श्रीभगवानुवाच । (१।१)

अभयं सत्त्वसंशुद्धिर्ज्ञानयोगव्यवस्थितिः । (१।२)

दानं दमश्च यज्ञश्च स्वाध्यायस्तप आर्जवम् ॥ (१।३)

अहिंसा सत्यमक्रोधस्त्यागः शान्तिरपैशुनम् । (२।१)

दया भूतेष्वलोलुप्त्वं मार्दवं ह्रीरचापलम् ॥ (२।२)

तेजः क्षमा धृतिः शौचमद्रोहो नातिमानिता । (३।१)

भवन्ति संपदं दैवीमभिजातस्य भारत ॥ (३।२)

दम्भो दर्पो ऽतिमानश्च क्रोधः पारुष्यमेव च । (४।१)

अज्ञानं चाभिजातस्य पार्थ संपदमासुरीम् ॥ (४।२)

दैवी संपद्विमोक्षाय निबन्धायासुरी मता । (५।१)

मा शुचः संपदं दैवीमभिजातो ऽसि पाण्डव ॥ (५।२)

द्वौ भूतसर्गौ लोके ऽस्मिन्दैव आसुर एव च । (६।१)

दैवो विस्तरशः प्रोक्त आसुरं पार्थ मे शृणु ॥ (६।२)

प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च जना न विदुरासुराः । (७।१)

न शौचं नापि चाचारो न सत्यं तेषु विद्यते ॥ (७।२)

असत्यमप्रतिष्ठं ते जगदाहुरनीश्वरम् । (८।१)

अपरस्परसम्भूतं किमन्यत्कामहैतुकम् ॥ (८।२)

एतां दृष्टिमवष्टभ्य नष्टात्मानो ऽल्पबुद्धयः । (९।१)

प्रभवन्त्युग्रकर्माणः क्षयाय जगतो ऽहिताः ॥ (९।२)

काममाश्रित्य दुष्पूरं दम्भमानमदान्विताः । (१०।१)

मोहाद्गृहीत्वासद्ग्राहान्प्रवर्तन्ते ऽशुचिव्रताः ॥ (१०।२)

चिन्तामपरिमेयां च प्रलयान्तामुपाश्रिताः । (११।१)

कामोपभोगपरमा एतावदिति निश्चिताः ॥ (११।२)

आशापाशशतैर्बद्धाः कामक्रोधपरायणाः । (१२।१)

ईहन्ते कामभोगार्थमन्यायेनार्थसंचयान् ॥ (१२।२)

इदमद्य मया लब्धम् इदं प्राप्स्ये मनोरथम् । (१३।१)

इदमस्तीदमपि मे भविष्यति पुनर्धनम् ॥ (१३।२)

असौ मया हतः शत्रुर् हनिष्ये चापरानपि । (१४।१)

ईश्वरो ऽहम् अहं भोगी सिद्धो ऽहं बलवान्सुखी ॥ (१४।२)

आढ्यो ऽभिजनवानस्मि को ऽन्यो ऽस्ति सदृशो मया । (१५।१)

यक्ष्ये दास्यामि मोदिष्य इत्यज्ञानविमोहिताः ॥ (१५।२)

अनेकचित्तविभ्रान्ता मोहजालसमावृताः । (१६।१)

प्रसक्ताः कामभोगेषु पतन्ति नरके ऽशुचौ ॥ (१६।२)

आत्मसंभाविताः स्तब्धा धनमानमदान्विताः । (१७।१)

यजन्ते नामयज्ञैस्ते दम्भेनाविधिपूर्वकम् ॥ (१७।२)

अहंकारं बलं दर्पं कामं क्रोधं च संश्रिताः । (१८।१)

मामात्मपरदेहेषु प्रद्विषन्तो ऽभ्यसूयकाः ॥ (१८।२)

तानहं द्विषतः क्रूरान्संसारेषु नराधमान् । (१९।१)

क्षिपाम्यजस्रमशुभानासुरीष्वेव योनिषु ॥ (१९।२)

आसुरीं योनिमापन्ना मूढा जन्मनि जन्मनि । (२०।१)

मामप्राप्यैव कौन्तेय ततो यान्त्यधमां गतिम् ॥ (२०।२)

त्रिविधं नरकस्येदं द्वारं नाशनमात्मनः । (२१।१)

कामः क्रोधस्तथा लोभस् तस्मादेतत्त्रयं त्यजेत् ॥ (२१।२)

एतैर्विमुक्तः कौन्तेय तमोद्वारैस्त्रिभिर्नरः । (२२।१)

आचरत्यात्मनः श्रेयस् ततो याति परां गतिम् ॥ (२२।२)

यः शास्त्रविधिमुत्सृज्य वर्तते कामकारतः । (२३।१)

न स सिद्धिमवाप्नोति न सुखं न परां गतिम् ॥ (२३।२)

तस्माच्छास्त्रं प्रमाणं ते कार्याकार्यव्यवस्थितौ । (२४।१)

ज्ञात्वा शास्त्रविधानोक्तं कर्म कर्तुमिहार्हसि ॥ (२४।२)