वैशंपायन उवाच । (१।१)

प्रयान्तं देवकीपुत्रं परवीररुजो दश । (१।२)

महारथा महाबाहुम् अन्वयुः शस्त्रपाणयः ॥ (१।३)

पदातीनां सहस्रं च सादिनां च परंतप । (२।१)

भोज्यं च विपुलं राजन् प्रेष्याश्च शतशो ऽपरे ॥ (२।२)

जनमेजय उवाच । (३।१)

कथं प्रयातो दाशार्हो महात्मा मधुसूदनः । (३।२)

कानि वा व्रजतस्तस्य निमित्तानि महौजसः ॥ (३।३)

वैशंपायन उवाच । (४।१)

तस्य प्रयाणे यान्यासन्न् अद्भुतानि महात्मनः । (४।२)

तानि मे शृणु दिव्यानि दैवान्यौत्पातिकानि च ॥ (४।३)

अनभ्रे ऽशनिनिर्घोषः सविद्युत्समजायत । (५।१)

अन्वग् एव च पर्जन्यः प्रावर्षद् विघने भृशम् ॥ (५।२)

प्रत्यग् ऊहुर् महानद्यः प्राङ्मुखाः सिन्धुसत्तमाः । (६।१)

विपरीता दिशः सर्वा न प्राज्ञायत किंचन ॥ (६।२)

प्राज्वलन्न् अग्नयो राजन् पृथिवी समकम्पत । (७।१)

उदपानाश्च कुम्भाश्च प्रासिञ्चञ् शतशो जलम् ॥ (७।२)

तमःसंवृतम् अप्यासीत् सर्वं जगद् इदं तदा । (८।१)

न दिशो नादिशो राजन् प्रज्ञायन्ते स्म रेणुना ॥ (८।२)

प्रादुरासीन्महाञ् शब्दः खे शरीरं न दृश्यते । (९।१)

सर्वेषु राजन् देशेषु तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (९।२)

प्रामथ्नाद्धास्तिनपुरं वातो दक्षिणपश्चिमः । (१०।१)

आरुजन् गणशो वृक्षान् परुषो भीमनिस्वनः ॥ (१०।२)

यत्र यत्र तु वार्ष्णेयो वर्तते पथि भारत । (११।१)

तत्र तत्र सुखो वायुः सर्वं चासीत् प्रदक्षिणम् ॥ (११।२)

ववर्ष पुष्पवर्षं च कमलानि च भूरिशः । (१२।१)

समश्च पन्था निर्दुःखो व्यपेतकुशकण्टकः ॥ (१२।२)

स गच्छन् ब्राह्मणै राजंस्तत्र तत्र महाभुजः । (१३।१)

अर्च्यते मधुपर्कैश्च सुमनोभिर् वसुप्रदः ॥ (१३।२)

तं किरन्ति महात्मानं वन्यैः पुष्पैः सुगन्धिभिः । (१४।१)

स्त्रियः पथि समागम्य सर्वभूतहिते रतम् ॥ (१४।२)

स शालिभवनं रम्यं सर्वसस्यसमाचितम् । (१५।१)

सुखं परमधर्मिष्ठम् अत्यगाद् भरतर्षभ ॥ (१५।२)

पश्यन् बहुपशून् ग्रामान् रम्यान् हृदयतोषणान् । (१६।१)

पुराणि च व्यतिक्रामन् राष्ट्राणि विविधानि च ॥ (१६।२)

नित्यहृष्टाः सुमनसो भारतैर् अभिरक्षिताः । (१७।१)

नोद्विग्नाः परचक्राणाम् अनयानाम् अकोविदाः ॥ (१७।२)

उपप्लव्याद् अथायान्तं जनाः पुरनिवासिनः । (१८।१)

पथ्यतिष्ठन्त सहिता विष्वक्सेनदिदृक्षया ॥ (१८।२)

ते तु सर्वे सुनामानम् अग्निम् इद्धम् इव प्रभुम् । (१९।१)

अर्चयामासुर् अर्च्यं तं देशातिथिम् उपस्थितम् ॥ (१९।२)

वृकस्थलं समासाद्य केशवः परवीरहा । (२०।१)

प्रकीर्णरश्मावादित्ये विमले लोहितायति ॥ (२०।२)

अवतीर्य रथात् तूर्णं कृत्वा शौचं यथाविधि । (२१।१)

रथमोचनम् आदिश्य संध्याम् उपविवेश ह ॥ (२१।२)

दारुको ऽपि हयान्मुक्त्वा परिचर्य च शास्त्रतः । (२२।१)

मुमोच सर्वं वर्माणि मुक्त्वा चैनान् अवासृजत् ॥ (२२।२)

अभ्यतीत्य तु तत् सर्वम् उवाच मधुसूदनः । (२३।१)

युधिष्ठिरस्य कार्यार्थम् इह वत्स्यामहे क्षपाम् ॥ (२३।२)

तस्य तन्मतम् आज्ञाय चक्रुर् आवसथं नराः । (२४।१)

क्षणेन चान्नपानानि गुणवन्ति समार्जयन् ॥ (२४।२)

तस्मिन् ग्रामे प्रधानास्तु य आसन् ब्राह्मणा नृप । (२५।१)

आर्याः कुलीना ह्रीमन्तो ब्राह्मीं वृत्तिम् अनुष्ठिताः ॥ (२५।२)

ते ऽभिगम्य महात्मानं हृषीकेशम् अरिंदमम् । (२६।१)

पूजां चक्रुर् यथान्यायम् आशीर्मङ्गलसंयुताम् ॥ (२६।२)

ते पूजयित्वा दाशार्हं सर्वलोकेषु पूजितम् । (२७।१)

न्यवेदयन्त वेश्मानि रत्नवन्ति महात्मने ॥ (२७।२)

तान् प्रभुः कृतम् इत्युक्त्वा सत्कृत्य च यथार्हतः । (२८।१)

अभ्येत्य तेषां वेश्मानि पुनर् आयात् सहैव तैः ॥ (२८।२)

सुमृष्टं भोजयित्वा च ब्राह्मणांस्तत्र केशवः । (२९।१)

भुक्त्वा च सह तैः सर्वैर् अवसत् तां क्षपां सुखम् ॥ (२९।२)