वैशंपायन उवाच । (१।१)

तं पार्थः प्रतिजग्राह वायुवेगम् इवोद्धतम् । (१।२)

शरजालेन महता वर्षमाणम् इवाम्बुदम् ॥ (१।३)

तयोर् देवासुरसमः संनिपातो महान् अभूत् । (२।१)

किरतोः शरजालानि वृत्रवासवयोर् इव ॥ (२।२)

न स्म सूर्यस्तदा भाति न च वाति समीरणः । (३।१)

शरगाढे कृते व्योम्नि छायाभूते समन्ततः ॥ (३।२)

महांश्चटचटाशब्दो योधयोर् हन्यमानयोः । (४।१)

दह्यताम् इव वेणूनाम् आसीत् परपुरंजय ॥ (४।२)

हयान् अस्यार्जुनः सर्वान् कृतवान् अल्पजीवितान् । (५।१)

स राजन्न प्रजानाति दिशं कांचन मोहितः ॥ (५।२)

ततो द्रौणिर् महावीर्यः पार्थस्य विचरिष्यतः । (६।१)

विवरं सूक्ष्मम् आलोक्य ज्यां चिछेद क्षुरेण ह । (६।२)

तद् अस्यापूजयन् देवाः कर्म दृष्ट्वातिमानुषम् ॥ (६।३)

ततो द्रौणिर् धनूंष्यष्टौ व्यपक्रम्य नरर्षभम् । (७।१)

पुनर् अभ्याहनत् पार्थं हृदये कङ्कपत्त्रिभिः ॥ (७।२)

ततः पार्थो महाबाहुः प्रहस्य स्वनवत् तदा । (८।१)

योजयामास नवया मौर्व्या गाण्डीवम् ओजसा ॥ (८।२)

ततो ऽर्धचन्द्रम् आवृत्य तेन पार्थः समागमत् । (९।१)

वारणेनेव मत्तेन मत्तो वारणयूथपः ॥ (९।२)

ततः प्रववृते युद्धं पृथिव्याम् एकवीरयोः । (१०।१)

रणमध्ये द्वयोर् एव सुमहल्लोमहर्षणम् ॥ (१०।२)

तौ वीरौ कुरवः सर्वे ददृशुर् विस्मयान्विताः । (११।१)

युध्यमानौ महात्मानौ यूथपाविव संगतौ ॥ (११।२)

तौ समाजघ्नतुर् वीरावन्योन्यं पुरुषर्षभौ । (१२।१)

शरैर् आशीविषाकारैर् ज्वलद्भिर् इव पन्नगैः ॥ (१२।२)

अक्षय्याविषुधी दिव्यौ पाण्डवस्य महात्मनः । (१३।१)

तेन पार्थो रणे शूरस्तस्थौ गिरिर् इवाचलः ॥ (१३।२)

अश्वत्थाम्नः पुनर् बाणाः क्षिप्रम् अभ्यस्यतो रणे । (१४।१)

जग्मुः परिक्षयं शीघ्रम् अभूत् तेनाधिको ऽर्जुनः ॥ (१४।२)

ततः कर्णो महच्चापं विकृष्याभ्यधिकं रुषा । (१५।१)

अवाक्षिपत् ततः शब्दो हाहाकारो महान् अभूत् ॥ (१५।२)

तत्र चक्षुर् दधे पार्थो यत्र विस्फार्यते धनुः । (१६।१)

ददर्श तत्र राधेयं तस्य कोपो ऽत्यवीवृधत् ॥ (१६।२)

स रोषवशम् आपन्नः कर्णम् एव जिघांसया । (१७।१)

अवैक्षत विवृत्ताभ्यां नेत्राभ्यां कुरुपुंगवः ॥ (१७।२)

तथा तु विमुखे पार्थे द्रोणपुत्रस्य सायकान् । (१८।१)

त्वरिताः पुरुषा राजन्न् उपाजह्रुः सहस्रशः ॥ (१८।२)

उत्सृज्य च महाबाहुर् द्रोणपुत्रं धनंजयः । (१९।१)

अभिदुद्राव सहसा कर्णम् एव सपत्नजित् ॥ (१९।२)

तम् अभिद्रुत्य कौन्तेयः क्रोधसंरक्तलोचनः । (२०।१)

कामयन् द्वैरथे युद्धम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (२०।२)