वैशम्पायन उवाच । (१।१)

सा तु कन्या महाराज ब्राह्मणं संशितव्रतम् । (१।२)

तोषयामास शुद्धेन मनसा संशितव्रता ॥ (१।३)

प्रातर् आयास्य इत्युक्त्वा कदाचिद् द्विजसत्तमः । (२।१)

तत आयाति राजेन्द्र साये रात्रावथो पुनः ॥ (२।२)

तं च सर्वासु वेलासु भक्ष्यभोज्यप्रतिश्रयैः । (३।१)

पूजयामास सा कन्या वर्धमानैस् तु सर्वदा ॥ (३।२)

अन्नादिसमुदाचारः शय्यासनकृतस् तथा । (४।१)

दिवसे दिवसे तस्य वर्धते न तु हीयते ॥ (४।२)

निर्भर्त्सनापवादैश्च तथैवाप्रियया गिरा । (५।१)

ब्राह्मणस्य पृथा राजन् न चकाराप्रियं तदा ॥ (५।२)

व्यस्ते काले पुनश्चैति न चैति बहुशो द्विजः । (६।१)

दुर्लभ्यम् अपि चैवान्नं दीयताम् इति सो ऽब्रवीत् ॥ (६।२)

कृतम् एव च तत् सर्वं पृथा तस्मै न्यवेदयत् । (७।१)

शिष्यवत् पुत्रवच्चैव स्वसृवच्च सुसंयता ॥ (७।२)

यथोपजोषं राजेन्द्र द्विजातिप्रवरस्य सा । (८।१)

प्रीतिम् उत्पादयामास कन्या यत्नैर् अनिन्दिता ॥ (८।२)

तस्यास् तु शीलवृत्तेन तुतोष द्विजसत्तमः । (९।१)

अवधानेन भूयो ऽस्य परं यत्नम् अथाकरोत् ॥ (९।२)

तां प्रभाते च साये च पिता पप्रच्छ भारत । (१०।१)

अपि तुष्यति ते पुत्रि ब्राह्मणः परिचर्यया ॥ (१०।२)

तं सा परमम् इत्येव प्रत्युवाच यशस्विनी । (११।१)

ततः प्रीतिम् अवापाग्र्यां कुन्तिभोजो महामनाः ॥ (११।२)

ततः संवत्सरे पूर्णे यदासौ जपतां वरः । (१२।१)

नापश्यद् दुष्कृतं किंचित्पृथायाः सौहृदे रतः ॥ (१२।२)

ततः प्रीतमना भूत्वा स एनां ब्राह्मणो ऽब्रवीत् । (१३।१)

प्रीतो ऽस्मि परमं भद्रे परिचारेण ते शुभे ॥ (१३।२)

वरान् वृणीष्व कल्याणि दुरापान् मानुषैर् इह । (१४।१)

यैस्त्वं सीमन्तिनीः सर्वा यशसाभिभविष्यसि ॥ (१४।२)

कुन्त्युवाच । (१५।१)

कृतानि मम सर्वाणि यस्या मे वेदवित्तम । (१५।२)

त्वं प्रसन्नः पिता चैव कृतं विप्र वरैर् मम ॥ (१५।३)

ब्राह्मण उवाच । (१६।१)

यदि नेच्छसि भद्रे त्वं वरं मत्तः शुचिस्मिते । (१६।२)

इमं मन्त्रं गृहाण त्वम् आह्वानाय दिवौकसाम् ॥ (१६।३)

यं यं देवं त्वम् एतेन मन्त्रेणावाहयिष्यसि । (१७।१)

तेन तेन वशे भद्रे स्थातव्यं ते भविष्यति ॥ (१७।२)

अकामो वा सकामो वा न स नैष्यति ते वशम् । (१८।१)

विबुधो मन्त्रसंशान्तो वाक्ये भृत्य इवानतः ॥ (१८।२)

वैशम्पायन उवाच । (१९।१)

न शशाक द्वितीयं सा प्रत्याख्यातुम् अनिन्दिता । (१९।२)

तं वै द्विजातिप्रवरं तदा शापभयान् नृप ॥ (१९।३)

ततस् ताम् अनवद्याङ्गीं ग्राहयामास वै द्विजः । (२०।१)

मन्त्रग्रामं तदा राजन्न् अथर्वशिरसि श्रुतम् ॥ (२०।२)

तं प्रदाय तु राजेन्द्र कुन्तिभोजम् उवाच ह । (२१।१)

उषितो ऽस्मि सुखं राजन् कन्यया परितोषितः ॥ (२१।२)

तव गेहे सुविहितः सदा सुप्रतिपूजितः । (२२।१)

साधयिष्यामहे तावद् इत्युक्त्वान्तरधीयत ॥ (२२।२)

स तु राजा द्विजं दृष्ट्वा तत्रैवान्तर्हितं तदा । (२३।१)

बभूव विस्मयाविष्टः पृथां च समपूजयत् ॥ (२३।२)