MBh, 12, 231
Select a line for its word-by-word analysis.
इत्युक्तो ऽभिप्रशस्यैतत् परमर्षेस्तु शासनम् । (१।२)
ityukto 'bhipraśasyaitat paramarṣestu śāsanam |
मोक्षधर्मार्थसंयुक्तम् इदं प्रष्टुं प्रचक्रमे ॥ (१।३)
mokṣadharmārthasaṃyuktam idaṃ praṣṭuṃ pracakrame ||
प्रजावाञ् श्रोत्रियो यज्वा वृद्धः प्रज्ञो ऽनसूयकः । (२।२)
prajāvāñ śrotriyo yajvā vṛddhaḥ prajño 'nasūyakaḥ |
सांख्ये वा यदि वा योगे एतत् पृष्टो ऽभिधत्स्व मे ॥ (३।२)
sāṃkhye vā yadi vā yoge etat pṛṣṭo 'bhidhatsva me ||
मनसश्चेन्द्रियाणां चाप्यैकाग्र्यं समवाप्यते । (४।१)
manasaścendriyāṇāṃ cāpyaikāgryaṃ samavāpyate |
येनोपायेन पुरुषैस्तच्च व्याख्यातुम् अर्हसि ॥ (४।२)
yenopāyena puruṣaistacca vyākhyātum arhasi ||
नान्यत्र विद्यातपसोर् नान्यत्रेन्द्रियनिग्रहात् । (५।२)
nānyatra vidyātapasor nānyatrendriyanigrahāt |
नान्यत्र सर्वसंत्यागात् सिद्धिं विन्दति कश्चन ॥ (५।३)
nānyatra sarvasaṃtyāgāt siddhiṃ vindati kaścana ||
महाभूतानि सर्वाणि पूर्वसृष्टिः स्वयंभुवः । (६।१)
mahābhūtāni sarvāṇi pūrvasṛṣṭiḥ svayaṃbhuvaḥ |
भूयिष्ठं प्राणभृद्ग्रामे निविष्टानि शरीरिषु ॥ (६।२)
bhūyiṣṭhaṃ prāṇabhṛdgrāme niviṣṭāni śarīriṣu ||
भूमेर् देहो जलात् सारो ज्योतिषश्चक्षुषी स्मृते । (७।१)
bhūmer deho jalāt sāro jyotiṣaścakṣuṣī smṛte |
प्राणापानाश्रयो वायुः खेष्वाकाशं शरीरिणाम् ॥ (७।२)
prāṇāpānāśrayo vāyuḥ kheṣvākāśaṃ śarīriṇām ||
क्रान्ते विष्णुर् बले शक्रः कोष्ठे ऽग्निर् भुक्तम् अर्छति । (८।१)
krānte viṣṇur bale śakraḥ koṣṭhe 'gnir bhuktam archati |
कर्णयोः प्रदिशः श्रोत्रे जिह्वायां वाक् सरस्वती ॥ (८।२)
karṇayoḥ pradiśaḥ śrotre jihvāyāṃ vāk sarasvatī ||
कर्णौ त्वक् चक्षुषी जिह्वा नासिका चैव पञ्चमी । (९।१)
karṇau tvak cakṣuṣī jihvā nāsikā caiva pañcamī |
दर्शनानीन्द्रियोक्तानि द्वाराण्याहारसिद्धये ॥ (९।२)
darśanānīndriyoktāni dvārāṇyāhārasiddhaye ||
शब्दं स्पर्शं तथा रूपं रसं गन्धं च पञ्चमम् । (१०।१)
śabdaṃ sparśaṃ tathā rūpaṃ rasaṃ gandhaṃ ca pañcamam |
इन्द्रियाणि पृथक् त्वर्थान्मनसो दर्शयन्त्युत ॥ (१०।२)
indriyāṇi pṛthak tvarthānmanaso darśayantyuta ||
इन्द्रियाणि मनो युङ्क्ते वश्यान् यन्तेव वाजिनः । (११।१)
indriyāṇi mano yuṅkte vaśyān yanteva vājinaḥ |
मनश्चापि सदा युङ्क्ते भूतात्मा हृदयाश्रितः ॥ (११।२)
manaścāpi sadā yuṅkte bhūtātmā hṛdayāśritaḥ ||
इन्द्रियाणां तथैवैषां सर्वेषाम् ईश्वरं मनः । (१२।१)
indriyāṇāṃ tathaivaiṣāṃ sarveṣām īśvaraṃ manaḥ |
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थाश्च स्वभावश्चेतना मनः । (१३।१)
indriyāṇīndriyārthāśca svabhāvaścetanā manaḥ |
प्राणापानौ च जीवश्च नित्यं देहेषु देहिनाम् ॥ (१३।२)
prāṇāpānau ca jīvaśca nityaṃ deheṣu dehinām ||
आश्रयो नास्ति सत्त्वस्य गुणशब्दो न चेतना । (१४।१)
āśrayo nāsti sattvasya guṇaśabdo na cetanā |
सत्त्वं हि तेजः सृजति न गुणान् वै कदाचन ॥ (१४।२)
sattvaṃ hi tejaḥ sṛjati na guṇān vai kadācana ||
मनीषी मनसा विप्रः पश्यत्यात्मानम् आत्मनि ॥ (१५।२)
manīṣī manasā vipraḥ paśyatyātmānam ātmani ||
न ह्ययं चक्षुषा दृश्यो न च सर्वैर् अपीन्द्रियैः । (१६।१)
na hyayaṃ cakṣuṣā dṛśyo na ca sarvair apīndriyaiḥ |
अशरीरं शरीरे स्वे निरीक्षेत निरिन्द्रियम् ॥ (१७।२)
aśarīraṃ śarīre sve nirīkṣeta nirindriyam ||
अव्यक्तं व्यक्तदेहेषु मर्त्येष्वमरम् आश्रितम् । (१८।१)
avyaktaṃ vyaktadeheṣu martyeṣvamaram āśritam |
यो ऽनुपश्यति स प्रेत्य कल्पते ब्रह्मभूयसे ॥ (१८।२)
yo 'nupaśyati sa pretya kalpate brahmabhūyase ||
विद्याभिजनसम्पन्ने ब्राह्मणे गवि हस्तिनि । (१९।१)
vidyābhijanasampanne brāhmaṇe gavi hastini |
शुनि चैव श्वपाके च पण्डिताः समदर्शिनः ॥ (१९।२)
śuni caiva śvapāke ca paṇḍitāḥ samadarśinaḥ ||
स हि सर्वेषु भूतेषु जङ्गमेषु ध्रुवेषु च । (२०।१)
sa hi sarveṣu bhūteṣu jaṅgameṣu dhruveṣu ca |
वसत्येको महान् आत्मा येन सर्वम् इदं ततम् ॥ (२०।२)
vasatyeko mahān ātmā yena sarvam idaṃ tatam ||
यदा पश्यति भूतात्मा ब्रह्म सम्पद्यते तदा ॥ (२१।२)
yadā paśyati bhūtātmā brahma sampadyate tadā ||
यावान् आत्मनि वेदात्मा तावान् आत्मा परात्मनि । (२२।१)
yāvān ātmani vedātmā tāvān ātmā parātmani |
यस्मिंस्तु पच्यते कालस्तं न वेदेह कश्चन ॥ (२५।२)
yasmiṃstu pacyate kālastaṃ na vedeha kaścana ||
न तद् ऊर्ध्वं न तिर्यक् च नाधो न च तिरः पुनः । (२६।१)
na tad ūrdhvaṃ na tiryak ca nādho na ca tiraḥ punaḥ |
न मध्ये प्रतिगृह्णीते नैव कश्चित् कुतश्चन ॥ (२६।२)
na madhye pratigṛhṇīte naiva kaścit kutaścana ||
सर्वे ऽन्तःस्था इमे लोका बाह्यम् एषां न किंचन । (२७।१)
sarve 'ntaḥsthā ime lokā bāhyam eṣāṃ na kiṃcana |
यः सहस्रं समागच्छेद् यथा बाणो गुणच्युतः ॥ (२७।२)
yaḥ sahasraṃ samāgacched yathā bāṇo guṇacyutaḥ ||
नैवान्तं कारणस्येयाद् यद्यपि स्यान्मनोजवः । (२८।१)
naivāntaṃ kāraṇasyeyād yadyapi syānmanojavaḥ |
तस्मात् सूक्ष्मात् सूक्ष्मतरं नास्ति स्थूलतरं ततः ॥ (२८।२)
tasmāt sūkṣmāt sūkṣmataraṃ nāsti sthūlataraṃ tataḥ ||
सर्वतःपाणिपादान्तं सर्वतोऽक्षिशिरोमुखम् । (२९।१)
sarvataḥpāṇipādāntaṃ sarvato'kṣiśiromukham |
सर्वतःश्रुतिमल् लोके सर्वम् आवृत्य तिष्ठति ॥ (२९।२)
sarvataḥśrutimal loke sarvam āvṛtya tiṣṭhati ||
तद् एवाणोर् अणुतरं तन्महद्भ्यो महत्तरम् । (३०।१)
tad evāṇor aṇutaraṃ tanmahadbhyo mahattaram |
तद् अन्तः सर्वभूतानां ध्रुवं तिष्ठन्न दृश्यते ॥ (३०।२)
tad antaḥ sarvabhūtānāṃ dhruvaṃ tiṣṭhanna dṛśyate ||
अक्षरं च क्षरं चैव द्वैधीभावो ऽयम् आत्मनः । (३१।१)
akṣaraṃ ca kṣaraṃ caiva dvaidhībhāvo 'yam ātmanaḥ |
क्षरः सर्वेषु भूतेषु दिव्यं ह्यमृतम् अक्षरम् ॥ (३१।२)
kṣaraḥ sarveṣu bhūteṣu divyaṃ hyamṛtam akṣaram ||
ईशः सर्वस्य भूतस्य स्थावरस्य चरस्य च ॥ (३२।२)
īśaḥ sarvasya bhūtasya sthāvarasya carasya ca ||
शरीराणाम् अजस्याहुर् हंसत्वं पारदर्शिनः ॥ (३३।२)
śarīrāṇām ajasyāhur haṃsatvaṃ pāradarśinaḥ ||
हंसोक्तं चाक्षरं चैव कूटस्थं यत् तद् अक्षरम् । (३४।१)
haṃsoktaṃ cākṣaraṃ caiva kūṭasthaṃ yat tad akṣaram |
तद् विद्वान् अक्षरं प्राप्य जहाति प्राणजन्मनी ॥ (३४।२)
tad vidvān akṣaraṃ prāpya jahāti prāṇajanmanī ||
Data courtesy of The Digital Corpus of Sanskrit.