जनमेजय उवाच । (१।१)

कथं विनष्टा भगवन्न् अन्धका वृष्णिभिः सह । (१।२)

पश्यतो वासुदेवस्य भोजाश्चैव महारथाः ॥ (१।३)

वैशंपायन उवाच । (२।१)

षट्त्रिंशे ऽथ ततो वर्षे वृष्णीनाम् अनयो महान् । (२।२)

अन्योन्यं मुसलैस्ते तु निजघ्नुः कालचोदिताः ॥ (२।३)

जनमेजय उवाच । (३।१)

केनानुशप्तास्ते वीराः क्षयं वृष्ण्यन्धका ययुः । (३।२)

भोजाश्च द्विजवर्य त्वं विस्तरेण वदस्व मे ॥ (३।३)

वैशंपायन उवाच । (४।१)

विश्वामित्रं च कण्वं च नारदं च तपोधनम् । (४।२)

सारणप्रमुखा वीरा ददृशुर् द्वारकागतान् ॥ (४।३)

ते वै साम्बं पुरस्कृत्य भूषयित्वा स्त्रियं यथा । (५।१)

अब्रुवन्न् उपसंगम्य दैवदण्डनिपीडिताः ॥ (५।२)

इयं स्त्री पुत्रकामस्य बभ्रोर् अमिततेजसः । (६।१)

ऋषयः साधु जानीत किम् इयं जनयिष्यति ॥ (६।२)

इत्युक्तास्ते तदा राजन् विप्रलम्भप्रधर्षिताः । (७।१)

प्रत्यब्रुवंस्तान्मुनयो यत् तच्छृणु नराधिप ॥ (७।२)

वृष्ण्यन्धकविनाशाय मुसलं घोरम् आयसम् । (८।१)

वासुदेवस्य दायादः साम्बो ऽयं जनयिष्यति ॥ (८।२)

येन यूयं सुदुर्वृत्ता नृशंसा जातमन्यवः । (९।१)

उच्छेत्तारः कुलं कृत्स्नम् ऋते रामजनार्दनौ ॥ (९।२)

समुद्रं यास्यति श्रीमांस्त्यक्त्वा देहं हलायुधः । (१०।१)

जरा कृष्णं महात्मानं शयानं भुवि भेत्स्यति ॥ (१०।२)

इत्यब्रुवन्त ते राजन् प्रलब्धास्तैर् दुरात्मभिः । (११।१)

मुनयः क्रोधरक्ताक्षाः समीक्ष्याथ परस्परम् ॥ (११।२)

तथोक्त्वा मुनयस्ते तु ततः केशवम् अभ्ययुः ॥ (१२।१)

अथाब्रवीत् तदा वृष्णीञ्श्रुत्वैवं मधुसूदनः । (१३।१)

अन्तज्ञो मतिमांस्तस्य भवितव्यं तथेति तान् ॥ (१३।२)

एवम् उक्त्वा हृषीकेशः प्रविवेश पुनर् गृहान् । (१४।१)

कृतान्तम् अन्यथा नैच्छत् कर्तुं स जगतः प्रभुः ॥ (१४।२)

श्वोभूते ऽथ ततः साम्बो मुसलं तद् असूत वै । (१५।१)

वृष्ण्यन्धकविनाशाय किंकरप्रतिमं महत् ॥ (१५।२)

प्रसूतं शापजं घोरं तच्च राज्ञे न्यवेदयन् । (१६।१)

विषण्णरूपस्तद् राजा सूक्ष्मं चूर्णम् अकारयत् ॥ (१६।२)

प्राक्षिपन् सागरे तच्च पुरुषा राजशासनात् । (१७।१)

अघोषयंश्च नगरे वचनाद् आहुकस्य च ॥ (१७।२)

अद्य प्रभृति सर्वेषु वृष्ण्यन्धकगृहेष्विह । (१८।१)

सुरासवो न कर्तव्यः सर्वैर् नगरवासिभिः ॥ (१८।२)

यश्च नो ऽविदितं कुर्यात् पेयं कश्चिन्नरः क्वचित् । (१९।१)

जीवन् स शूलम् आरोहेत् स्वयं कृत्वा सबान्धवः ॥ (१९।२)

ततो राजभयात् सर्वे नियमं चक्रिरे तदा । (२०।१)

नराः शासनम् आज्ञाय तस्य राज्ञो महात्मनः ॥ (२०।२)