कुन्त्युवाच । (१।१)

न विषादस्त्वया कार्यो भयाद् अस्मात् कथंचन । (१।२)

उपायः परिदृष्टो ऽत्र तस्मान् मोक्षाय रक्षसः । (१।३)

नैव स्वयं सपुत्रस्य गमनं तत्र रोचये ॥ (१।४)

एकस्तव सुतो बालः कन्या चैका तपस्विनी । (२।१)

न ते तयोस्तथा पत्न्या गमनं तत्र रोचये ॥ (२।२)

मम पञ्च सुता ब्रह्मंस्तेषाम् एको गमिष्यति । (३।१)

त्वदर्थं बलिम् आदाय तस्य पापस्य रक्षसः ॥ (३।२)

ब्राह्मण उवाच । (४।१)

नाहम् एतत् करिष्यामि जीवितार्थी कथंचन । (४।२)

ब्राह्मणस्यातिथेश्चैव स्वार्थे प्राणैर् वियोजनम् ॥ (४।३)

न त्वेतद् अकुलीनासु नाधर्मिष्ठासु विद्यते । (५।१)

यद् ब्राह्मणार्थे विसृजेद् आत्मानम् अपि चात्मजम् ॥ (५।२)

आत्मनस्तु मया श्रेयो बोद्धव्यम् इति रोचये । (६।१)

ब्रह्मवध्यात्मवध्या वा श्रेय आत्मवधो मम । (६।२)

ब्रह्महत्या परं पापं श्रेयान् आत्मवधो मम ॥ (६।३)

ब्रह्मवध्या परं पापं निष्कृतिर् नात्र विद्यते । (७।१)

प्रयोक्ता चानुमन्ता च हन्ता चेति त्रयः समाः । (७।२)

अबुद्धिपूर्वं कृत्वापि श्रेय आत्मवधो मम ॥ (७।३)

न त्वहं वधम् आकाङ्क्षे स्वयम् एवात्मनः शुभे । (८।१)

परैः कृते वधे पापं न किंचिन् मयि विद्यते ॥ (८।२)

अभिसंधिकृते तस्मिन् ब्राह्मणस्य वधे मया । (९।१)

निष्कृतिं न प्रपश्यामि नृशंसं क्षुद्रम् एव च ॥ (९।२)

आगतस्य गृहे त्यागस्तथैव शरणार्थिनः । (१०।१)

याचमानस्य च वधो नृशंसं परमं मतम् ॥ (१०।२)

कुर्यान् न निन्दितं कर्म न नृशंसं कदाचन । (११।१)

इति पूर्वे महात्मान आपद्धर्मविदो विदुः ॥ (११।२)

श्रेयांस्तु सहदारस्य विनाशो ऽद्य मम स्वयम् । (१२।१)

ब्राह्मणस्य वधं नाहम् अनुमंस्ये कथंचन ॥ (१२।२)

कुन्त्युवाच । (१३।१)

ममाप्येषा मतिर् ब्रह्मन् विप्रा रक्ष्या इति स्थिरा । (१३।२)

न चाप्यनिष्टः पुत्रो मे यदि पुत्रशतं भवेत् ॥ (१३।३)

न चासौ राक्षसः शक्तो मम पुत्रविनाशने । (१४।१)

वीर्यवान् मन्त्रसिद्धश्च तेजस्वी च सुतो मम ॥ (१४।२)

राक्षसाय च तत् सर्वं प्रापयिष्यति भोजनम् । (१५।१)

मोक्षयिष्यति चात्मानम् इति मे निश्चिता मतिः ॥ (१५।२)

समागताश्च वीरेण दृष्टपूर्वाश्च राक्षसाः । (१६।१)

बलवन्तो महाकाया निहताश्चाप्यनेकशः ॥ (१६।२)

न त्विदं केषुचिद् ब्रह्मन् व्याहर्तव्यं कथंचन । (१७।१)

विद्यार्थिनो हि मे पुत्रान् विप्रकुर्युः कुतूहलात् ॥ (१७।२)

गुरुणा चाननुज्ञातो ग्राहयेद् यं सुतो मम । (१८।१)

न स कुर्यात् तया कार्यं विद्ययेति सतां मतम् ॥ (१८।२)

वैशंपायन उवाच । (१९।१)

एवम् उक्तस्तु पृथया स विप्रो भार्यया सह । (१९।२)

हृष्टः संपूजयामास तद् वाक्यम् अमृतोपमम् ॥ (१९।३)

ततः कुन्ती च विप्रश्च सहितावनिलात्मजम् । (२०।१)

तम् अब्रूतां कुरुष्वेति स तथेत्यब्रवीच्च तौ ॥ (२०।२)