इत्येवम् उक्तो गरुडः प्रत्युवाच शचीपतिम् ॥ (१।१)

गरुड उवाच । (२।१)

सख्यं मे ऽस्तु त्वया देव यथेच्छसि पुरंदर । (२।२)

बलं तु मम जानीहि महच्चासह्यम् एव च ॥ (२।३)

कामं नैतत् प्रशंसन्ति सन्तः स्वबलसंस्तवम् । (३।१)

अनिमित्तं सुरश्रेष्ठ सद्यः प्राप्नोति गर्हणाम् । (३।२)

गुणसंकीर्तनं चापि स्वयम् एव शतक्रतो । (३।३)

पृष्टेनान्येन गोपते । (३।४)

वक्तव्यं न तु वक्तव्यम् ॥ (३।५)

सखेति कृत्वा तु सखे पृष्टो वक्ष्याम्यहं त्वया । (४।१)

न ह्यात्मस्तवसंयुक्तं वक्तव्यम् अनिमित्ततः ॥ (४।२)

सपर्वतवनाम् उर्वीं ससागरवनाम् इमाम् । (५।१)

पक्षनाड्यैकया शक्र त्वां चैवात्रावलम्बिनम् ॥ (५।२)

सर्वान् संपिण्डितान् वापि लोकान् सस्थाणुजङ्गमान् । (६।१)

वहेयम् अपरिश्रान्तो विद्धीदं मे महद् बलम् । (६।२)

अष्टौ भूमीर् नव दिवस् त्रीन् समुद्राञ्शचीपते । (६।३)

परः सहस्रान् पर्वतान् वहेयं कामयेथ चेत् ॥ (६।४)

सूत उवाच । (७।१)

इत्युक्तवचनं वीरं किरीटी श्रीमतां वरः । (७।२)

आह शौनक देवेन्द्रः सर्वभूतहितः प्रभुः । (७।३)

शक्र उवाच । (७।४)

एवम् एव यथात्थ त्वं सर्वं संभाव्यते त्वयि ॥ (७।५)

प्रतिगृह्यताम् इदानीं मे सख्यम् आनन्त्यम् उत्तमम् । (८।१)

न कार्यं तव सोमेन मम सोमः प्रदीयताम् । (८।२)

अस्मांस्ते हि प्रबाधेयुर् येभ्यो दद्याद् भवान् इमम् ॥ (८।३)

गरुड उवाच । (९।१)

किंचित् कारणम् उद्दिश्य सोमो ऽयं नीयते मया । (९।२)

न दास्यामि समादातुं सोमं कस्मैचिद् अप्यहम् ॥ (९।३)

यत्रेमं तु सहस्राक्ष निक्षिपेयम् अहं स्वयम् । (१०।१)

त्वम् आदाय ततस्तूर्णं हरेथास्त्रिदशेश्वर ॥ (१०।२)

शक्र उवाच । (११।१)

वाक्येनानेन तुष्टो ऽहं यत् त्वयोक्तम् इहाण्डज । (११।२)

यद् इच्छसि वरं मत्तस्तद् गृहाण खगोत्तम ॥ (११।३)

सूत उवाच । (१२।१)

इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं कद्रूपुत्रान् अनुस्मरन् । (१२।२)

स्मृत्वा चैवोपधिकृतं मातुर् दास्यनिमित्ततः ॥ (१२।३)

ईशो ऽहम् अपि सर्वस्य करिष्यामि तु ते ऽर्थिताम् । (१३।१)

भवेयुर् भुजगाः शक्र मम भक्ष्या महाबलाः ॥ (१३।२)

तथेत्युक्त्वान्वगच्छत् तं ततो दानवसूदनः । (१४।१)

देवदेवं महात्मानं योगिनाम् ईश्वरं हरिम् । (१४।२)

स चान्वमोदत् तत् सर्वं यथोक्तं गरुडेन वै । (१४।३)

इदं भूयो वचः प्राह भगवांस्त्रिदशेश्वरः । (१४।४)

हरिष्यामि विनिक्षिप्तं सोमम् इत्यनुभाष्य तम् ॥ (१४।५)

आजगाम ततस्तूर्णं सुपर्णो मातुर् अन्तिकम् । (१५।१)

गरुडः । (१५।२)

विनता । (१५।३)

विनयावनतो भूत्वा वचनं चेदम् अब्रवीत् । (१५।४)

इदम् आनीतम् अमृतं देवानां भवनान् मया । (१५।५)

प्रशाधि किम् अतो मातः करिष्यामि शुभव्रते । (१५।६)

परितुष्टाहम् एतेन कर्मणा तव पुत्रक । (१५।७)

अजरश्चामरश्चैव देवानां सुप्रियो भव । (१५।८)

अथ सर्पान् उवाचेदं सर्वान् परमहृष्टवत् ॥ (१५।९)

इदम् आनीतम् अमृतं निक्षेप्स्यामि कुशेषु वः । (१६।१)

स्नाता मङ्गलसंयुक्तास्ततः प्राश्नीत पन्नगाः । (१६।२)

भवद्भिर् इदम् आसीनैर् यद् उक्तं तद् वचस्तदा ॥ (१६।३)

अदासी चैव मातेयम् अद्यप्रभृति चास्तु मे । (१७।१)

यथोक्तं भवताम् एतद् वचो मे प्रतिपादितम् ॥ (१७।२)

ततः स्नातुं गताः सर्पाः प्रत्युक्त्वा तं तथेत्युत । (१८।१)

शक्रो ऽप्यमृतम् आक्षिप्य जगाम त्रिदिवं पुनः ॥ (१८।२)

अथागतास्तम् उद्देशं सर्पाः सोमार्थिनस्तदा । (१९।१)

स्नाताश्च कृतजप्याश्च प्रहृष्टाः कृतमङ्गलाः । (१९।२)

यत्रैतद् अमृतं चापि स्थापितं कुशसंस्तरे । (१९।३)

परस्परकृतद्वेषाः सोमप्राशनकर्मणि । (१९।४)

अहं पूर्वम् अहं पूर्वम् इत्युक्त्वा ते समाद्रवन् ॥ (१९।५)

तद् विज्ञाय हृतं सर्पाः प्रतिमायाकृतं च तत् । (२०।१)

सोमस्थानम् इदं चेति दर्भांस्ते लिलिहुस्तदा ॥ (२०।२)

ततो द्वैधीकृता जिह्वा सर्पाणां तेन कर्मणा । (२१।१)

अभवंश्चामृतस्पर्शाद् दर्भास्ते ऽथ पवित्रिणः । (२१।२)

एवं तद् अमृतं तेन हृतम् आहृतम् एव च । (२१।३)

द्विजिह्वाश्च कृताः सर्पा गरुडेन महात्मना । (२१।४)

नागाश्च वञ्चिता भूत्वा विसृज्य विनतां तदा । (२१।५)

विषादम् अगमंस्तीव्रं गरुडस्य बलात् प्रभो ॥ (२१।६)

ततः सुपर्णः परमप्रहृष्टवान् विहृत्य मात्रा सह तत्र कानने । (२२।१)

भुजंगभक्षः परमार्चितः खगैर् अहीनकीर्तिर् विनताम् अनन्दयत् ॥ (२२।२)

इमां कथां यः शृणुयान् नरः सदा पठेत वा द्विजजनमुख्यसंसदि । (२३।१)

असंशयं त्रिदिवम् इयात् स पुण्यभाङ् महात्मनः पतगपतेः प्रकीर्तनात् । (२३।२)

न चाग्निजं चोरनृपाश्रयं वा क्षुत्सर्पवेतालपिशाचजं वा । (२३।३)

भयं भवेद् यत्र गृहे गरुत्मतो तिष्ठेत् कथेयं लिखितापि पुस्तके । (२३।४)

यः संस्मरेन् नित्यम् अतन्द्रितो नरो गरुत्मतो मूर्तिम् अथार्चयेद् गृहे । (२३।५)

ॐ पक्षिराजेति जपंश्च सर्वदा तस्याशु सर्पा वशगा भवन्ति ॥ (२३।६)