वैशम्पायन उवाच । (१।१)

एवं सम्भाषमाणे तु धौम्ये कौरवनन्दन । (१।२)

लोमशः सुमहातेजा ऋषिस्तत्राजगाम ह ॥ (१।३)

तं पाण्डवाग्रजो राजा सगणो ब्राह्मणाश् च ते । (२।१)

उदतिष्ठन् महाभागं दिवि शक्रम् इवामराः ॥ (२।२)

तम् अभ्यर्च्य यथान्यायं धर्मराजो युधिष्ठिरः । (३।१)

पप्रच्छागमने हेतुम् अटने च प्रयोजनम् ॥ (३।२)

स पृष्टः पाण्डुपुत्रेण प्रीयमाणो महामनाः । (४।१)

उवाच श्लक्ष्णया वाचा हर्षयन्न् इव पाण्डवान् ॥ (४।२)

संचरन्न् अस्मि कौन्तेय सर्वलोकान् यदृच्छया । (५।१)

गतः शक्रस्य सदनं तत्रापश्यं सुरेश्वरम् ॥ (५।२)

तव च भ्रातरं वीरम् अपश्यं सव्यसाचिनम् । (६।१)

शक्रस्यार्धासनगतं तत्र मे विस्मयो महान् । (६।२)

आसीत् पुरुषशार्दूल दृष्ट्वा पार्थं तथागतम् ॥ (६।३)

आह मां तत्र देवेशो गच्छ पाण्डुसुतान् इति । (७।१)

सो ऽहम् अभ्यागतः क्षिप्रं दिदृक्षुस् त्वां सहानुजम् ॥ (७।२)

वचनात् पुरुहूतस्य पार्थस्य च महात्मनः । (८।१)

आख्यास्ये ते प्रियं तात महत् पाण्डवनन्दन ॥ (८।२)

भ्रातृभिः सहितो राजन् कृष्णया चैव तच्छृणु । (९।१)

यत्त्वयोक्तो महाबाहुर् अस्त्रार्थं पाण्डवर्षभ ॥ (९।२)

तद् अस्त्रम् आप्तं पार्थेन रुद्राद् अप्रतिमं महत् । (१०।१)

यत् तद् ब्रह्मशिरो नाम तपसा रुद्रम् आगतम् ॥ (१०।२)

अमृताद् उत्थितं रौद्रं तल्लब्धं सव्यसाचिना । (११।१)

तत् समन्त्रं ससंहारं सप्रायश्चित्तमङ्गलम् ॥ (११।२)

वज्रं चान्यानि चास्त्राणि दण्डादीनि युधिष्ठिर । (१२।१)

यमात् कुबेराद् वरुणाद् इन्द्राच्च कुरुनन्दन । (१२।२)

अस्त्राण्यधीतवान् पार्थो दिव्यान्यमितविक्रमः ॥ (१२।३)

विश्वावसोश् च तनयाद् गीतं नृत्तं च साम च । (१३।१)

वादित्रं च यथान्यायं प्रत्यविन्दद् यथाविधि ॥ (१३।२)

एवं कृतास्त्रः कौन्तेयो गान्धर्वं वेदम् आप्तवान् । (१४।१)

सुखं वसति बीभत्सुर् अनुजस्यानुजस् तव ॥ (१४।२)

यदर्थं मां सुरश्रेष्ठ इदं वचनम् अब्रवीत् । (१५।१)

तच्च ते कथयिष्यामि युधिष्ठिर निबोध मे ॥ (१५।२)

भवान् मनुष्यलोकाय गमिष्यति न संशयः । (१६।१)

ब्रूयाद् युधिष्ठिरं तत्र वचनान् मे द्विजोत्तम ॥ (१६।२)

आगमिष्यति ते भ्राता कृतास्त्रः क्षिप्रम् अर्जुनः । (१७।१)

सुरकार्यं महत् कृत्वा यद् अशक्यं दिवौकसैः ॥ (१७।२)

तपसा तु त्वम् आत्मानं भ्रातृभिः सह योजय । (१८।१)

तपसो हि परं नास्ति तपसा विन्दते महत् ॥ (१८।२)

अहं च कर्णं जानामि यथावद् भरतर्षभ । (१९।१)

न स पार्थस्य संग्रामे कलाम् अर्हति षोडशीम् ॥ (१९।२)

यच्चापि ते भयं तस्मान् मनसिस्थम् अरिंदम । (२०।१)

तच्चाप्यपहरिष्यामि सव्यसाचाविहागते ॥ (२०।२)

यच्च ते मानसं वीर तीर्थयात्राम् इमां प्रति । (२१।१)

तच्च ते लोमशः सर्वं कथयिष्यत्य् असंशयम् ॥ (२१।२)

यच्च किंचित् तपोयुक्तं फलं तीर्थेषु भारत । (२२।१)

महर्षिर् एष यद् ब्रूयात् तच्छ्रद्धेयम् अनन्यथा ॥ (२२।२)