संजय उवाच । (१।१)

ततो दुःशासनो राजञ् शैनेयं समुपाद्रवत् । (१।२)

किरञ् शरसहस्राणि पर्जन्य इव वृष्टिमान् ॥ (१।३)

स विद्ध्वा सात्यकिं षष्ट्या तथा षोडशभिः शरैः । (२।१)

नाकम्पयत् स्थितं युद्धे मैनाकम् इव पर्वतम् ॥ (२।२)

स तु दुःशासनं वीरः सायकैर् आवृणोद् भृशम् । (३।१)

मशकं समनुप्राप्तम् ऊर्णनाभिर् इवोर्णया ॥ (३।२)

दृष्ट्वा दुःशासनं राजा तथा शरशताचितम् । (४।१)

त्रिगर्तांश्चोदयामास युयुधानरथं प्रति ॥ (४।२)

ते ऽगच्छन् युयुधानस्य समीपं क्रूरकारिणः । (५।१)

त्रिगर्तानां त्रिसाहस्रा रथा युद्धविशारदाः ॥ (५।२)

ते तु तं रथवंशेन महता पर्यवारयन् । (६।१)

स्थिरां कृत्वा मतिं युद्धे भूत्वा संशप्तका मिथः ॥ (६।२)

तेषां प्रयततां युद्धे शरवर्षाणि मुञ्चताम् । (७।१)

योधान् पञ्चशतान्मुख्यान् अग्रानीके व्यपोथयत् ॥ (७।२)

ते ऽपतन्त हतास्तूर्णं शिनिप्रवरसायकैः । (८।१)

महामारुतवेगेन रुग्णा इव महाद्रुमाः ॥ (८।२)

रथैश्च बहुधा छिन्नैर् ध्वजैश्चैव विशां पते । (९।१)

हयैश्च कनकापीडैः पतितैस्तत्र मेदिनी ॥ (९।२)

शैनेयशरसंकृत्तैः शोणितौघपरिप्लुतैः । (१०।१)

अशोभत महाराज किंशुकैर् इव पुष्पितैः ॥ (१०।२)

ते वध्यमानाः समरे युयुधानेन तावकाः । (११।१)

त्रातारं नाध्यगच्छन्त पङ्कमग्ना इव द्विपाः ॥ (११।२)

ततस्ते पर्यवर्तन्त सर्वे द्रोणरथं प्रति । (१२।१)

भयात् पतगराजस्य गर्तानीव महोरगाः ॥ (१२।२)

हत्वा पञ्चशतान् योधाञ् शरैर् आशीविषोपमैः । (१३।१)

प्रायात् स शनकैर् वीरो धनंजयरथं प्रति ॥ (१३।२)

तं प्रयान्तं नरश्रेष्ठं पुत्रो दुःशासनस्तव । (१४।१)

विव्याध नवभिस्तूर्णं शरैः संनतपर्वभिः ॥ (१४।२)

स तु तं प्रतिविव्याध पञ्चभिर् निशितैः शरैः । (१५।१)

रुक्मपुङ्खैर् महेष्वासो गार्ध्रपत्रैर् अजिह्मगैः ॥ (१५।२)

सात्यकिं तु महाराज प्रहसन्न् इव भारत । (१६।१)

दुःशासनस्त्रिभिर् विद्ध्वा पुनर् विव्याध पञ्चभिः ॥ (१६।२)

शैनेयस्तव पुत्रं तु विद्ध्वा पञ्चभिर् आशुगैः । (१७।१)

धनुश्चास्य रणे छित्त्वा विस्मयन्न् अर्जुनं ययौ ॥ (१७।२)

ततो दुःशासनः क्रुद्धो वृष्णिवीराय गच्छते । (१८।१)

सर्वपारशवीं शक्तिं विससर्ज जिघांसया ॥ (१८।२)

तां तु शक्तिं तदा घोरां तव पुत्रस्य सात्यकिः । (१९।१)

चिछेद शतधा राजन्निशितैः कङ्कपत्रिभिः ॥ (१९।२)

अथान्यद् धनुर् आदाय पुत्रस्तव जनेश्वर । (२०।१)

सात्यकिं दशभिर् विद्ध्वा सिंहनादं ननाद ह ॥ (२०।२)

सात्यकिस्तु रणे क्रुद्धो मोहयित्वा सुतं तव । (२१।१)

शरैर् अग्निशिखाकारैर् आजघान स्तनान्तरे । (२१।२)

सर्वायसैस्तीक्ष्णवक्त्रैर् अष्टाभिर् विव्यधे पुनः ॥ (२१।३)

दुःशासनस्तु विंशत्या सात्यकिं प्रत्यविध्यत । (२२।१)

सात्वतो ऽपि महाराज तं विव्याध स्तनान्तरे । (२२।२)

त्रिभिर् एव महावेगैः शरैः संनतपर्वभिः ॥ (२२।३)

ततो ऽस्य वाहान्निशितैः शरैर् जघ्ने महारथः । (२३।१)

सारथिं च सुसंक्रुद्धः शरैः संनतपर्वभिः ॥ (२३।२)

धनुर् एकेन भल्लेन हस्तावापं च पञ्चभिः । (२४।१)

ध्वजं च रथशक्तिं च भल्लाभ्यां परमास्त्रवित् । (२४।२)

चिछेद विशिखैस्तीक्ष्णैस्तथोभौ पार्ष्णिसारथी ॥ (२४।३)

स छिन्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः । (२५।१)

त्रिगर्तसेनापतिना स्वरथेनापवाहितः ॥ (२५।२)

तम् अभिद्रुत्य शैनेयो मुहूर्तम् इव भारत । (२६।१)

न जघान महाबाहुर् भीमसेनवचः स्मरन् ॥ (२६।२)

भीमसेनेन हि वधः सुतानां तव भारत । (२७।१)

प्रतिज्ञातः सभामध्ये सर्वेषाम् एव संयुगे ॥ (२७।२)

तथा दुःशासनं जित्वा सात्यकिः संयुगे प्रभो । (२८।१)

जगाम त्वरितो राजन् येन यातो धनंजयः ॥ (२८।२)