वैशंपायन उवाच । (१।१)

एवं बहुविधैर् वाक्यैर् मुनिभिस्तैस्तपोधनैः । (१।२)

समाश्वस्यत राजर्षिर् हतबन्धुर् युधिष्ठिरः ॥ (१।३)

सो ऽनुनीतो भगवता विष्टरश्रवसा स्वयम् । (२।१)

द्वैपायनेन कृष्णेन देवस्थानेन चाभिभूः ॥ (२।२)

नारदेनाथ भीमेन नकुलेन च पार्थिवः । (३।१)

कृष्णया सहदेवेन विजयेन च धीमता ॥ (३।२)

अन्यैश्च पुरुषव्याघ्रैर् ब्राह्मणैः शास्त्रदृष्टिभिः । (४।१)

व्यजहाच्छोकजं दुःखं संतापं चैव मानसम् ॥ (४।२)

अर्चयामास देवांश्च ब्राह्मणांश्च युधिष्ठिरः । (५।१)

कृत्वाथ प्रेतकार्याणि बन्धूनां स पुनर् नृपः । (५।२)

अन्वशासत धर्मात्मा पृथिवीं सागराम्बराम् ॥ (५।३)

प्रशान्तचेताः कौरव्यः स्वराज्यं प्राप्य केवलम् । (६।१)

व्यासं च नारदं चैव तांश्चान्यान् अब्रवीन्नृपः ॥ (६।२)

आश्वासितो ऽहं प्राग् वृद्धैर् भवद्भिर् मुनिपुंगवैः । (७।१)

न सूक्ष्मम् अपि मे किंचिद् व्यलीकम् इह विद्यते ॥ (७।२)

अर्थश्च सुमहान् प्राप्तो येन यक्ष्यामि देवताः । (८।१)

पुरस्कृत्येह भवतः समानेष्यामहे मखम् ॥ (८।२)

हिमवन्तं त्वया गुप्ता गमिष्यामः पितामह । (९।१)

बह्वाश्चर्यो हि देशः स श्रूयते द्विजसत्तम ॥ (९।२)

तथा भगवता चित्रं कल्याणं बहु भाषितम् । (१०।१)

देवर्षिणा नारदेन देवस्थानेन चैव ह ॥ (१०।२)

नाभागधेयः पुरुषः कश्चिद् एवंविधान् गुरून् । (११।१)

लभते व्यसनं प्राप्य सुहृदः साधुसंमतान् ॥ (११।२)

एवम् उक्तास्तु ते राज्ञा सर्व एव महर्षयः । (१२।१)

अभ्यनुज्ञाप्य राजानं तथोभौ कृष्णफल्गुनौ । (१२।२)

पश्यताम् एव सर्वेषां तत्रैवादर्शनं ययुः ॥ (१२।३)

ततो धर्मसुतो राजा तत्रैवोपाविशत् प्रभुः । (१३।१)

एवं नातिमहान् कालः स तेषाम् अभ्यवर्तत ॥ (१३।२)

कुर्वतां शौचकर्माणि भीष्मस्य निधने तदा । (१४।१)

महादानानि विप्रेभ्यो ददताम् और्ध्वदैहिकम् ॥ (१४।२)

भीष्मकर्णपुरोगाणां कुरूणां कुरुनन्दन । (१५।१)

सहितो धृतराष्ट्रेण प्रददावौर्ध्वदैहिकम् ॥ (१५।२)

ततो दत्त्वा बहु धनं विप्रेभ्यः पाण्डवर्षभः । (१६।१)

धृतराष्ट्रं पुरस्कृत्य विवेश गजसाह्वयम् ॥ (१६।२)

स समाश्वास्य पितरं प्रज्ञाचक्षुषम् ईश्वरम् । (१७।१)

अन्वशाद् वै स धर्मात्मा पृथिवीं भ्रातृभिः सह ॥ (१७।२)