वैशम्पायन उवाच । (१।१)

गतेषु लोकपालेषु पार्थः शत्रुनिबर्हणः । (१।२)

चिन्तयामास राजेन्द्र देवराजरथागमम् ॥ (१।३)

ततश् चिन्तयमानस्य गुडाकेशस्य धीमतः । (२।१)

रथो मातलिसंयुक्त आजगाम महाप्रभः ॥ (२।२)

नभो वितिमिरं कुर्वञ्जलदान् पाटयन्न् इव । (३।१)

दिशः सम्पूरयन् नादैर् महामेघरवोपमैः ॥ (३।२)

असयः शक्तयो भीमा गदाश् चोग्रप्रदर्शनाः । (४।१)

दिव्यप्रभावाः प्रासाश् च विद्युतश् च महाप्रभाः ॥ (४।२)

तथैवाशनयस् तत्र चक्रयुक्ता हुडा गुडाः । (५।१)

वायुस्फोटाः सनिर्घाता बर्हिमेघनिभस्वनाः ॥ (५।२)

तत्र नागा महाकाया ज्वलितास्याः सुदारुणाः । (६।१)

सिताभ्रकूटप्रतिमाः संहताश्च यथोपलाः ॥ (६।२)

दश वाजिसहस्राणि हरीणां वातरंहसाम् । (७।१)

वहन्ति यं नेत्रमुषं दिव्यं मायामयं रथम् ॥ (७।२)

तत्रापश्यन् महानीलं वैजयन्तं महाप्रभम् । (८।१)

ध्वजम् इन्दीवरश्यामं वंशं कनकभूषणम् ॥ (८।२)

तस्मिन् रथे स्थितं सूतं तप्तहेमविभूषितम् । (९।१)

दृष्ट्वा पार्थो महाबाहुर् देवम् एवान्वतर्कयत् ॥ (९।२)

तथा तर्कयतस् तस्य फल्गुनस्याथ मातलिः । (१०।१)

संनतः प्रश्रितो भूत्वा वाक्यम् अर्जुनम् अब्रवीत् ॥ (१०।२)

भो भो शक्रात्मज श्रीमाञ्शक्रस् त्वां द्रष्टुम् इच्छति । (११।१)

आरोहतु भवाञ्शीघ्रं रथम् इन्द्रस्य संमतम् ॥ (११।२)

आह माम् अमरश्रेष्ठः पिता तव शतक्रतुः । (१२।१)

कुन्तीसुतम् इह प्राप्तं पश्यन्तु त्रिदशालयाः ॥ (१२।२)

एष शक्रः परिवृतो देवैर् ऋषिगणैस् तथा । (१३।१)

गन्धर्वैर् अप्सरोभिश् च त्वां दिदृक्षुः प्रतीक्षते ॥ (१३।२)

अस्माल्लोकाद् देवलोकं पाकशासनशासनात् । (१४।१)

आरोह त्वं मया सार्धं लब्धास्त्रः पुनर् एष्यसि ॥ (१४।२)

अर्जुन उवाच । (१५।१)

मातले गच्छ शीघ्रं त्वम् आरोहस्व रथोत्तमम् । (१५।२)

राजसूयाश्वमेधानां शतैर् अपि सुदुर्लभम् ॥ (१५।३)

पार्थिवैः सुमहाभागैर् यज्वभिर् भूरिदक्षिणैः । (१६।१)

दैवतैर् वा समारोढुं दानवैर् वा रथोत्तमम् ॥ (१६।२)

नातप्ततपसा शक्य एष दिव्यो महारथः । (१७।१)

द्रष्टुं वाप्यथवा स्प्रष्टुम् आरोढुं कुत एव तु ॥ (१७।२)

त्वयि प्रतिष्ठिते साधो रथस्थे स्थिरवाजिनि । (१८।१)

पश्चाद् अहम् अथारोक्ष्ये सुकृती सत्पथं यथा ॥ (१८।२)

वैशम्पायन उवाच । (१९।१)

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा मातलिः शक्रसारथिः । (१९।२)

आरुरोह रथं शीघ्रं हयान् येमे च रश्मिभिः ॥ (१९।३)

ततो ऽर्जुनो हृष्टमना गङ्गायाम् आप्लुतः शुचिः । (२०।१)

जजाप जप्यं कौन्तेयो विधिवत् कुरुनन्दनः ॥ (२०।२)

ततः पितॄन् यथान्यायं तर्पयित्वा यथाविधि । (२१।१)

मन्दरं शैलराजं तम् आप्रष्टुम् उपचक्रमे ॥ (२१।२)

साधूनां धर्मशीलानां मुनीनां पुण्यकर्मणाम् । (२२।१)

त्वं सदा संश्रयः शैल स्वर्गमार्गाभिकाङ्क्षिणाम् ॥ (२२।२)

त्वत्प्रसादात् सदा शैल ब्राह्मणाः क्षत्रिया विशः । (२३।१)

स्वर्गं प्राप्ताश् चरन्ति स्म देवैः सह गतव्यथाः ॥ (२३।२)

अद्रिराज महाशैल मुनिसंश्रय तीर्थवन् । (२४।१)

गच्छाम्य् आमन्त्रयामि त्वां सुखम् अस्म्युषितस् त्वयि ॥ (२४।२)

तव सानूनि कुञ्जाश् च नद्यः प्रस्रवणानि च । (२५।१)

तीर्थानि च सुपुण्यानि मया दृष्टान्यनेकशः ॥ (२५।२)

एवम् उक्त्वार्जुनः शैलम् आमन्त्र्य परवीरहा । (२६।१)

आरुरोह रथं दिव्यं द्योतयन्न् इव भास्करः ॥ (२६।२)

स तेनादित्यरूपेण दिव्येनाद्भुतकर्मणा । (२७।१)

ऊर्ध्वम् आचक्रमे धीमान् प्रहृष्टः कुरुनन्दनः ॥ (२७।२)

सो ऽदर्शनपथं यात्वा मर्त्यानां भूमिचारिणाम् । (२८।१)

ददर्शाद्भुतरूपाणि विमानानि सहस्रशः ॥ (२८।२)

न तत्र सूर्यः सोमो वा द्योतते न च पावकः । (२९।१)

स्वयैव प्रभया तत्र द्योतन्ते पुण्यलब्धया ॥ (२९।२)

तारारूपाणि यानीह दृश्यन्ते द्युतिमन्ति वै । (३०।१)

दीपवद् विप्रकृष्टत्वाद् अणूनि सुमहान्त्यपि ॥ (३०।२)

तानि तत्र प्रभास्वन्ति रूपवन्ति च पाण्डवः । (३१।१)

ददर्श स्वेषु धिष्ण्येषु दीप्तिमन्ति स्वयार्चिषा ॥ (३१।२)

तत्र राजर्षयः सिद्धा वीराश् च निहता युधि । (३२।१)

तपसा च जितस्वर्गाः संपेतुः शतसंघशः ॥ (३२।२)

गन्धर्वाणां सहस्राणि सूर्यज्वलनतेजसाम् । (३३।१)

गुह्यकानाम् ऋषीणां च तथैवाप्सरसां गणाः ॥ (३३।२)

लोकान् आत्मप्रभान् पश्यन् फल्गुनो विस्मयान्वितः । (३४।१)

पप्रच्छ मातलिं प्रीत्या स चाप्येनम् उवाच ह ॥ (३४।२)

एते सुकृतिनः पार्थ स्वेषु धिष्ण्येष्ववस्थिताः । (३५।१)

यान् दृष्टवान् असि विभो तारारूपाणि भूतले ॥ (३५।२)

ततो ऽपश्यत् स्थितं द्वारि सितं वैजयिनं गजम् । (३६।१)

ऐरावतं चतुर्दन्तं कैलासम् इव शृङ्गिणम् ॥ (३६।२)

स सिद्धमार्गम् आक्रम्य कुरुपाण्डवसत्तमः । (३७।१)

व्यरोचत यथा पूर्वं मान्धाता पार्थिवोत्तमः ॥ (३७।२)

अतिचक्राम लोकान् स राज्ञां राजीवलोचनः । (३८।१)

ततो ददर्श शक्रस्य पुरीं ताम् अमरावतीम् ॥ (३८।२)