सूत उवाच । (१।१)

एवम् उक्तः स तेजस्वी शृङ्गी कोपसमन्वितः । (१।२)

मृतधारं गुरुं श्रुत्वा पर्यतप्यत मन्युना ॥ (१।३)

स तं कृशम् अभिप्रेक्ष्य सूनृतां वाचम् उत्सृजन् । (२।१)

अपृच्छत कथं तातः स मे ऽद्य मृतधारकः । (२।२)

अनन्यचेताः सततं विष्णुं देवम् अतोषयत् । (२।३)

वन्यान्नभोजी सततं मुनिर् मौनव्रते स्थितः । (२।४)

एवंभूतः स तेजस्वी स मे ऽद्य मृतधारकः ॥ (२।५)

कृश उवाच । (३।१)

राज्ञा परिक्षिता तात मृगयां परिधावता । (३।२)

अवसक्तः पितुस्ते ऽद्य मृतः स्कन्धे भुजंगमः ॥ (३।३)

शृङ्ग्युवाच । (४।१)

किं मे पित्रा कृतं तस्य राज्ञो ऽनिष्टं दुरात्मनः । (४।२)

ब्रूहि त्वं कृश तत्त्वेन पश्य मे तपसो बलम् ॥ (४।३)

कृश उवाच । (५।१)

स राजा मृगयां यातः परिक्षिद् अभिमन्युजः । (५।२)

ससार मृगम् एकाकी विद्ध्वा बाणेन पत्रिणा ॥ (५।३)

न चापश्यन् मृगं राजा चरंस्तस्मिन् महावने । (६।१)

पितरं ते स दृष्ट्वैव पप्रच्छानभिभाषिणम् ॥ (६।२)

तं स्थाणुभूतं तिष्ठन्तं क्षुत्पिपासाश्रमातुरः । (७।१)

पुनः पुनर् मृगं नष्टं पप्रच्छ पितरं तव ॥ (७।२)

स च मौनव्रतोपेतो नैव तं प्रत्यभाषत । (८।१)

तस्य राजा धनुष्कोट्या सर्पं स्कन्धे समासृजत् ॥ (८।२)

शृङ्गिंस्तव पिताद्यासौ तथैवास्ते यतव्रतः । (९।१)

सो ऽपि राजा स्वनगरं प्रतियातो गजाह्वयम् ॥ (९।२)

सूत उवाच । (१०।१)

श्रुत्वैवम् ऋषिपुत्रस्तु दिवं स्तब्ध्वेव विष्ठितः । (१०।२)

कोपसंरक्तनयनः प्रज्वलन्न् इव मन्युना ॥ (१०।३)

आविष्टः स तु कोपेन शशाप नृपतिं तदा । (११।१)

वार्युपस्पृश्य तेजस्वी क्रोधवेगबलात्कृतः ॥ (११।२)

शृङ्ग्युवाच । (१२।१)

यो ऽसौ वृद्धस्य तातस्य तथा कृच्छ्रगतस्य च । (१२।२)

स्कन्धे मृतम् अवास्राक्षीत् पन्नगं राजकिल्बिषी ॥ (१२।३)

तं पापम् अतिसंक्रुद्धस्तक्षकः पन्नगोत्तमः । (१३।१)

आशीविषस्तिग्मतेजा मद्वाक्यबलचोदितः ॥ (१३।२)

सप्तरात्रादितो नेता यमस्य सदनं प्रति । (१४।१)

द्विजानाम् अवमन्तारं कुरूणाम् अयशस्करम् । (१४।२)

नो चेत् ततस्तक्षको ऽपि यास्यते यममन्दिरम् ॥ (१४।३)

सूत उवाच । (१५।१)

इति शप्त्वा नृपं क्रुद्धः शृङ्गी पितरम् अभ्ययात् । (१५।२)

आसीनं गोचरे तस्मिन् वहन्तं शवपन्नगम् ॥ (१५।३)

स तम् आलक्ष्य पितरं शृङ्गी स्कन्धगतेन वै । (१६।१)

शवेन भुजगेनासीद् भूयः क्रोधसमन्वितः ॥ (१६।२)

दुःखाच्चाश्रूणि मुमुचे पितरं चेदम् अब्रवीत् । (१७।१)

श्रुत्वेमां धर्षणां तात तव तेन दुरात्मना ॥ (१७।२)

राज्ञा परिक्षिता कोपाद् अशपं तम् अहं नृपम् । (१८।१)

यथार्हति स एवोग्रं शापं कुरुकुलाधमः ॥ (१८।२)

सप्तमे ऽहनि तं पापं तक्षकः पन्नगोत्तमः । (१९।१)

वैवस्वतस्य भवनं नेता परमदारुणम् ॥ (१९।२)

तम् अब्रवीत् पिता ब्रह्मंस्तथा कोपसमन्वितम् । (२०।१)

न मे प्रियं कृतं तात नैष धर्मस्तपस्विनाम् । (२०।२)

कामं क्रोधं तथा लोभं यस्तपस्वी न शक्नुयात् । (२०।३)

विजेतुम् अकृतप्रज्ञः स याति नरकं ध्रुवम् । (२०।४)

त्रिविधं नरकस्येदं द्वारं नाशनम् आत्मनः । (२०।५)

कामः क्रोधस्तथा लोभस्तस्माद् एतत् त्रयं त्यजेत् । (२०।६)

यः प्रव्रज्यां गृहीत्वा तु न भवेद् विजितेन्द्रियः । (२०।७)

वर्षकोटिसहस्राणि स याति नरकं ध्रुवम् ॥ (२०।८)

वयं तस्य नरेन्द्रस्य विषये निवसामहे । (२१।१)

न्यायतो रक्षितास्तेन तस्य पापं न रोचये ॥ (२१।२)

सर्वथा वर्तमानस्य राज्ञो ह्यस्मद्विधैः सदा । (२२।१)

क्षन्तव्यं पुत्र धर्मो हि हतो हन्ति न संशयः ॥ (२२।२)

यदि राजा न रक्षेत पीडा वै नः परा भवेत् । (२३।१)

न शक्नुयाम चरितुं धर्मं पुत्र यथासुखम् ॥ (२३।२)

रक्ष्यमाणा वयं तात राजभिः शास्त्रदृष्टिभिः । (२४।१)

चरामो विपुलं धर्मं तेषां चांशो ऽस्ति धर्मतः । (२४।२)

सर्वथा वर्तमानस्य राज्ञः क्षन्तव्यम् एव हि ॥ (२४।३)

परिक्षित् तु विशेषेण यथास्य प्रपितामहः । (२५।१)

रक्षत्यस्मान् यथा राज्ञा रक्षितव्याः प्रजास्तथा ॥ (२५।२)

तेनेह क्षुधितेनाद्य श्रान्तेन च तपस्विना । (२६।१)

अजानता व्रतम् इदं कृतम् एतद् असंशयम् । (२६।२)

अराजके जनपदे दोषा जायन्ति वै सदा । (२६।३)

उद्वृत्तं सततं लोकं राजा दण्डेन शास्ति वै । (२६।४)

दण्डात् प्रतिभयं भूयः शान्तिर् उत्पद्यते तदा । (२६।५)

नोद्विग्नश्चरते धर्मं नोद्विग्नश्चरते क्रियाम् । (२६।६)

राज्ञा प्रतिष्ठितो धर्मो धर्मात् स्वर्गः प्रतिष्ठितः । (२६।७)

राज्ञो यज्ञक्रियाः सर्वा यज्ञाद् देवाः प्रतिष्ठिताः । (२६।८)

देवाद् वृष्टिः प्रवर्तेत वृष्टेर् ओषधयः स्मृताः । (२६।९)

ओषधिभ्यो मनुष्याणां धारयन् सततं हितम् । (२६।१०)

मनुष्याणां च यो धाता राजा राज्यकरः पुनः । (२६।११)

दशश्रोत्रियसमो राजा इत्येवं मनुर् अब्रवीत् ॥ (२६।१२)

तस्माद् इदं त्वया बाल्यात् सहसा दुष्कृतं कृतम् । (२७।१)

न ह्यर्हति नृपः शापम् अस्मत्तः पुत्र सर्वथा । (२७।२)

क्रोधात् शापम् उत्सृजता तपोहानिर् अनुत्तमा । (२७।३)

कृतात्मनस्त्वया तात विप्रेणेव प्रतिग्रहात् । (२७।४)

अतो ऽहं त्वां प्रब्रवीमि शापो ऽस्य न भवेद् यथा । (२७।५)

परिक्षितो महाभाग तथा कुरु यतव्रत ॥ (२७।६)