MBh, 12, 15
Select a line for its word-by-word analysis.
याज्ञसेन्या वचः श्रुत्वा पुनर् एवार्जुनो ऽब्रवीत् । (१।२)
yājñasenyā vacaḥ śrutvā punar evārjuno 'bravīt |
अनुमान्य महाबाहुं ज्येष्ठं भ्रातरम् ईश्वरम् ॥ (१।३)
anumānya mahābāhuṃ jyeṣṭhaṃ bhrātaram īśvaram ||
दण्डः शास्ति प्रजाः सर्वा दण्ड एवाभिरक्षति । (२।१)
daṇḍaḥ śāsti prajāḥ sarvā daṇḍa evābhirakṣati |
दण्डः सुप्तेषु जागर्ति दण्डं धर्मं विदुर् बुधाः ॥ (२।२)
daṇḍaḥ supteṣu jāgarti daṇḍaṃ dharmaṃ vidur budhāḥ ||
धर्मं संरक्षते दण्डस्तथैवार्थं नराधिप । (३।१)
dharmaṃ saṃrakṣate daṇḍastathaivārthaṃ narādhipa |
कामं संरक्षते दण्डस्त्रिवर्गो दण्ड उच्यते ॥ (३।२)
kāmaṃ saṃrakṣate daṇḍastrivargo daṇḍa ucyate ||
दण्डेन रक्ष्यते धान्यं धनं दण्डेन रक्ष्यते । (४।१)
daṇḍena rakṣyate dhānyaṃ dhanaṃ daṇḍena rakṣyate |
एतद् विद्वन्न् उपादत्स्व स्वभावं पश्य लौकिकम् ॥ (४।२)
etad vidvann upādatsva svabhāvaṃ paśya laukikam ||
एवं सांसिद्धिके लोके सर्वं दण्डे प्रतिष्ठितम् ॥ (६।२)
evaṃ sāṃsiddhike loke sarvaṃ daṇḍe pratiṣṭhitam ||
अन्धे तमसि मज्जेयुर् यदि दण्डो न पालयेत् ॥ (७।२)
andhe tamasi majjeyur yadi daṇḍo na pālayet ||
यस्माद् अदान्तान् दमयत्यशिष्टान् दण्डयत्यपि । (८।१)
yasmād adāntān damayatyaśiṣṭān daṇḍayatyapi |
दमनाद् दण्डनाच्चैव तस्माद् दण्डं विदुर् बुधाः ॥ (८।२)
damanād daṇḍanāccaiva tasmād daṇḍaṃ vidur budhāḥ ||
वाचि दण्डो ब्राह्मणानां क्षत्रियाणां भुजार्पणम् । (९।१)
vāci daṇḍo brāhmaṇānāṃ kṣatriyāṇāṃ bhujārpaṇam |
दानदण्डः स्मृतो वैश्यो निर्दण्डः शूद्र उच्यते ॥ (९।२)
dānadaṇḍaḥ smṛto vaiśyo nirdaṇḍaḥ śūdra ucyate ||
मर्यादा स्थापिता लोके दण्डसंज्ञा विशां पते ॥ (१०।२)
maryādā sthāpitā loke daṇḍasaṃjñā viśāṃ pate ||
यत्र श्यामो लोहिताक्षो दण्डश्चरति सूनृतः । (११।१)
yatra śyāmo lohitākṣo daṇḍaścarati sūnṛtaḥ |
प्रजास्तत्र न मुह्यन्ति नेता चेत् साधु पश्यति ॥ (११।२)
prajāstatra na muhyanti netā cet sādhu paśyati ||
ब्रह्मचारी गृहस्थश्च वानप्रस्थो ऽथ भिक्षुकः । (१२।१)
brahmacārī gṛhasthaśca vānaprastho 'tha bhikṣukaḥ |
दण्डस्यैव भयाद् एते मनुष्या वर्त्मनि स्थिताः ॥ (१२।२)
daṇḍasyaiva bhayād ete manuṣyā vartmani sthitāḥ ||
नाभीतः पुरुषः कश्चित् समये स्थातुम् इच्छति ॥ (१३।२)
nābhītaḥ puruṣaḥ kaścit samaye sthātum icchati ||
नाछित्त्वा परमर्माणि नाकृत्वा कर्म दारुणम् । (१४।१)
nāchittvā paramarmāṇi nākṛtvā karma dāruṇam |
नाहत्वा मत्स्यघातीव प्राप्नोति महतीं श्रियम् ॥ (१४।२)
nāhatvā matsyaghātīva prāpnoti mahatīṃ śriyam ||
नाघ्नतः कीर्तिर् अस्तीह न वित्तं न पुनः प्रजाः । (१५।१)
nāghnataḥ kīrtir astīha na vittaṃ na punaḥ prajāḥ |
इन्द्रो वृत्रवधेनैव महेन्द्रः समपद्यत ॥ (१५।२)
indro vṛtravadhenaiva mahendraḥ samapadyata ||
य एव देवा हन्तारस्तांल् लोको ऽर्चयते भृशम् । (१६।१)
ya eva devā hantārastāṃl loko 'rcayate bhṛśam |
हन्ता रुद्रस्तथा स्कन्दः शक्रो ऽग्निर् वरुणो यमः ॥ (१६।२)
hantā rudrastathā skandaḥ śakro 'gnir varuṇo yamaḥ ||
हन्ता कालस्तथा वायुर् मृत्युर् वैश्रवणो रविः । (१७।१)
hantā kālastathā vāyur mṛtyur vaiśravaṇo raviḥ |
न ब्रह्माणं न धातारं न पूषाणं कथंचन ॥ (१८।२)
na brahmāṇaṃ na dhātāraṃ na pūṣāṇaṃ kathaṃcana ||
मध्यस्थान् सर्वभूतेषु दान्ताञ् शमपरायणान् । (१९।१)
madhyasthān sarvabhūteṣu dāntāñ śamaparāyaṇān |
यजन्ते मानवाः केचित् प्रशान्ताः सर्वकर्मसु ॥ (१९।२)
yajante mānavāḥ kecit praśāntāḥ sarvakarmasu ||
न हि पश्यामि जीवन्तं लोके कंचिद् अहिंसया । (२०।१)
na hi paśyāmi jīvantaṃ loke kaṃcid ahiṃsayā |
सत्त्वैः सत्त्वानि जीवन्ति दुर्बलैर् बलवत्तराः ॥ (२०।२)
sattvaiḥ sattvāni jīvanti durbalair balavattarāḥ ||
बिडालम् अत्ति श्वा राजञ् श्वानं व्यालमृगस्तथा ॥ (२१।२)
biḍālam atti śvā rājañ śvānaṃ vyālamṛgastathā ||
तान् अत्ति पुरुषः सर्वान् पश्य धर्मो यथागतः । (२२।१)
tān atti puruṣaḥ sarvān paśya dharmo yathāgataḥ |
प्राणस्यान्नम् इदं सर्वं जङ्गमं स्थावरं च यत् ॥ (२२।२)
prāṇasyānnam idaṃ sarvaṃ jaṅgamaṃ sthāvaraṃ ca yat ||
विधानं देवविहितं तत्र विद्वान्न मुह्यति । (२३।१)
vidhānaṃ devavihitaṃ tatra vidvānna muhyati |
यथा सृष्टो ऽसि राजेन्द्र तथा भवितुम् अर्हसि ॥ (२३।२)
yathā sṛṣṭo 'si rājendra tathā bhavitum arhasi ||
विनीतक्रोधहर्षा हि मन्दा वनम् उपाश्रिताः । (२४।१)
vinītakrodhaharṣā hi mandā vanam upāśritāḥ |
विना वधं न कुर्वन्ति तापसाः प्राणयापनम् ॥ (२४।२)
vinā vadhaṃ na kurvanti tāpasāḥ prāṇayāpanam ||
उदके बहवः प्राणाः पृथिव्यां च फलेषु च । (२५।१)
udake bahavaḥ prāṇāḥ pṛthivyāṃ ca phaleṣu ca |
न च कश्चिन्न तान् हन्ति किम् अन्यत् प्राणयापनात् ॥ (२५।२)
na ca kaścinna tān hanti kim anyat prāṇayāpanāt ||
सूक्ष्मयोनीनि भूतानि तर्कगम्यानि कानिचित् । (२६।१)
sūkṣmayonīni bhūtāni tarkagamyāni kānicit |
पक्ष्मणो ऽपि निपातेन येषां स्यात् स्कन्धपर्ययः ॥ (२६।२)
pakṣmaṇo 'pi nipātena yeṣāṃ syāt skandhaparyayaḥ ||
ग्रामान्निष्क्रम्य मुनयो विगतक्रोधमत्सराः । (२७।१)
grāmānniṣkramya munayo vigatakrodhamatsarāḥ |
वने कुटुम्बधर्माणो दृश्यन्ते परिमोहिताः ॥ (२७।२)
vane kuṭumbadharmāṇo dṛśyante parimohitāḥ ||
भूमिं भित्त्वौषधीश्छित्त्वा वृक्षादीन् अण्डजान् पशून् । (२८।१)
bhūmiṃ bhittvauṣadhīśchittvā vṛkṣādīn aṇḍajān paśūn |
मनुष्यास्तन्वते यज्ञांस्ते स्वर्गं प्राप्नुवन्ति च ॥ (२८।२)
manuṣyāstanvate yajñāṃste svargaṃ prāpnuvanti ca ||
दण्डनीत्यां प्रणीतायां सर्वे सिध्यन्त्युपक्रमाः । (२९।१)
daṇḍanītyāṃ praṇītāyāṃ sarve sidhyantyupakramāḥ |
कौन्तेय सर्वभूतानां तत्र मे नास्ति संशयः ॥ (२९।२)
kaunteya sarvabhūtānāṃ tatra me nāsti saṃśayaḥ ||
दण्डश्चेन्न भवेल् लोके व्यनशिष्यन्न् इमाः प्रजाः । (३०।१)
daṇḍaścenna bhavel loke vyanaśiṣyann imāḥ prajāḥ |
शूले मत्स्यान् इवापक्ष्यन् दुर्बलान् बलवत्तराः ॥ (३०।२)
śūle matsyān ivāpakṣyan durbalān balavattarāḥ ||
सत्यं चेदं ब्रह्मणा पूर्वम् उक्तं दण्डः प्रजा रक्षति साधु नीतः । (३१।१)
satyaṃ cedaṃ brahmaṇā pūrvam uktaṃ daṇḍaḥ prajā rakṣati sādhu nītaḥ |
पश्याग्नयश्च प्रतिशाम्यन्त्यभीताः संतर्जिता दण्डभयाज्ज्वलन्ति ॥ (३१।२)
paśyāgnayaśca pratiśāmyantyabhītāḥ saṃtarjitā daṇḍabhayājjvalanti ||
अन्धं तम इवेदं स्यान्न प्रज्ञायेत किंचन । (३२।१)
andhaṃ tama ivedaṃ syānna prajñāyeta kiṃcana |
दण्डश्चेन्न भवेल् लोके विभजन् साध्वसाधुनी ॥ (३२।२)
daṇḍaścenna bhavel loke vibhajan sādhvasādhunī ||
ये ऽपि संभिन्नमर्यादा नास्तिका वेदनिन्दकाः । (३३।१)
ye 'pi saṃbhinnamaryādā nāstikā vedanindakāḥ |
ते ऽपि भोगाय कल्पन्ते दण्डेनोपनिपीडिताः ॥ (३३।२)
te 'pi bhogāya kalpante daṇḍenopanipīḍitāḥ ||
सर्वो दण्डजितो लोको दुर्लभो हि शुचिर् नरः । (३४।१)
sarvo daṇḍajito loko durlabho hi śucir naraḥ |
दण्डस्य हि भयाद् भीतो भोगायेह प्रकल्पते ॥ (३४।२)
daṇḍasya hi bhayād bhīto bhogāyeha prakalpate ||
दण्डो विधात्रा विहितो धर्मार्थावभिरक्षितुम् ॥ (३५।२)
daṇḍo vidhātrā vihito dharmārthāvabhirakṣitum ||
यदि दण्डान्न बिभ्येयुर् वयांसि श्वापदानि च । (३६।१)
yadi daṇḍānna bibhyeyur vayāṃsi śvāpadāni ca |
अद्युः पशून्मनुष्यांश्च यज्ञार्थानि हवींषि च ॥ (३६।२)
adyuḥ paśūnmanuṣyāṃśca yajñārthāni havīṃṣi ca ||
न ब्रह्मचार्यधीयीत कल्याणी गौर् न दुह्यते । (३७।१)
na brahmacāryadhīyīta kalyāṇī gaur na duhyate |
न कन्योद्वहनं गच्छेद् यदि दण्डो न पालयेत् ॥ (३७।२)
na kanyodvahanaṃ gacched yadi daṇḍo na pālayet ||
विश्वलोपः प्रवर्तेत भिद्येरन् सर्वसेतवः । (३८।१)
viśvalopaḥ pravarteta bhidyeran sarvasetavaḥ |
ममत्वं न प्रजानीयुर् यदि दण्डो न पालयेत् ॥ (३८।२)
mamatvaṃ na prajānīyur yadi daṇḍo na pālayet ||
विधिवद् दक्षिणावन्ति यदि दण्डो न पालयेत् ॥ (३९।२)
vidhivad dakṣiṇāvanti yadi daṇḍo na pālayet ||
चरेयुर् नाश्रमे धर्मं यथोक्तं विधिम् आश्रिताः । (४०।१)
careyur nāśrame dharmaṃ yathoktaṃ vidhim āśritāḥ |
न विद्यां प्राप्नुयात् कश्चिद् यदि दण्डो न पालयेत् ॥ (४०।२)
na vidyāṃ prāpnuyāt kaścid yadi daṇḍo na pālayet ||
न चोष्ट्रा न बलीवर्दा नाश्वाश्वतरगर्दभाः । (४१।१)
na coṣṭrā na balīvardā nāśvāśvataragardabhāḥ |
युक्ता वहेयुर् यानानि यदि दण्डो न पालयेत् ॥ (४१।२)
yuktā vaheyur yānāni yadi daṇḍo na pālayet ||
न प्रेष्या वचनं कुर्युर् न बालो जातु कर्हिचित् । (४२।१)
na preṣyā vacanaṃ kuryur na bālo jātu karhicit |
तिष्ठेत् पितृमते धर्मे यदि दण्डो न पालयेत् ॥ (४२।२)
tiṣṭhet pitṛmate dharme yadi daṇḍo na pālayet ||
दण्डे स्थिताः प्रजाः सर्वा भयं दण्डं विदुर् बुधाः । (४३।१)
daṇḍe sthitāḥ prajāḥ sarvā bhayaṃ daṇḍaṃ vidur budhāḥ |
दण्डे स्वर्गो मनुष्याणां लोको ऽयं च प्रतिष्ठितः ॥ (४३।२)
daṇḍe svargo manuṣyāṇāṃ loko 'yaṃ ca pratiṣṭhitaḥ ||
न तत्र कूटं पापं वा वञ्चना वापि दृश्यते । (४४।१)
na tatra kūṭaṃ pāpaṃ vā vañcanā vāpi dṛśyate |
हविः श्वा प्रपिबेद् धृष्टो दण्डश्चेन्नोद्यतो भवेत् । (४५।१)
haviḥ śvā prapibed dhṛṣṭo daṇḍaścennodyato bhavet |
हरेत् काकः पुरोडाशं यदि दण्डो न पालयेत् ॥ (४५।२)
haret kākaḥ puroḍāśaṃ yadi daṇḍo na pālayet ||
यद् इदं धर्मतो राज्यं विहितं यद्यधर्मतः । (४६।१)
yad idaṃ dharmato rājyaṃ vihitaṃ yadyadharmataḥ |
कार्यस्तत्र न शोको वै भुङ्क्ष्व भोगान् यजस्व च ॥ (४६।२)
kāryastatra na śoko vai bhuṅkṣva bhogān yajasva ca ||
सुखेन धर्मं श्रीमन्तश्चरन्ति शुचिवाससः । (४७।१)
sukhena dharmaṃ śrīmantaścaranti śucivāsasaḥ |
संवसन्तः प्रियैर् दारैर् भुञ्जानाश्चान्नम् उत्तमम् ॥ (४७।२)
saṃvasantaḥ priyair dārair bhuñjānāścānnam uttamam ||
अर्थे सर्वे समारम्भाः समायत्ता न संशयः । (४८।१)
arthe sarve samārambhāḥ samāyattā na saṃśayaḥ |
स च दण्डे समायत्तः पश्य दण्डस्य गौरवम् ॥ (४८।२)
sa ca daṇḍe samāyattaḥ paśya daṇḍasya gauravam ||
अहिंसा साधुहिंसेति श्रेयान् धर्मपरिग्रहः ॥ (४९।२)
ahiṃsā sādhuhiṃseti śreyān dharmaparigrahaḥ ||
नात्यन्तगुणवान् कश्चिन्न चाप्यत्यन्तनिर्गुणः । (५०।१)
nātyantaguṇavān kaścinna cāpyatyantanirguṇaḥ |
उभयं सर्वकार्येषु दृश्यते साध्वसाधु च ॥ (५०।२)
ubhayaṃ sarvakāryeṣu dṛśyate sādhvasādhu ca ||
पशूनां वृषणं छित्त्वा ततो भिन्दन्ति नस्तकान् । (५१।१)
paśūnāṃ vṛṣaṇaṃ chittvā tato bhindanti nastakān |
कृषन्ति बहवो भारान् बध्नन्ति दमयन्ति च ॥ (५१।२)
kṛṣanti bahavo bhārān badhnanti damayanti ca ||
तैस्तैर् न्यायैर् महाराज पुराणं धर्मम् आचर ॥ (५२।२)
taistair nyāyair mahārāja purāṇaṃ dharmam ācara ||
मा च ते निघ्नतः शत्रून्मन्युर् भवतु भारत । (५४।१)
mā ca te nighnataḥ śatrūnmanyur bhavatu bhārata |
न तत्र किल्बिषं किंचित् कर्तुर् भवति भारत ॥ (५४।२)
na tatra kilbiṣaṃ kiṃcit kartur bhavati bhārata ||
न तेन भ्रूणहा स स्यान्मन्युस्तं मन्युम् ऋच्छति ॥ (५५।२)
na tena bhrūṇahā sa syānmanyustaṃ manyum ṛcchati ||
अवध्यः सर्वभूतानाम् अन्तरात्मा न संशयः । (५६।१)
avadhyaḥ sarvabhūtānām antarātmā na saṃśayaḥ |
अवध्ये चात्मनि कथं वध्यो भवति केनचित् ॥ (५६।२)
avadhye cātmani kathaṃ vadhyo bhavati kenacit ||
यथा हि पुरुषः शालां पुनः सम्प्रविशेन्नवाम् । (५७।१)
yathā hi puruṣaḥ śālāṃ punaḥ sampraviśennavām |
देहान् पुराणान् उत्सृज्य नवान् सम्प्रतिपद्यते । (५८।१)
dehān purāṇān utsṛjya navān sampratipadyate |
एवं मृत्युमुखं प्राहुर् ये जनास्तत्त्वदर्शिनः ॥ (५८।२)
evaṃ mṛtyumukhaṃ prāhur ye janāstattvadarśinaḥ ||
Data courtesy of The Digital Corpus of Sanskrit.