धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

अर्जुने सैन्धवं प्राप्ते भारद्वाजेन संवृताः । (१।२)

पाञ्चालाः कुरुभिः सार्धं किम् अकुर्वत संजय ॥ (१।३)

संजय उवाच । (२।१)

अपराह्णे महाराज संग्रामे लोमहर्षणे । (२।२)

पाञ्चालानां कुरूणां च द्रोणे द्यूतम् अवर्तत ॥ (२।३)

पाञ्चाला हि जिघांसन्तो द्रोणं संहृष्टचेतसः । (३।१)

अभ्यवर्षन्त गर्जन्तः शरवर्षाणि मारिष ॥ (३।२)

ततः सुतुमुलस्तेषां संग्रामो ऽवर्तताद्भुतः । (४।१)

पाञ्चालानां कुरूणां च घोरो देवासुरोपमः ॥ (४।२)

सर्वे द्रोणरथं प्राप्य पाञ्चालाः पाण्डवैः सह । (५।१)

तद् अनीकं बिभित्सन्तो महास्त्राणि व्यदर्शयन् ॥ (५।२)

द्रोणस्य रथपर्यन्तं रथिनो रथम् आस्थिताः । (६।१)

कम्पयन्तो ऽभ्यवर्तन्त वेगम् आस्थाय मध्यमम् ॥ (६।२)

तम् अभ्यगाद् बृहत्क्षत्रः केकयानां महारथः । (७।१)

प्रवपन्निशितान् बाणान्महेन्द्राशनिसंनिभान् ॥ (७।२)

तं तु प्रत्युदियाच्छीघ्रं क्षेमधूर्तिर् महायशाः । (८।१)

विमुञ्चन्निशितान् बाणाञ् शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ (८।२)

धृष्टकेतुश्च चेदीनाम् ऋषभो ऽतिबलोदितः । (९।१)

त्वरितो ऽभ्यद्रवद् द्रोणं महेन्द्र इव शम्बरम् ॥ (९।२)

तम् आपतन्तं सहसा व्यादितास्यम् इवान्तकम् । (१०।१)

वीरधन्वा महेष्वासस्त्वरमाणः समभ्ययात् ॥ (१०।२)

युधिष्ठिरं महाराज जिगीषुं समवस्थितम् । (११।१)

सहानीकं ततो द्रोणो न्यवारयत वीर्यवान् ॥ (११।२)

नकुलं कुशलं युद्धे पराक्रान्तं पराक्रमी । (१२।१)

अभ्यगच्छत् समायान्तं विकर्णस्ते सुतः प्रभो ॥ (१२।२)

सहदेवं तथायान्तं दुर्मुखः शत्रुकर्शनः । (१३।१)

शरैर् अनेकसाहस्रैः समवाकिरद् आशुगैः ॥ (१३।२)

सात्यकिं तु नरव्याघ्रं व्याघ्रदत्तस्त्ववारयत् । (१४।१)

शरैः सुनिशितैस्तीक्ष्णैः कम्पयन् वै मुहुर् मुहुः ॥ (१४।२)

द्रौपदेयान्नरव्याघ्रान्मुञ्चतः सायकोत्तमान् । (१५।१)

संरब्धान् रथिनां श्रेष्ठान् सौमदत्तिर् अवारयत् ॥ (१५।२)

भीमसेनं तथा क्रुद्धं भीमरूपो भयानकम् । (१६।१)

प्रत्यवारयद् आयान्तम् आर्श्यशृङ्गिर् महारथः ॥ (१६।२)

तयोः समभवद् युद्धं नरराक्षसयोर् मृधे । (१७।१)

यादृग् एव पुरा वृत्तं रामरावणयोर् नृप ॥ (१७।२)

ततो युधिष्ठिरो द्रोणं नवत्या नतपर्वणाम् । (१८।१)

आजघ्ने भरतश्रेष्ठ सर्वमर्मसु भारत ॥ (१८।२)

तं द्रोणः पञ्चविंशत्या निजघान स्तनान्तरे । (१९।१)

रोषितो भरतश्रेष्ठ कौन्तेयेन यशस्विना ॥ (१९।२)

भूय एव तु विंशत्या सायकानां समाचिनोत् । (२०।१)

साश्वसूतध्वजं द्रोणः पश्यतां सर्वधन्विनाम् ॥ (२०।२)

ताञ् शरान् द्रोणमुक्तांस्तु शरवर्षेण पाण्डवः । (२१।१)

अवारयत धर्मात्मा दर्शयन् पाणिलाघवम् ॥ (२१।२)

ततो द्रोणो भृशं क्रुद्धो धर्मराजस्य संयुगे । (२२।१)

चिछेद सहसा धन्वी धनुस्तस्य महात्मनः ॥ (२२।२)

अथैनं छिन्नधन्वानं त्वरमाणो महारथः । (२३।१)

शरैर् अनेकसाहस्रैः पूरयामास सर्वतः ॥ (२३।२)

अदृश्यं दृश्य राजानं भारद्वाजस्य सायकैः । (२४।१)

सर्वभूतान्यमन्यन्त हतम् एव युधिष्ठिरम् ॥ (२४।२)

केचिच्चैनम् अमन्यन्त तथा वै विमुखीकृतम् । (२५।१)

हृतो राजेति राजेन्द्र ब्राह्मणेन यशस्विना ॥ (२५।२)

स कृच्छ्रं परमं प्राप्तो धर्मराजो युधिष्ठिरः । (२६।१)

त्यक्त्वा तत् कार्मुकं छिन्नं भारद्वाजेन संयुगे । (२६।२)

आददे ऽन्यद् धनुर् दिव्यं भारघ्नं वेगवत्तरम् ॥ (२६।३)

ततस्तान् सायकान् सर्वान् द्रोणमुक्तान् सहस्रशः । (२७।१)

चिछेद समरे वीरस्तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (२७।२)

छित्त्वा च ताञ् शरान् राजा क्रोधसंरक्तलोचनः । (२८।१)

शक्तिं जग्राह समरे गिरीणाम् अपि दारणीम् । (२८।२)

स्वर्णदण्डां महाघोराम् अष्टघण्टां भयावहाम् ॥ (२८।३)

समुत्क्षिप्य च तां हृष्टो ननाद बलवद् बली । (२९।१)

नादेन सर्वभूतानि त्रासयन्न् इव भारत ॥ (२९।२)

शक्तिं समुद्यतां दृष्ट्वा धर्मराजेन संयुगे । (३०।१)

स्वस्ति द्रोणाय सहसा सर्वभूतान्यथाब्रुवन् ॥ (३०।२)

सा राजभुजनिर्मुक्ता निर्मुक्तोरगसंनिभा । (३१।१)

प्रज्वालयन्ती गगनं दिशश्च विदिशस्तथा । (३१।२)

द्रोणान्तिकम् अनुप्राप्ता दीप्तास्या पन्नगी यथा ॥ (३१।३)

ताम् आपतन्तीं सहसा प्रेक्ष्य द्रोणो विशां पते । (३२।१)

प्रादुश्चक्रे ततो ब्राह्मम् अस्त्रम् अस्त्रविदां वरः ॥ (३२।२)

तद् अस्त्रं भस्मसात् कृत्वा तां शक्तिं घोरदर्शनाम् । (३३।१)

जगाम स्यन्दनं तूर्णं पाण्डवस्य यशस्विनः ॥ (३३।२)

ततो युधिष्ठिरो राजा द्रोणास्त्रं तत् समुद्यतम् । (३४।१)

अशामयन्महाप्राज्ञो ब्रह्मास्त्रेणैव भारत ॥ (३४।२)

विव्याध च रणे द्रोणं पञ्चभिर् नतपर्वभिः । (३५।१)

क्षुरप्रेण च तीक्ष्णेन चिछेदास्य महद् धनुः ॥ (३५।२)

तद् अपास्य धनुश्छिन्नं द्रोणः क्षत्रियमर्दनः । (३६।१)

गदां चिक्षेप सहसा धर्मपुत्राय मारिष ॥ (३६।२)

ताम् आपतन्तीं सहसा गदां दृष्ट्वा युधिष्ठिरः । (३७।१)

गदाम् एवाग्रहीत् क्रुद्धश्चिक्षेप च परंतपः ॥ (३७।२)

ते गदे सहसा मुक्ते समासाद्य परस्परम् । (३८।१)

संघर्षात् पावकं मुक्त्वा समेयातां महीतले ॥ (३८।२)

ततो द्रोणो भृशं क्रुद्धो धर्मराजस्य मारिष । (३९।१)

चतुर्भिर् निशितैस्तीक्ष्णैर् हयाञ् जघ्ने शरोत्तमैः ॥ (३९।२)

धनुश्चैकेन बाणेन चिछेदेन्द्रध्वजोपमम् । (४०।१)

केतुम् एकेन चिछेद पाण्डवं चार्दयत् त्रिभिः ॥ (४०।२)

हताश्वात् तु रथात् तूर्णम् अवप्लुत्य युधिष्ठिरः । (४१।१)

तस्थावूर्ध्वभुजो राजा व्यायुधो भरतर्षभ ॥ (४१।२)

विरथं तं समालोक्य व्यायुधं च विशेषतः । (४२।१)

द्रोणो व्यमोहयच्छत्रून् सर्वसैन्यानि चाभिभो ॥ (४२।२)

मुञ्चन्न् इषुगणांस्तीक्ष्णांल् लघुहस्तो दृढव्रतः । (४३।१)

अभिदुद्राव राजानं सिंहो मृगम् इवोल्बणः ॥ (४३।२)

तम् अभिद्रुतम् आलोक्य द्रोणेनामित्रघातिना । (४४।१)

हा हेति सहसा शब्दः पाण्डूनां समजायत ॥ (४४।२)

हृतो राजा हृतो राजा भारद्वाजेन मारिष । (४५।१)

इत्यासीत् सुमहाञ् शब्दः पाण्डुसैन्यस्य सर्वतः ॥ (४५।२)

ततस्त्वरितम् आरुह्य सहदेवरथं नृपः । (४६।१)

अपायाज्जवनैर् अश्वैः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ॥ (४६।२)