वासुदेव उवाच । (१।१)

आनर्तनगरं मुक्तं ततो ऽहम् अगमं तदा । (१।२)

महाक्रतौ राजसूये निवृत्ते नृपते तव ॥ (१।३)

अपश्यं द्वारकां चाहं महाराज हतत्विषम् । (२।१)

निःस्वाध्यायवषट्कारां निर्भूषणवरस्त्रियम् ॥ (२।२)

अनभिज्ञेयरूपाणि द्वारकोपवनानि च । (३।१)

दृष्ट्वा शङ्कोपपन्नो ऽहम् अपृच्छं हृदिकात्मजम् ॥ (३।२)

अस्वस्थनरनारीकम् इदं वृष्णिपुरं भृशम् । (४।१)

किम् इदं नरशार्दूल श्रोतुम् इच्छामहे वयम् ॥ (४।२)

एवम् उक्तस् तु स मया विस्तरेणेदम् अब्रवीत् । (५।१)

रोधं मोक्षं च शाल्वेन हार्दिक्यो राजसत्तम ॥ (५।२)

ततो ऽहं कौरवश्रेष्ठ श्रुत्वा सर्वम् अशेषतः । (६।१)

विनाशे शाल्वराजस्य तदैवाकरवं मतिम् ॥ (६।२)

ततो ऽहं भरतश्रेष्ठ समाश्वास्य पुरे जनम् । (७।१)

राजानम् आहुकं चैव तथैवानकदुन्दुभिम् । (७।२)

सर्ववृष्णिप्रवीरांश् च हर्षयन्न् अब्रुवं तदा ॥ (७।३)

अप्रमादः सदा कार्यो नगरे यादवर्षभाः । (८।१)

शाल्वराजविनाशाय प्रयातं मां निबोधत ॥ (८।२)

नाहत्वा तं निवर्तिष्ये पुरीं द्वारवतीं प्रति । (९।१)

सशाल्वं सौभनगरं हत्वा द्रष्टास्मि वः पुनः । (९।२)

त्रिसामा हन्यताम् एषा दुन्दुभिः शत्रुभीषणी ॥ (९।३)

ते मयाश्वासिता वीरा यथावद् भरतर्षभ । (१०।१)

सर्वे माम् अब्रुवन् हृष्टाः प्रयाहि जहि शात्रवान् ॥ (१०।२)

तैः प्रहृष्टात्मभिर् वीरैर् आशीर्भिर् अभिनन्दितः । (११।१)

वाचयित्वा द्विजश्रेष्ठान् प्रणम्य शिरसाहुकम् ॥ (११।२)

सैन्यसुग्रीवयुक्तेन रथेनानादयन् दिशः । (१२।१)

प्रध्माप्य शङ्खप्रवरं पाञ्चजन्यम् अहं नृप ॥ (१२।२)

प्रयातो ऽस्मि नरव्याघ्र बलेन महता वृतः । (१३।१)

कॢप्तेन चतुरङ्गेण बलेन जितकाशिना ॥ (१३।२)

समतीत्य बहून् देशान् गिरींश् च बहुपादपान् । (१४।१)

सरांसि सरितश् चैव मार्त्तिकावतम् आसदम् ॥ (१४।२)

तत्राश्रौषं नरव्याघ्र शाल्वं नगरम् अन्तिकात् । (१५।१)

प्रयातं सौभम् आस्थाय तम् अहं पृष्ठतो ऽन्वयाम् ॥ (१५।२)

ततः सागरम् आसाद्य कुक्षौ तस्य महोर्मिणः । (१६।१)

समुद्रनाभ्यां शाल्वो ऽभूत् सौभम् आस्थाय शत्रुहन् ॥ (१६।२)

स समालोक्य दूरान्मां स्मयन्न् इव युधिष्ठिर । (१७।१)

आह्वयामास दुष्टात्मा युद्धायैव मुहुर् मुहुः ॥ (१७।२)

तस्य शार्ङ्गविनिर्मुक्तैर् बहुभिर् मर्मभेदिभिः । (१८।१)

पुरं नासाद्यत शरैस् ततो मां रोष आविशत् ॥ (१८।२)

स चापि पापप्रकृतिर् दैतेयापसदो नृप । (१९।१)

मय्यवर्षत दुर्धर्षः शरधाराः सहस्रशः ॥ (१९।२)

सैनिकान् मम सूतं च हयांश् च समवाकिरत् । (२०।१)

अचिन्तयन्तस् तु शरान् वयं युध्याम भारत ॥ (२०।२)

ततः शतसहस्राणि शराणां नतपर्वणाम् । (२१।१)

चिक्षिपुः समरे वीरा मयि शाल्वपदानुगाः ॥ (२१।२)

ते हयान् मे रथं चैव तदा दारुकम् एव च । (२२।१)

छादयामासुर् असुरा बाणैर् मर्मविभेदिभिः ॥ (२२।२)

न हया न रथो वीर न यन्ता मम दारुकः । (२३।१)

अदृश्यन्त शरैश् छन्नास् तथाहं सैनिकाश् च मे ॥ (२३।२)

ततो ऽहम् अपि कौरव्य शराणाम् अयुतान् बहून् । (२४।१)

अभिमन्त्रितानां धनुषा दिव्येन विधिनाक्षिपम् ॥ (२४।२)

न तत्र विषयस् त्वासीन् मम सैन्यस्य भारत । (२५।१)

खे विषक्तं हि तत् सौभं क्रोशमात्र इवाभवत् ॥ (२५।२)

ततस् ते प्रेक्षकाः सर्वे रङ्गवाट इव स्थिताः । (२६।१)

हर्षयामासुर् उच्चैर् मां सिंहनादतलस्वनैः ॥ (२६।२)

मत्कार्मुकविनिर्मुक्ता दानवानां महारणे । (२७।१)

अङ्गेषु रुधिराक्तास् ते विविशुः शलभा इव ॥ (२७।२)

ततो हलहलाशब्दः सौभमध्ये व्यवर्धत । (२८।१)

वध्यतां विशिखैस् तीक्ष्णैः पततां च महार्णवे ॥ (२८।२)

ते निकृत्तभुजस्कन्धाः कबन्धाकृतिदर्शनाः । (२९।१)

नदन्तो भैरवान्नादान्निपतन्ति स्म दानवाः ॥ (२९।२)

ततो गोक्षीरकुन्देन्दुमृणालरजतप्रभम् । (३०।१)

जलजं पाञ्चजन्यं वै प्राणेनाहम् अपूरयम् ॥ (३०।२)

तान् दृष्ट्वा पतितांस् तत्र शाल्वः सौभपतिस् तदा । (३१।१)

मायायुद्धेन महता योधयामास मां युधि ॥ (३१।२)

ततो हुडहुडाः प्रासाः शक्तिशूलपरश्वधाः । (३२।१)

पट्टिशाश् च भुशुण्ड्यश् च प्रापतन्ननिशं मयि ॥ (३२।२)

तान् अहं माययैवाशु प्रतिगृह्य व्यनाशयम् । (३३।१)

तस्यां हतायां मायायां गिरिशृङ्गैर् अयोधयत् ॥ (३३।२)

ततो ऽभवत् तम इव प्रभातम् इव चाभवत् । (३४।१)

दुर्दिनं सुदिनं चैव शीतम् उष्णं च भारत ॥ (३४।२)

एवं मायां विकुर्वाणो योधयामास मां रिपुः । (३५।१)

विज्ञाय तद् अहं सर्वं माययैव व्यनाशयम् । (३५।२)

यथाकालं तु युद्धेन व्यधमं सर्वतः शरैः ॥ (३५।३)

ततो व्योम महाराज शतसूर्यम् इवाभवत् । (३६।१)

शतचन्द्रं च कौन्तेय सहस्रायुततारकम् ॥ (३६।२)

ततो नाज्ञायत तदा दिवारात्रं तथा दिशः । (३७।१)

ततो ऽहं मोहम् आपन्नः प्रज्ञास्त्रं समयोजयम् । (३७।२)

ततस् तद् अस्त्रम् अस्त्रेण विधूतं शरतूलवत् ॥ (३७।३)

तथा तद् अभवद् युद्धं तुमुलं लोमहर्षणम् । (३८।१)

लब्धालोकश् च राजेन्द्र पुनः शत्रुम् अयोधयम् ॥ (३८।२)