मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततस्तां भर्तृशोकार्तां दीनां मलिनवाससम् । (१।२)

मणिशेषाभ्यलंकारां रुदतीं च पतिव्रताम् ॥ (१।३)

राक्षसीभिर् उपास्यन्तीं समासीनां शिलातले । (२।१)

रावणः कामबाणार्तो ददर्शोपससर्प च ॥ (२।२)

देवदानवगन्धर्वयक्षकिम्पुरुषैर् युधि । (३।१)

अजितो ऽशोकवनिकां ययौ कन्दर्पमोहितः ॥ (३।२)

दिव्याम्बरधरः श्रीमान् सुमृष्टमणिकुण्डलः । (४।१)

विचित्रमाल्यमुकुटो वसन्त इव मूर्तिमान् ॥ (४।२)

स कल्पवृक्षसदृशो यत्नाद् अपि विभूषितः । (५।१)

श्मशानचैत्यद्रुमवद् भूषितो ऽपि भयंकरः ॥ (५।२)

स तस्यास् तनुमध्यायाः समीपे रजनीचरः । (६।१)

ददृशे रोहिणीम् एत्य शनैश्चर इव ग्रहः ॥ (६।२)

स ताम् आमन्त्र्य सुश्रोणीं पुष्पकेतुशराहतः । (७।१)

इदम् इत्यब्रवीद् बालां त्रस्तां रौहीम् इवाबलाम् ॥ (७।२)

सीते पर्याप्तम् एतावत् कृतो भर्तुर् अनुग्रहः । (८।१)

प्रसादं कुरु तन्वङ्गि क्रियतां परिकर्म ते ॥ (८।२)

भजस्व मां वरारोहे महार्हाभरणाम्बरा । (९।१)

भव मे सर्वनारीणाम् उत्तमा वरवर्णिनि ॥ (९।२)

सन्ति मे देवकन्याश्च राजर्षीणां तथाङ्गनाः । (१०।१)

सन्ति दानवकन्याश् च दैत्यानां चापि योषितः ॥ (१०।२)

चतुर्दश पिशाचानां कोट्यो मे वचने स्थिताः । (११।१)

द्विस् तावत् पुरुषादानां रक्षसां भीमकर्मणाम् ॥ (११।२)

ततो मे त्रिगुणा यक्षा ये मद्वचनकारिणः । (१२।१)

केचिद् एव धनाध्यक्षं भ्रातरं मे समाश्रिताः ॥ (१२।२)

गन्धर्वाप्सरसो भद्रे माम् आपानगतं सदा । (१३।१)

उपतिष्ठन्ति वामोरु यथैव भ्रातरं मम ॥ (१३।२)

पुत्रो ऽहम् अपि विप्रर्षेः साक्षाद् विश्रवसो मुनेः । (१४।१)

पञ्चमो लोकपालानाम् इति मे प्रथितं यशः ॥ (१४।२)

दिव्यानि भक्ष्यभोज्यानि पानानि विविधानि च । (१५।१)

यथैव त्रिदशेशस्य तथैव मम भामिनि ॥ (१५।२)

क्षीयतां दुष्कृतं कर्म वनवासकृतं तव । (१६।१)

भार्या मे भव सुश्रोणि यथा मन्दोदरी तथा ॥ (१६।२)

इत्युक्ता तेन वैदेही परिवृत्य शुभानना । (१७।१)

तृणम् अन्तरतः कृत्वा तम् उवाच निशाचरम् ॥ (१७।२)

अशिवेनातिवामोरूर् अजस्रं नेत्रवारिणा । (१८।१)

स्तनावपतितौ बाला सहितावभिवर्षती । (१८।२)

उवाच वाक्यं तं क्षुद्रं वैदेही पतिदेवता ॥ (१८।३)

असकृद् वदतो वाक्यम् ईदृशं राक्षसेश्वर । (१९।१)

विषादयुक्तम् एतत् ते मया श्रुतम् अभाग्यया ॥ (१९।२)

तद् भद्रसुख भद्रं ते मानसं विनिवर्त्यताम् । (२०।१)

परदारास्म्यलभ्या च सततं च पतिव्रता ॥ (२०।२)

न चैवोपयिकी भार्या मानुषी कृपणा तव । (२१।१)

विवशां धर्षयित्वा च कां त्वं प्रीतिम् अवाप्स्यसि ॥ (२१।२)

प्रजापतिसमो विप्रो ब्रह्मयोनिः पिता तव । (२२।१)

न च पालयसे धर्मं लोकपालसमः कथम् ॥ (२२।२)

भ्रातरं राजराजानं महेश्वरसखं प्रभुम् । (२३।१)

धनेश्वरं व्यपदिशन् कथं त्विह न लज्जसे ॥ (२३।२)

इत्युक्त्वा प्रारुदत् सीता कम्पयन्ती पयोधरौ । (२४।१)

शिरोधरां च तन्वङ्गी मुखं प्रच्छाद्य वाससा ॥ (२४।२)

तस्या रुदत्या भामिन्या दीर्घा वेणी सुसंयता । (२५।१)

ददृशे स्वसिता स्निग्धा काली व्यालीव मूर्धनि ॥ (२५।२)

तच्छ्रुत्वा रावणो वाक्यं सीतयोक्तं सुनिष्ठुरम् । (२६।१)

प्रत्याख्यातो ऽपि दुर्मेधाः पुनर् एवाब्रवीद् वचः ॥ (२६।२)

कामम् अङ्गानि मे सीते दुनोतु मकरध्वजः । (२७।१)

न त्वाम् अकामां सुश्रोणीं समेष्ये चारुहासिनीम् ॥ (२७।२)

किं नु शक्यं मया कर्तुं यत् त्वम् अद्यापि मानुषम् । (२८।१)

आहारभूतम् अस्माकं रामम् एवानुरुध्यसे ॥ (२८।२)

इत्युक्त्वा ताम् अनिन्द्याङ्गीं स राक्षसगणेश्वरः । (२९।१)

तत्रैवान्तर्हितो भूत्वा जगामाभिमतां दिशम् ॥ (२९।२)

राक्षसीभिः परिवृता वैदेही शोककर्शिता । (३०।१)

सेव्यमाना त्रिजटया तत्रैव न्यवसत् तदा ॥ (३०।२)