मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ग्रहाः सोपग्रहाश्चैव ऋषयो मातरस् तथा । (१।२)

हुताशनमुखाश् चापि दीप्ताः पारिषदां गणाः ॥ (१।३)

एते चान्ये च बहवो घोरास् त्रिदिववासिनः । (२।१)

परिवार्य महासेनं स्थिता मातृगणैः सह ॥ (२।२)

संदिग्धं विजयं दृष्ट्वा विजयेप्सुः सुरेश्वरः । (३।१)

आरुह्यैरावतस्कन्धं प्रययौ दैवतैः सह । (३।२)

विजिघांसुर् महासेनम् इन्द्रस् तूर्णतरं ययौ ॥ (३।३)

उग्रं तच्च महावेगं देवानीकं महाप्रभम् । (४।१)

विचित्रध्वजसंनाहं नानावाहनकार्मुकम् । (४।२)

प्रवराम्बरसंवीतं श्रिया जुष्टम् अलंकृतम् ॥ (४।३)

विजिघांसुं तदायान्तं कुमारः शक्रम् अभ्ययात् । (५।१)

विनदन् पथि शक्रस् तु द्रुतं याति महाबलः । (५।२)

संहर्षयन् देवसेनां जिघांसुः पावकात्मजम् ॥ (५।३)

सम्पूज्यमानस् त्रिदशैस् तथैव परमर्षिभिः । (६।१)

समीपम् उपसंप्राप्तः कार्त्तिकेयस्य वासवः ॥ (६।२)

सिंहनादं ततश्चक्रे देवेशः सहितः सुरैः । (७।१)

गुहो ऽपि शब्दं तं श्रुत्वा व्यनदत् सागरो यथा ॥ (७।२)

तस्य शब्देन महता समुद्धूतोदधिप्रभम् । (८।१)

बभ्राम तत्र तत्रैव देवसैन्यम् अचेतनम् ॥ (८।२)

जिघांसून् उपसंप्राप्तान् देवान् दृष्ट्वा स पावकिः । (९।१)

विससर्ज मुखात् क्रुद्धः प्रवृद्धाः पावकार्चिषः । (९।२)

ता देवसैन्यान्यदहन् वेष्टमानानि भूतले ॥ (९।३)

ते प्रदीप्तशिरोदेहाः प्रदीप्तायुधवाहनाः । (१०।१)

प्रच्युताः सहसा भान्ति चित्रास् तारागणा इव ॥ (१०।२)

दह्यमानाः प्रपन्नास् ते शरणं पावकात्मजम् । (११।१)

देवा वज्रधरं त्यक्त्वा ततः शान्तिम् उपागताः ॥ (११।२)

त्यक्तो देवैस् ततः स्कन्दे वज्रं शक्रो ऽभ्यवासृजत् । (१२।१)

तद् विसृष्टं जघानाशु पार्श्वं स्कन्दस्य दक्षिणम् । (१२।२)

बिभेद च महाराज पार्श्वं तस्य महात्मनः ॥ (१२।३)

वज्रप्रहारात् स्कन्दस्य संजातः पुरुषो ऽपरः । (१३।१)

युवा काञ्चनसंनाहः शक्तिधृग् दिव्यकुण्डलः । (१३।२)

यद् वज्रविशनाज्जातो विशाखस् तेन सो ऽभवत् ॥ (१३।३)

तं जातम् अपरं दृष्ट्वा कालानलसमद्युतिम् । (१४।१)

भयाद् इन्द्रस् ततः स्कन्दं प्राञ्जलिः शरणं गतः ॥ (१४।२)

तस्याभयं ददौ स्कन्दः सहसैन्यस्य सत्तम । (१५।१)

ततः प्रहृष्टास् त्रिदशा वादित्राण्यभ्यवादयन् ॥ (१५।२)