यवक्रीर् उवाच । (१।१)

प्रतिभास्यन्ति वै वेदा मम तातस्य चोभयोः । (१।२)

अति चान्यान् भविष्यावो वरा लब्धास् तथा मया ॥ (१।३)

भरद्वाज उवाच । (२।१)

दर्पस् ते भविता तात वरांल्लब्ध्वा यथेप्सितान् । (२।२)

स दर्पपूर्णः कृपणः क्षिप्रम् एव विनश्यसि ॥ (२।३)

अत्राप्युदाहरन्तीमा गाथा देवैर् उदाहृताः । (३।१)

ऋषिर् आसीत् पुरा पुत्र बालधिर् नाम वीर्यवान् ॥ (३।२)

स पुत्रशोकाद् उद्विग्नस् तपस् तेपे सुदुश्चरम् । (४।१)

भवेन्मम सुतो ऽमर्त्य इति तं लब्धवांश् च सः ॥ (४।२)

तस्य प्रसादो देवैश् च कृतो न त्वमरैः समः । (५।१)

नामर्त्यो विद्यते मर्त्यो निमित्तायुर् भविष्यति ॥ (५।२)

बालधिर् उवाच । (६।१)

यथेमे पर्वताः शश्वत् तिष्ठन्ति सुरसत्तमाः । (६।२)

अक्षयास् तन्निमित्तं मे सुतस्यायुर् भवेद् इति ॥ (६।३)

भरद्वाज उवाच । (७।१)

तस्य पुत्रस् तदा जज्ञे मेधावी क्रोधनः सदा । (७।२)

स तच्छ्रुत्वाकरोद् दर्पम् ऋषींश् चैवावमन्यत ॥ (७।३)

विकुर्वाणो मुनीनां तु चरमाणो महीम् इमाम् । (८।१)

आससाद महावीर्यं धनुषाक्षं मनीषिणम् ॥ (८।२)

तस्यापचक्रे मेधावी तं शशाप स वीर्यवान् । (९।१)

भव भस्मेति चोक्तः स न भस्म समपद्यत ॥ (९।२)

धनुषाक्षस् तु तं दृष्ट्वा मेधाविनम् अनामयम् । (१०।१)

निमित्तम् अस्य महिषैर् भेदयामास वीर्यवान् ॥ (१०।२)

स निमित्ते विनष्टे तु ममार सहसा शिशुः । (११।१)

तं मृतं पुत्रम् आदाय विललाप ततः पिता ॥ (११।२)

लालप्यमानं तं दृष्ट्वा मुनयः पुनर् आर्तवत् । (१२।१)

ऊचुर् वेदोक्तया पूर्वं गाथया तन् निबोध मे ॥ (१२।२)

न दिष्टम् अर्थम् अत्येतुम् ईशो मर्त्यः कथंचन । (१३।१)

महिषैर् भेदयामास धनुषाक्षो महीधरान् ॥ (१३।२)

एवं लब्ध्वा वरान् बाला दर्पपूर्णास् तरस्विनः । (१४।१)

क्षिप्रम् एव विनश्यन्ति यथा न स्यात् तथा भवान् ॥ (१४।२)

एष रैभ्यो महावीर्यः पुत्रौ चास्य तथाविधौ । (१५।१)

तं यथा पुत्र नाभ्येषि तथा कुर्यास् त्वतन्द्रितः ॥ (१५।२)

स हि क्रुद्धः समर्थस् त्वां पुत्र पीडयितुं रुषा । (१६।१)

वैद्यश् चापि तपस्वी च कोपनश् च महान् ऋषिः ॥ (१६।२)

यवक्रीर् उवाच । (१७।१)

एवं करिष्ये मा तापं तात कार्षीः कथंचन । (१७।२)

यथा हि मे भवान् मान्यस् तथा रैभ्यः पिता मम ॥ (१७।३)

लोमश उवाच । (१८।१)

उक्त्वा स पितरं श्लक्ष्णं यवक्रीर् अकुतोभयः । (१८।२)

विप्रकुर्वन्न् ऋषीन् अन्यान् अतुष्यत् परया मुदा ॥ (१८।३)