानम् अब्रवीत् । (१३।१)

युधिष्ठिरं हतामित्रं कृताञ्जलिर् अथाच्युतः ॥ (१३।२)

दिष्ट्या गाण्डीवधन्वा च पाण्डवश् च वृकोदरः । (१४।१)

त्वं चापि कुशली राजन् माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ॥ (१४।२)

मुक्ता वीरक्षयाद् अस्मात् संग्रामाल् लोमहर्षणात् । (१५।१)

क्षिप्रम् उत्तरकालानि कुरु कार्याणि पार्थिव ॥ (१५।२)

हतो वैकर्तनः क्रूरः सूतपुत्रो महाबलः । (१६।१)

दिष्ट्या जयसि राजेन्द्र दिष्ट्या वर्धसि पाण्डव ॥ (१६।२)

यः स द्यूतजितां कृष्णां प्राहसत् पुरुषाधमः । (१७।१)

तस्याद्य सूतपुत्रस्य भूमिः पिबति शोणितम् ॥ (१७।२)

शेते ऽसौ शरदीर्णाङ्गः शत्रुस् ते कुरुपुंगव । (१८।१)

तं पश्य पुरुषव्याघ्र विभिन्नं बहुधा शरैः ॥ (१८।२)

युधिष्ठिरस् तु दाशार्हं प्रहृष्टः प्रत्यपूजयत् । (१९।१)

दिष्ट्या दिष्ट्येति राजेन्द्र प्रीत्या चेदम् उवाच ह ॥ (१९।२)

नैतच् चित्रं महाबाहो त्वयि देवकिनन्दन । (२०।१)

त्वया सारथिना पार्थो यत् कुर्याद् अद्य पौरुषम् ॥ (२०।२)

प्रगृह्य च कुरुश्रेष्ठः साङ्गदं दक्षिणं भुजम् । (२१।१)

उवाच धर्मभृत् पार्थ उभौ तौ केशवार्जुनौ ॥ (२१।२)

नरनारायणौ देवौ कथितौ नारदेन ह । (२२।१)

धर्मसंस्थापने युक्तौ पुराणौ पुरुषोत्तमौ ॥ (२२।२)

असकृच् चापि मेधावी कृष्णद्वैपायनो मम । (२३।१)

कथाम् एतां महाबाहो दिव्याम् अकथयत् प्रभुः ॥ (२३।२)

तव कृष्ण प्रभावेण गाण्डीवेन धनंजयः । (२४।१)

जयत्य् अभिमुखाञ् शत्रून् न चासीद् विमुखः क्वचित् ॥ (२४।२)

जयश् चैव ध्रुवो ऽस्माकं न त्व् अस्माकं पराजयः । (२५।१)

यदा त्वं युधि पार्थस्य सारथ्यम् उपजग्मिवान् ॥ (२५।२)

एवम् उक्त्वा महाराज तं रथं हेमभूषितम् । (२६।१)

दन्तवर्णैर् हयैर् युक्तं कालवालैर् महारथः ॥ (२६।२)

आस्थाय पुरुषव्याघ्रः स्वबलेनाभिसंवृतः । (२७।१)

कृष्णार्जुनाभ्यां वीराभ्याम् अनुमन्य ततः प्रियम् ॥ (२७।२)

आगतो बहुवृत्तान्तं द्रष्टुम् आयोधनं तदा । (२८।१)

आभाषमाणस् तौ वीराव् उभौ माधवफल्गुनौ ॥ (२८।२)

स ददर्श रणे कर्णं शयानं पुरुषर्षभम् । (२९।१)

गाण्डीवमुक्तैर् विशिखैः सर्वतः शकलीकृतम् ॥ (२९।२)

सपुत्रं निहतं दृष्ट्वा कर्णं राजा युधिष्ठिरः । (३०।१)

प्रशशंस नरव्याघ्राव् उभौ माधवपाण्डवौ ॥ (३०।२)

अद्य राजास्मि गोविन्द पृथिव्यां भ्रातृभिः सह । (३१।१)

त्वया नाथेन वीरेण विदुषा परिपालितः ॥ (३१।२)

हतं दृष्ट्वा नरव्याघ्रं राधेयम् अभिमानिनम् । (३२।१)

निराशो ऽद्य दुरात्मासौ धार्तराष्ट्रो भविष्यति । (३२।२)

जीविताच् चापि राज्याच् च हते कर्णे महारथे ॥ (३२।३)

त्वत्प्रसादाद् वयं चैव कृतार्थाः पुरुषर्षभ । (३३।१)

त्वं च गाण्डीवधन्वा च विजयी यदुनन्दन । (३३।२)

दिष्ट्या जयसि गोविन्द दिष्ट्या कर्णो निपातितः ॥ (३३।३)

एवं स बहुशो हृष्टः प्रशशंस जनार्दनम् । (३४।१)

अर्जुनं चापि राजेन्द्र धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ (३४।२)

ततो भीमप्रभृतिभिः सर्वैश् च भ्रातृभिर् वृतम् । (३५।१)

वर्धयन्ति स्म राजानं हर्षयुक्ता महारथाः ॥ (३५।२)

नकुलः सहदेवश् च पाण्डवश् च वृकोदरः । (३६।१)

सात्यकिश् च महाराज वृष्णीनां प्रवरो रथः ॥ (३६।२)

धृष्टद्युम्नः शिखण्डी च पाण्डुपाञ्चालसृञ्जयाः । (३७।१)

पूजयन्ति स्म कौन्तेयं निहते सूतनन्दने ॥ (३७।२)

ते वर्धयित्वा नृपतिं पाण्डुपुत्रं युधिष्ठिरम् । (३८।१)

जितकाशिनो लब्धलक्षा युद्धशौण्डाः प्रहारिणः ॥ (३८।२)

स्तुवन्तः स्तवयुक्ताभिर् वाग्भिः कृष्णौ परंतपौ । (३९।१)

जग्मुः स्वशिबिरायैव मुदा युक्ता महारथाः ॥ (३९।२)

एवम् एष क्षयो वृत्तः सुमहांल्लोमहर्षणः । (४०।१)

तव दुर्मन्त्रिते राजन्न् अतीतं किं नु शोचसि ॥ (४०।२)

वैशंपायन उवाच । (४१।१)

श्रुत्वा तद् अप्रियं राजन् धृतराष्ट्रो महीपतिः । (४१।२)

पपात भूमौ निश्चेष्टः कौरव्यः परमार्तिवान् । (४१।३)

तथा सत्यव्रता देवी गान्धारी धर्मदर्शिनी ॥ (४१।४)

तं प्रत्यगृह्णाद् विदुरो नृपतिं संजयस् तथा । (४२।०)

पर्याश्वासयतश् चैवं ताव् उभाव् एव भूमिपम् ॥ (४२।०)

तथैवोत्थापयामासुर्गान्धारीं राजयोषितः । (४३।१)

ताभ्याम् आश्वासितो राजा तूष्णीमासीद्विचेतनः ॥ (४३।२)