लोमश उवाच । (१।१)

उशीरबीजं मैनाकं गिरिं श्वेतं च भारत । (१।२)

समतीतो ऽसि कौन्तेय कालशैलं च पार्थिव ॥ (१।३)

एषा गङ्गा सप्तविधा राजते भरतर्षभ । (२।१)

स्थानं विरजसं रम्यं यत्राग्निर् नित्यम् इध्यते ॥ (२।२)

एतद् वै मानुषेणाद्य न शक्यं द्रष्टुम् अप्युत । (३।१)

समाधिं कुरुताव्यग्रास् तीर्थान्येतानि द्रक्ष्यथ ॥ (३।२)

श्वेतं गिरिं प्रवेक्ष्यामो मन्दरं चैव पर्वतम् । (४।१)

यत्र माणिचरो यक्षः कुबेरश्चापि यक्षराट् ॥ (४।२)

अष्टाशीतिसहस्राणि गन्धर्वाः शीघ्रचारिणः । (५।१)

तथा किम्पुरुषा राजन् यक्षाश् चैव चतुर्गुणाः ॥ (५।२)

अनेकरूपसंस्थाना नानाप्रहरणाश् च ते । (६।१)

यक्षेन्द्रं मनुजश्रेष्ठ माणिभद्रम् उपासते ॥ (६।२)

तेषाम् ऋद्धिर् अतीवाग्र्या गतौ वायुसमाश् च ते । (७।१)

स्थानात् प्रच्यावयेयुर् ये देवराजम् अपि ध्रुवम् ॥ (७।२)

तैस् तात बलिभिर् गुप्ता यातुधानैश् च रक्षिताः । (८।१)

दुर्गमाः पर्वताः पार्थ समाधिं परमं कुरु ॥ (८।२)

कुबेरसचिवाश्चान्ये रौद्रा मैत्राश् च राक्षसाः । (९।१)

तैः समेष्याम कौन्तेय यत्तो विक्रमणे भव ॥ (९।२)

कैलासः पर्वतो राजन् षड्योजनशतान्युत । (१०।१)

यत्र देवाः समायान्ति विशाला यत्र भारत ॥ (१०।२)

असंख्येयास् तु कौन्तेय यक्षराक्षसकिंनराः । (११।१)

नागाः सुपर्णा गन्धर्वाः कुबेरसदनं प्रति ॥ (११।२)

तान् विगाहस्व पार्थाद्य तपसा च दमेन च । (१२।१)

रक्ष्यमाणो मया राजन् भीमसेनबलेन च ॥ (१२।२)

स्वस्ति ते वरुणो राजा यमश् च समितिंजयः । (१३।१)

गङ्गा च यमुना चैव पर्वतश् च दधातु ते ॥ (१३।२)

इन्द्रस्य जाम्बूनदपर्वताग्रे शृणोमि घोषं तव देवि गङ्गे । (१४।१)

गोपायेमं सुभगे गिरिभ्यः सर्वाजमीढापचितं नरेन्द्रम् । (१४।२)

भवस्व शर्म प्रविविक्षतो ऽस्य शैलान् इमाञ्शैलसुते नृपस्य ॥ (१४।३)

युधिष्ठिर उवाच । (१५।१)

अपूर्वो ऽयं सम्भ्रमो लोमशस्य कृष्णां सर्वे रक्षत मा प्रमादम् । (१५।२)

देशो ह्ययं दुर्गतमो मतो ऽस्य तस्मात् परं शौचम् इहाचरध्वम् ॥ (१५।३)

वैशम्पायन उवाच । (१६।१)

ततो ऽब्रवीद् भीमम् उदारवीर्यं कृष्णां यत्तः पालय भीमसेन । (१६।२)

शून्येऽर्जुनेऽसंनिहिते च तात त्वम् एव कृष्णां भजसे ऽसुखेषु ॥ (१६।३)

ततो महात्मा यमजौ समेत्य मूर्धन्युपाघ्राय विमृज्य गात्रे । (१७।१)

उवाच तौ बाष्पकलं स राजा मा भैष्टम् आगच्छतम् अप्रमत्तौ ॥ (१७।२)