युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

तथा महात्मनस्तस्य तपस्युग्रे च वर्ततः । (१।२)

अनाथस्येव निधनं तिष्ठत्स्वस्मासु बन्धुषु ॥ (१।३)

दुर्विज्ञेया हि गतयः पुरुषाणां मता मम । (२।१)

यत्र वैचित्रवीर्यो ऽसौ दग्ध एवं दवाग्निना ॥ (२।२)

यस्य पुत्रशतं श्रीमद् अभवद् बाहुशालिनः । (३।१)

नागायुतबलो राजा स दग्धो हि दवाग्निना ॥ (३।२)

यं पुरा पर्यवीजन्त तालवृन्तैर् वरस्त्रियः । (४।१)

तं गृध्राः पर्यवीजन्त दावाग्निपरिकालितम् ॥ (४।२)

सूतमागधसंघैश्च शयानो यः प्रबोध्यते । (५।१)

धरण्यां स नृपः शेते पापस्य मम कर्मभिः ॥ (५।२)

न तु शोचामि गान्धारीं हतपुत्रां यशस्विनीम् । (६।१)

पतिलोकम् अनुप्राप्तां तथा भर्तृव्रते स्थिताम् ॥ (६।२)

पृथाम् एव तु शोचामि या पुत्रैश्वर्यम् ऋद्धिमत् । (७।१)

उत्सृज्य सुमहद् दीप्तं वनवासम् अरोचयत् ॥ (७।२)

धिग् राज्यम् इदम् अस्माकं धिग् बलं धिक् पराक्रमम् । (८।१)

क्षत्रधर्मं च धिग् यस्मान्मृता जीवामहे वयम् ॥ (८।२)

सुसूक्ष्मा किल कालस्य गतिर् द्विजवरोत्तम । (९।१)

यत् समुत्सृज्य राज्यं सा वनवासम् अरोचयत् ॥ (९।२)

युधिष्ठिरस्य जननी भीमस्य विजयस्य च । (१०।१)

अनाथवत् कथं दग्धा इति मुह्यामि चिन्तयन् ॥ (१०।२)

वृथा संतोषितो वह्निः खाण्डवे सव्यसाचिना । (११।१)

उपकारम् अजानन् स कृतघ्न इति मे मतिः ॥ (११।२)

यत्रादहत् स भगवान्मातरं सव्यसाचिनः । (१२।१)

कृत्वा यो ब्राह्मणच्छद्म भिक्षार्थी समुपागतः । (१२।२)

धिग् अग्निं धिक् च पार्थस्य विश्रुतां सत्यसंधताम् ॥ (१२।३)

इदं कष्टतरं चान्यद् भगवन् प्रतिभाति मे । (१३।१)

वृथाग्निना समायोगो यद् अभूत् पृथिवीपतेः ॥ (१३।२)

तथा तपस्विनस्तस्य राजर्षेः कौरवस्य ह । (१४।१)

कथम् एवंविधो मृत्युः प्रशास्य पृथिवीम् इमाम् ॥ (१४।२)

तिष्ठत्सु मन्त्रपूतेषु तस्याग्निषु महावने । (१५।१)

वृथाग्निना समायुक्तो निष्ठां प्राप्तः पिता मम ॥ (१५।२)

मन्ये पृथा वेपमाना कृशा धमनिसंतता । (१६।१)

हा तात धर्मराजेति समाक्रन्दन्महाभये ॥ (१६।२)

भीम पर्याप्नुहि भयाद् इति चैवाभिवाशती । (१७।१)

समन्ततः परिक्षिप्ता माता मे ऽभूद् दवाग्निना ॥ (१७।२)

सहदेवः प्रियस्तस्याः पुत्रेभ्यो ऽधिक एव तु । (१८।१)

न चैनां मोक्षयामास वीरो माद्रवतीसुतः ॥ (१८।२)

तच्छ्रुत्वा रुरुदुः सर्वे समालिङ्ग्य परस्परम् । (१९।१)

पाण्डवाः पञ्च दुःखार्ता भूतानीव युगक्षये ॥ (१९।२)

तेषां तु पुरुषेन्द्राणां रुदतां रुदितस्वनः । (२०।१)

प्रासादाभोगसंरुद्धो अन्वरौत्सीत् स रोदसी ॥ (२०।२)