वैशम्पायन उवाच । (१।१)

तस्मिन् बहुमृगे ऽरण्ये रममाणा महारथाः । (१।२)

काम्यके भरतश्रेष्ठा विजह्रुस् ते यथामराः ॥ (१।३)

प्रेक्षमाणा बहुविधान् वनोद्देशान् समन्ततः । (२।१)

यथर्तुकालरम्याश्च वनराजीः सुपुष्पिताः ॥ (२।२)

पाण्डवा मृगयाशीलाश् चरन्तस् तन् महावनम् । (३।१)

विजह्रुर् इन्द्रप्रतिमाः कंचित् कालम् अरिंदमाः ॥ (३।२)

ततस् ते यौगपद्येन ययुः सर्वे चतुर्दिशम् । (४।१)

मृगयां पुरुषव्याघ्रा ब्राह्मणार्थे परंतपाः ॥ (४।२)

द्रौपदीम् आश्रमे न्यस्य तृणबिन्दोर् अनुज्ञया । (५।१)

महर्षेर् दीप्ततपसो धौम्यस्य च पुरोधसः ॥ (५।२)

ततस् तु राजा सिन्धूनां वार्द्धक्षत्रिर् महायशाः । (६।१)

विवाहकामः शाल्वेयान् प्रयातः सो ऽभवत् तदा ॥ (६।२)

महता परिबर्हेण राजयोग्येन संवृतः । (७।१)

राजभिर् बहुभिः सार्धम् उपायात् काम्यकं च सः ॥ (७।२)

तत्रापश्यत् प्रियां भार्यां पाण्डवानां यशस्विनीम् । (८।१)

तिष्ठन्तीम् आश्रमद्वारि द्रौपदीं निर्जने वने ॥ (८।२)

विभ्राजमानां वपुषा बिभ्रतीं रूपम् उत्तमम् । (९।१)

भ्राजयन्तीं वनोद्देशं नीलाभ्रम् इव विद्युतम् ॥ (९।२)

अप्सरा देवकन्या वा माया वा देवनिर्मिता । (१०।१)

इति कृत्वाञ्जलिं सर्वे ददृशुस् ताम् अनिन्दिताम् ॥ (१०।२)

ततः स राजा सिन्धूनां वार्द्धक्षत्रिर् जयद्रथः । (११।१)

विस्मितस् ताम् अनिन्द्याङ्गीं दृष्ट्वासीद् धृष्टमानसः ॥ (११।२)

स कोटिकाश्यं राजानम् अब्रवीत् काममोहितः । (१२।१)

कस्य त्वेषानवद्याङ्गी यदि वापि न मानुषी ॥ (१२।२)

विवाहार्थो न मे कश्चिद् इमां दृष्ट्वातिसुन्दरीम् । (१३।१)

एताम् एवाहम् आदाय गमिष्यामि स्वम् आलयम् ॥ (१३।२)

गच्छ जानीहि सौम्यैनां कस्य का च कुतो ऽपि वा । (१४।१)

किमर्थम् आगता सुभ्रूर् इदं कण्टकितं वनम् ॥ (१४।२)

अपि नाम वरारोहा माम् एषा लोकसुन्दरी । (१५।१)

भजेद् अद्यायतापाङ्गी सुदती तनुमध्यमा ॥ (१५।२)

अप्यहं कृतकामः स्याम् इमां प्राप्य वरस्त्रियम् । (१६।१)

गच्छ जानीहि को न्वस्या नाथ इत्येव कोटिक ॥ (१६।२)

स कोटिकाश्यस्तच्छ्रुत्वा रथात् प्रस्कन्द्य कुण्डली । (१७।१)

उपेत्य पप्रच्छ तदा क्रोष्टा व्याघ्रवधूम् इव ॥ (१७।२)