धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

व्यथयेयुर् इमे सेनां देवानाम् अपि संयुगे । (१।२)

आहवे ये न्यवर्तन्त वृकोदरमुखा रथाः ॥ (१।३)

सम्प्रयुक्तः किलैवायं दिष्टैर् भवति पूरुषः । (२।१)

तस्मिन्न् एव तु सर्वार्था दृश्यन्ते वै पृथग्विधाः ॥ (२।२)

दीर्घं विप्रोषितः कालम् अरण्ये जटिलो ऽजिनी । (३।१)

अज्ञातश्चैव लोकस्य विजहार युधिष्ठिरः ॥ (३।२)

स एव महतीं सेनां समावर्तयद् आहवे । (४।१)

किम् अन्यद् दैवसंयोगान्मम पुत्रस्य चाभवत् ॥ (४।२)

युक्त एव हि भाग्येन ध्रुवम् उत्पद्यते नरः । (५।१)

स तथाकृष्यते तेन न यथा स्वयम् इच्छति ॥ (५।२)

द्यूतव्यसनम् आसाद्य क्लेशितो हि युधिष्ठिरः । (६।१)

स पुनर् भागधेयेन सहायान् उपलब्धवान् ॥ (६।२)

अर्धं मे केकया लब्धाः काशिकाः कोसलाश्च ये । (७।१)

चेदयश्चापरे वङ्गा माम् एव समुपाश्रिताः ॥ (७।२)

पृथिवी भूयसी तात मम पार्थस्य नो तथा । (८।१)

इति माम् अब्रवीत् सूत मन्दो दुर्योधनस्तदा ॥ (८।२)

तस्य सेनासमूहस्य मध्ये द्रोणः सुरक्षितः । (९।१)

निहतः पार्षतेनाजौ किम् अन्यद् भागधेयतः ॥ (९।२)

मध्ये राज्ञां महाबाहुं सदा युद्धाभिनन्दिनम् । (१०।१)

सर्वास्त्रपारगं द्रोणं कथं मृत्युर् उपेयिवान् ॥ (१०।२)

समनुप्राप्तकृच्छ्रो ऽहं संमोहं परमं गतः । (११।१)

भीष्मद्रोणौ हतौ श्रुत्वा नाहं जीवितुम् उत्सहे ॥ (११।२)

यन्मा क्षत्ताब्रवीत् तात प्रपश्यन् पुत्रगृद्धिनम् । (१२।१)

दुर्योधनेन तत् सर्वं प्राप्तं सूत मया सह ॥ (१२।२)

नृशंसं तु परं तत् स्यात् त्यक्त्वा दुर्योधनं यदि । (१३।१)

पुत्रशेषं चिकीर्षेयं कृच्छ्रं न मरणं भवेत् ॥ (१३।२)

यो हि धर्मं परित्यज्य भवत्यर्थपरो नरः । (१४।१)

सो ऽस्माच्च हीयते लोकात् क्षुद्रभावं च गच्छति ॥ (१४।२)

अद्य चाप्यस्य राष्ट्रस्य हतोत्साहस्य संजय । (१५।१)

अवशेषं न पश्यामि ककुदे मृदिते सति ॥ (१५।२)

कथं स्याद् अवशेषं हि धुर्ययोर् अभ्यतीतयोः । (१६।१)

यौ नित्यम् अनुजीवामः क्षमिणौ पुरुषर्षभौ ॥ (१६।२)

व्यक्तम् एव च मे शंस यथा युद्धम् अवर्तत । (१७।१)

के ऽयुध्यन् के व्यपाकर्षन् के क्षुद्राः प्राद्रवन् भयात् ॥ (१७।२)

धनंजयं च मे शंस यद् यच्चक्रे रथर्षभः । (१८।१)

तस्माद् भयं नो भूयिष्ठं भ्रातृव्याच्च विशेषतः ॥ (१८।२)

यथासीच्च निवृत्तेषु पाण्डवेषु च संजय । (१९।१)

मम सैन्यावशेषस्य संनिपातः सुदारुणः । (१९।२)

मामकानां च ये शूराः कांस्तत्र समवारयन् ॥ (१९।३)