युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

गार्हस्थ्यं धर्मम् अखिलं प्रब्रूहि भरतर्षभ । (१।२)

ऋद्धिम् आप्नोति किं कृत्वा मनुष्य इह पार्थिव ॥ (१।३)

भीष्म उवाच । (२।१)

अत्र ते वर्तयिष्यामि पुरावृत्तं जनाधिप । (२।२)

वासुदेवस्य संवादं पृथिव्याश्चैव भारत ॥ (२।३)

संस्तूय पृथिवीं देवीं वासुदेवः प्रतापवान् । (३।१)

पप्रच्छ भरतश्रेष्ठ यद् एतत् पृच्छसे ऽद्य माम् ॥ (३।२)

वासुदेव उवाच । (४।१)

गार्हस्थ्यं धर्मम् आश्रित्य मया वा मद्विधेन वा । (४।२)

किम् अवश्यं धरे कार्यं किं वा कृत्वा सुखी भवेत् ॥ (४।३)

पृथिव्युवाच । (५।१)

ऋषयः पितरो देवा मनुष्याश्चैव माधव । (५।२)

इज्याश्चैवार्चनीयाश्च यथा चैवं निबोध मे ॥ (५।३)

सदा यज्ञेन देवांश्च आतिथ्येन च मानवान् । (६।१)

छन्दतश्च यथानित्यम् अर्हान् युञ्जीत नित्यशः । (६।२)

तेन ह्य् ऋषिगणाः प्रीता भवन्ति मधुसूदन ॥ (६।३)

नित्यम् अग्निं परिचरेद् अभुक्त्वा बलिकर्म च । (७।१)

कुर्यात् तथैव देवा वै प्रीयन्ते मधुसूदन ॥ (७।२)

कुर्याद् अहरहः श्राद्धम् अन्नाद्येनोदकेन वा । (८।१)

पयोमूलफलैर् वापि पितॄणां प्रीतिम् आहरन् ॥ (८।२)

सिद्धान्नाद् वैश्वदेवं वै कुर्याद् अग्नौ यथाविधि । (९।१)

अग्नीषोमं वैश्वदेवं धान्वन्तर्यम् अनन्तरम् ॥ (९।२)

प्रजानां पतये चैव पृथग्घोमो विधीयते । (१०।१)

तथैव चानुपूर्व्येण बलिकर्म प्रयोजयेत् ॥ (१०।२)

दक्षिणायां यमायेह प्रतीच्यां वरुणाय च । (११।१)

सोमाय चाप्युदीच्यां वै वास्तुमध्ये द्विजातये ॥ (११।२)

धन्वन्तरेः प्राग् उदीच्यां प्राच्यां शक्राय माधव । (१२।१)

मनोर् वै इति च प्राहुर् बलिं द्वारे गृहस्य वै । (१२।२)

मरुद्भ्यो देवताभ्यश्च बलिम् अन्तर्गृहे हरेत् ॥ (१२।३)

तथैव विश्वेदेवेभ्यो बलिम् आकाशतो हरेत् । (१३।१)

निशाचरेभ्यो भूतेभ्यो बलिं नक्तं तथा हरेत् ॥ (१३।२)

एवं कृत्वा बलिं सम्यग् दद्याद् भिक्षां द्विजातये । (१४।१)

अलाभे ब्राह्मणस्याग्नावग्रम् उत्क्षिप्य निक्षिपेत् ॥ (१४।२)

यदा श्राद्धं पितृभ्यश्च दातुम् इच्छेत मानवः । (१५।१)

तदा पश्चात् प्रकुर्वीत निवृत्ते श्राद्धकर्मणि ॥ (१५।२)

पितॄन् संतर्पयित्वा तु बलिं कुर्याद् विधानतः । (१६।१)

वैश्वदेवं ततः कुर्यात् पश्चाद् ब्राह्मणवाचनम् ॥ (१६।२)

ततो ऽन्नेनावशेषेण भोजयेद् अतिथीन् अपि । (१७।१)

अर्चापूर्वं महाराज ततः प्रीणाति मानुषान् ॥ (१७।२)

अनित्यं हि स्थितो यस्मात् तस्माद् अतिथिर् उच्यते ॥ (१८।१)

आचार्यस्य पितुश्चैव सख्युर् आप्तस्य चातिथेः । (१९।१)

इदम् अस्ति गृहे मह्यम् इति नित्यं निवेदयेत् ॥ (१९।२)

ते यद् वदेयुस्तत् कुर्याद् इति धर्मो विधीयते । (२०।१)

गृहस्थः पुरुषः कृष्ण शिष्टाशी च सदा भवेत् ॥ (२०।२)

राजर्त्विजं स्नातकं च गुरुं श्वशुरम् एव च । (२१।१)

अर्चयेन्मधुपर्केण परिसंवत्सरोषितान् ॥ (२१।२)

श्वभ्यश्च श्वपचेभ्यश्च वयोभ्यश्चावपेद् भुवि । (२२।१)

वैश्वदेवं हि नामैतत् सायंप्रातर् विधीयते ॥ (२२।२)

एतांस्तु धर्मान् गार्हस्थान् यः कुर्याद् अनसूयकः । (२३।१)

स इहर्द्धिं परां प्राप्य प्रेत्य नाके महीयते ॥ (२३।२)

भीष्म उवाच । (२४।१)

इति भूमेर् वचः श्रुत्वा वासुदेवः प्रतापवान् । (२४।२)

तथा चकार सततं त्वम् अप्येवं समाचर ॥ (२४।३)

एवं गृहस्थधर्मं त्वं चेतयानो नराधिप । (२५।१)

इहलोके यशः प्राप्य प्रेत्य स्वर्गम् अवाप्स्यसि ॥ (२५।२)