वैशंपायन उवाच । (१।१)

ततस्तथोक्तः परिहृष्टरूपः पित्रे शशंसाथ स राजपुत्रः । (१।२)

धृष्टद्युम्नः सोमकानां प्रबर्हो वृत्तं यथा येन हृता च कृष्णा ॥ (१।३)

यो ऽसौ युवा स्वायतलोहिताक्षः कृष्णाजिनी देवसमानरूपः । (२।१)

यः कार्मुकाग्र्यं कृतवान् अधिज्यं लक्ष्यं च तत् पातितवान् पृथिव्याम् ॥ (२।२)

असज्जमानश्च गतस्तरस्वी वृतो द्विजाग्र्यैर् अभिपूज्यमानः । (३।१)

चक्राम वज्रीव दितेः सुतेषु सर्वैश्च देवैर् ऋषिभिश्च जुष्टः । (३।२)

श्यामो युवा वारणमत्तगामी कृत्वा महत् कर्म सुदुष्करं तत् । (३।३)

विक्षोभ्य विद्राव्य च पार्थिवांस्तान् स्वतेजसा दुष्प्रतिवीक्ष्यरूपौ ॥ (३।४)

कृष्णा च गृह्याजिनम् अन्वयात् तं नागं यथा नागवधूः प्रहृष्टा । (४।१)

यः सूतपुत्रेण चकार युद्धं शङ्के ऽर्जुनं तं त्रिदशेशवीर्यम् । (४।२)

अमृष्यमाणेषु नराधिपेषु क्रुद्धेषु तं तत्र समापतत्सु ॥ (४।३)

ततो ऽपरः पार्थिवराजमध्ये प्रवृद्धम् आरुज्य महीप्ररोहम् । (५।१)

प्रकालयन्न् एव स पार्थिवौघान् क्रुद्धो ऽन्तकः प्राणभृतो यथैव । (५।२)

तं भीमसेनं परितर्कयामि यः पातयामास रणे तु शल्यम् ॥ (५।३)

तौ पार्थिवानां मिषतां नरेन्द्र कृष्णाम् उपादाय गतौ नराग्र्यौ । (६।१)

विभ्राजमानाविव चन्द्रसूर्यौ बाह्यां पुराद् भार्गवकर्मशालाम् ॥ (६।२)

तत्रोपविष्टार्चिर् इवानलस्य तेषां जनित्रीति मम प्रतर्कः । (७।१)

तथाविधैर् एव नरप्रवीरैर् उपोपविष्टैस्त्रिभिर् अग्निकल्पैः ॥ (७।२)

तस्यास्ततस्तावभिवाद्य पादाव् उक्त्वा च कृष्णाम् अभिवादयेति । (८।१)

स्थितौ च तत्रैव निवेद्य कृष्णां भैक्षप्रचाराय गता नराग्र्याः ॥ (८।२)

तेषां तु भैक्षं प्रतिगृह्य कृष्णा कृत्वा बलिं ब्राह्मणसाच्च कृत्वा । (९।१)

तां चैव वृद्धां परिविष्य तांश्च नरप्रवीरान् स्वयम् अप्यभुङ्क्त ॥ (९।२)

सुप्तास्तु ते पार्थिव सर्व एव कृष्णा तु तेषां चरणोपधानम् । (१०।१)

आसीत् पृथिव्यां शयनं च तेषां दर्भाजिनाग्र्यास्तरणोपपन्नम् ॥ (१०।२)

ते नर्दमाना इव कालमेघाः कथा विचित्राः कथयांबभूवुः । (११।१)

न वैश्यशूद्रौपयिकीः कथास्ता न च द्विजातेः कथयन्ति वीराः ॥ (११।२)

निःसंशयं क्षत्रियपुंगवास्ते यथा हि युद्धं कथयन्ति राजन् । (१२।१)

आशा हि नो व्यक्तम् इयं समृद्धा मुक्तान् हि पार्थाञ् शृणुमो ऽग्निदाहात् ॥ (१२।२)

यथा हि लक्ष्यं निहतं धनुश्च सज्यं कृतं तेन तथा प्रसह्य । (१३।१)

यथा च भाषन्ति परस्परं ते छन्ना ध्रुवं ते प्रचरन्ति पार्थाः ॥ (१३।२)

ततः स राजा द्रुपदः प्रहृष्टः पुरोहितं प्रेषयां तत्र चक्रे । (१४।१)

विद्याम युष्मान् इति भाषमाणो महात्मनः पाण्डुसुताः स्थ कच्चित् ॥ (१४।२)

गृहीतवाक्यो नृपतेः पुरोधा गत्वा प्रशंसाम् अभिधाय तेषाम् । (१५।१)

वाक्यं यथावन् नृपतेः समग्रम् उवाच तान् स क्रमवित् क्रमेण ॥ (१५।२)

विज्ञातुम् इच्छत्यवनीश्वरो वः पाञ्चालराजो द्रुपदो वरार्हाः । (१६।१)

लक्ष्यस्य वेद्धारम् इमं हि दृष्ट्वा हर्षस्य नान्तं परिपश्यते सः ॥ (१६।२)

तद् आचड्ढ्वं ज्ञातिकुलानुपूर्वीं पदं शिरःसु द्विषतां कुरुध्वम् । (१७।१)

प्रह्लादयध्वं हृदयं ममेदं पाञ्चालराजस्य सहानुगस्य ॥ (१७।२)

पाण्डुर् हि राजा द्रुपदस्य राज्ञः प्रियः सखा चात्मसमो बभूव । (१८।१)

तस्यैष कामो दुहिता ममेयं स्नुषा यदि स्याद् इति कौरवस्य ॥ (१८।२)

अयं च कामो द्रुपदस्य राज्ञो हृदि स्थितो नित्यम् अनिन्दिताङ्गाः । (१९।१)

यद् अर्जुनो वै पृथुदीर्घबाहुर् धर्मेण विन्देत सुतां ममेति । (१९।२)

तद् वै श्रुत्वा पाण्डवाः सर्व एव राज्ञा यद् उक्तं द्रुपदेन वाक्यम् । (१९।३)

कुन्त्या सार्धं मानयां चापि चक्रुः पुरोहितं ते पुरुषप्रवीराः । (१९।४)

कृतं हि तत् स्यात् सुकृतं ममेदं यशश्च पुण्यं च हितं तद् एतत् ॥ (१९।५)

तथोक्तवाक्यं तु पुरोहितं तं स्थितं विनीतं समुदीक्ष्य राजा । (२०।१)

समीपस्थं भीमम् इदं शशास प्रदीयतां पाद्यम् अर्घ्यं तथास्मै ॥ (२०।२)

मान्यः पुरोधा द्रुपदस्य राज्ञस् तस्मै प्रयोज्याभ्यधिकैव पूजा । (२१।१)

भीमस्तथा तत् कृतवान् नरेन्द्र तां चैव पूजां प्रतिसंगृहीत्वा ॥ (२१।२)

सुखोपविष्टं तु पुरोहितं तं युधिष्ठिरो ब्राह्मणम् इत्युवाच । (२२।१)

पाञ्चालराजेन सुता निसृष्टा स्वधर्मदृष्टेन यथानुकामम् ॥ (२२।२)

प्रदिष्टशुल्का द्रुपदेन राज्ञा सानेन वीरेण तथानुवृत्ता । (२३।१)

न तत्र वर्णेषु कृता विवक्षा न जीवशिल्पे न कुले न गोत्रे ॥ (२३।२)

कृतेन सज्येन हि कार्मुकेण विद्धेन लक्ष्येण च संनिसृष्टा । (२४।१)

सेयं तथानेन महात्मनेह कृष्णा जिता पार्थिवसंघमध्ये ॥ (२४।२)

नैवंगते सौमकिर् अद्य राजा संतापम् अर्हत्यसुखाय कर्तुम् । (२५।१)

कामश्च यो ऽसौ द्रुपदस्य राज्ञः स चापि संपत्स्यति पार्थिवस्य ॥ (२५।२)

अप्राप्यरूपां हि नरेन्द्रकन्याम् इमाम् अहं ब्राह्मण साधु मन्ये । (२६।१)

न तद् धनुर् मन्दबलेन शक्यं मौर्व्या समायोजयितुं तथा हि । (२६।२)

न चाकृतास्त्रेण न हीनजेन लक्ष्यं तथा पातयितुं हि शक्यम् ॥ (२६।३)

तस्मान् न तापं दुहितुर् निमित्तं पाञ्चालराजो ऽर्हति कर्तुम् अद्य । (२७।१)

न चापि तत् पातनम् अन्यथेह कर्तुं विषह्यं भुवि मानवेन ॥ (२७।२)

एवं ब्रुवत्येव युधिष्ठिरे तु पाञ्चालराजस्य समीपतो ऽन्यः । (२८।१)

तत्राजगामाशु नरो द्वितीयो निवेदयिष्यन्न् इह सिद्धम् अन्नम् ॥ (२८।२)