जनमेजय उवाच । (१।१)

दुर्योधनं मोचयित्वा पाण्डुपुत्रा महाबलाः । (१।२)

किम् अकार्षुर् वने तस्मिंस् तन्ममाख्यातुम् अर्हसि ॥ (१।३)

वैशम्पायन उवाच । (२।१)

ततः शयानं कौन्तेयं रात्रौ द्वैतवने मृगाः । (२।२)

स्वप्नान्ते दर्शयामासुर् बाष्पकण्ठा युधिष्ठिरम् ॥ (२।३)

तान् अब्रवीत् स राजेन्द्रो वेपमानान् कृताञ्जलीन् । (३।१)

ब्रूत यद् वक्तुकामाः स्थ के भवन्तः किम् इष्यते ॥ (३।२)

एवम् उक्ताः पाण्डवेन कौन्तेयेन यशस्विना । (४।१)

प्रत्यब्रुवन् मृगास् तत्र हतशेषा युधिष्ठिरम् ॥ (४।२)

वयं मृगा द्वैतवने हतशिष्टाः स्म भारत । (५।१)

नोत्सीदेम महाराज क्रियतां वासपर्ययः ॥ (५।२)

भवन्तो भ्रातरः शूराः सर्व एवास्त्रकोविदाः । (६।१)

कुलान्यल्पावशिष्टानि कृतवन्तो वनौकसाम् ॥ (६।२)

बीजभूता वयं केचिद् अवशिष्टा महामते । (७।१)

विवर्धेमहि राजेन्द्र प्रसादात् ते युधिष्ठिर ॥ (७।२)

तान् वेपमानान् वित्रस्तान् बीजमात्रावशेषितान् । (८।१)

मृगान् दृष्ट्वा सुदुःखार्तो धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ (८।२)

तांस्तथेत्यब्रवीद् राजा सर्वभूतहिते रतः । (९।१)

तथ्यं भवन्तो ब्रुवते करिष्यामि च तत् तथा ॥ (९।२)

इत्येवं प्रतिबुद्धः स रात्र्यन्ते राजसत्तमः । (१०।१)

अब्रवीत् सहितान् भ्रातॄन् दयापन्नो मृगान् प्रति ॥ (१०।२)

उक्तो रात्रौ मृगैर् अस्मि स्वप्नान्ते हतशेषितैः । (११।१)

तनुभूताः स्म भद्रं ते दया नः क्रियताम् इति ॥ (११।२)

ते सत्यम् आहुः कर्तव्या दयास्माभिर् वनौकसाम् । (१२।१)

साष्टमासं हि नो वर्षं यद् एनान् उपयुञ्ज्महे ॥ (१२।२)

पुनर् बहुमृगं रम्यं काम्यकं काननोत्तमम् । (१३।१)

मरुभूमेः शिरः ख्यातं तृणबिन्दुसरः प्रति । (१३।२)

तत्रेमा वसतीः शिष्टा विहरन्तो रमेमहि ॥ (१३।३)

ततस् ते पाण्डवाः शीघ्रं प्रययुर् धर्मकोविदाः । (१४।१)

ब्राह्मणैः सहिता राजन् ये च तत्र सहोषिताः । (१४।२)

इन्द्रसेनादिभिश्चैव प्रेष्यैर् अनुगतास्तदा ॥ (१४।३)

ते यात्वानुसृतैर् मार्गैः स्वन्नैः शुचिजलान्वितैः । (१५।१)

ददृशुः काम्यकं पुण्यम् आश्रमं तापसायुतम् ॥ (१५।२)

विविशुस् ते स्म कौरव्या वृता विप्रर्षभैस् तदा । (१६।१)

तद् वनं भरतश्रेष्ठाः स्वर्गं सुकृतिनो यथा ॥ (१६।२)