वैशम्पायन उवाच । (१।१)

गते तस्मिन् द्विजश्रेष्ठे कस्मिंश्चित् कालपर्यये । (१।२)

चिन्तयामास सा कन्या मन्त्रग्रामबलाबलम् ॥ (१।३)

अयं वै कीदृशस्तेन मम दत्तो महात्मना । (२।१)

मन्त्रग्रामो बलं तस्य ज्ञास्ये नातिचिराद् इव ॥ (२।२)

एवं संचिन्तयन्ती सा ददर्शर्तुं यदृच्छया । (३।१)

व्रीडिता साभवद् बाला कन्याभावे रजस्वला ॥ (३।२)

अथोद्यन्तं सहस्रांशुं पृथा दीप्तं ददर्श ह । (४।१)

न ततर्प च रूपेण भानोः संध्यागतस्य सा ॥ (४।२)

तस्या दृष्टिर् अभूद् दिव्या सापश्यद् दिव्यदर्शनम् । (५।१)

आमुक्तकवचं देवं कुण्डलाभ्यां विभूषितम् ॥ (५।२)

तस्याः कौतूहलं त्वासीन् मन्त्रं प्रति नराधिप । (६।१)

आह्वानम् अकरोत् साथ तस्य देवस्य भामिनी ॥ (६।२)

प्राणान् उपस्पृश्य तदा आजुहाव दिवाकरम् । (७।१)

आजगाम ततो राजंस्त्वरमाणो दिवाकरः ॥ (७।२)

मधुपिङ्गो महाबाहुः कम्बुग्रीवो हसन्न् इव । (८।१)

अङ्गदी बद्धमुकुटो दिशः प्रज्वालयन्न् इव ॥ (८।२)

योगात् कृत्वा द्विधात्मानम् आजगाम तताप च । (९।१)

आबभाषे ततः कुन्तीं साम्ना परमवल्गुना ॥ (९।२)

आगतो ऽस्मि वशं भद्रे तव मन्त्रबलात्कृतः । (१०।१)

किं करोम्यवशो राज्ञि ब्रूहि कर्ता तद् अस्मि ते ॥ (१०।२)

कुन्त्युवाच । (११।१)

गम्यतां भगवंस्तत्र यतो ऽसि समुपागतः । (११।२)

कौतूहलात् समाहूतः प्रसीद भगवन्न् इति ॥ (११।३)

सूर्य उवाच । (१२।१)

गमिष्ये ऽहं यथा मां त्वं ब्रवीषि तनुमध्यमे । (१२।२)

न तु देवं समाहूय न्याय्यं प्रेषयितुं वृथा ॥ (१२।३)

तवाभिसंधिः सुभगे सूर्यात् पुत्रो भवेद् इति । (१३।१)

वीर्येणाप्रतिमो लोके कवची कुण्डलीति च ॥ (१३।२)

सा त्वम् आत्मप्रदानं वै कुरुष्व गजगामिनि । (१४।१)

उत्पत्स्यति हि पुत्रस्ते यथासंकल्पम् अङ्गने ॥ (१४।२)

अथ गच्छाम्यहं भद्रे त्वयासंगम्य सुस्मिते । (१५।१)

शप्स्यामि त्वाम् अहं क्रुद्धो ब्राह्मणं पितरं च ते ॥ (१५।२)

त्वत्कृते तान् प्रधक्ष्यामि सर्वान् अपि न संशयः । (१६।१)

पितरं चैव ते मूढं यो न वेत्ति तवानयम् ॥ (१६।२)

तस्य च ब्राह्मणस्याद्य यो ऽसौ मन्त्रम् अदात् तव । (१७।१)

शीलवृत्तम् अविज्ञाय धास्यामि विनयं परम् ॥ (१७।२)

एते हि विबुधाः सर्वे पुरंदरमुखा दिवि । (१८।१)

त्वया प्रलब्धं पश्यन्ति स्मयन्त इव भामिनि ॥ (१८।२)

पश्य चैनान् सुरगणान् दिव्यं चक्षुर् इदं हि ते । (१९।१)

पूर्वम् एव मया दत्तं दृष्टवत्यसि येन माम् ॥ (१९।२)

वैशम्पायन उवाच । (२०।१)

ततो ऽपश्यत् त्रिदशान् राजपुत्री सर्वान् एव स्वेषु धिष्ण्येषु खस्थान् । (२०।२)

प्रभासन्तं भानुमन्तं महान्तं यथादित्यं रोचमानं तथैव ॥ (२०।३)

सा तान् दृष्ट्वा व्रीडमानेव बाला सूर्यं देवी वचनं प्राह भीता । (२१।१)

गच्छ त्वं वै गोपते स्वं विमानं कन्याभावाद् दुःख एषोपचारः ॥ (२१।२)

पिता माता गुरवश् चैव ये ऽन्ये देहस्यास्य प्रभवन्ति प्रदाने । (२२।१)

नाहं धर्मं लोपयिष्यामि लोके स्त्रीणां वृत्तं पूज्यते देहरक्षा ॥ (२२।२)

मया मन्त्रबलं ज्ञातुम् आहूतस् त्वं विभावसो । (२३।१)

बाल्याद् बालेति कृत्वा तत् क्षन्तुम् अर्हसि मे विभो ॥ (२३।२)

सूर्य उवाच । (२४।१)

बालेति कृत्वानुनयं तवाहं ददानि नान्यानुनयं लभेत । (२४।२)

आत्मप्रदानं कुरु कुन्तिकन्ये शान्तिस् तवैवं हि भवेच्च भीरु ॥ (२४।३)

न चापि युक्तं गन्तुं हि मया मिथ्याकृतेन वै । (२५।१)

गमिष्याम्यनवद्याङ्गि लोके समवहास्यताम् । (२५।२)

सर्वेषां विबुधानां च वक्तव्यः स्याम् अहं शुभे ॥ (२५।३)

सा त्वं मया समागच्छ पुत्रं लप्स्यसि मादृशम् । (२६।१)

विशिष्टा सर्वलोकेषु भविष्यसि च भामिनि ॥ (२६।२)