दुर्योधन उवाच । (१।१)

अजानतस् ते राधेय नाभ्यसूयाम्यहं वचः । (१।२)

जानासि त्वं जिताञ्शत्रून् गन्धर्वांस्तेजसा मया ॥ (१।३)

आयोधितास् तु गन्धर्वाः सुचिरं सोदरैर् मम । (२।१)

मया सह महाबाहो कृतश् चोभयतः क्षयः ॥ (२।२)

मायाधिकास् त्वयुध्यन्त यदा शूरा वियद्गताः । (३।१)

तदा नो नसमं युद्धम् अभवत् सह खेचरैः ॥ (३।२)

पराजयं च प्राप्ताः स्म रणे बन्धनम् एव च । (४।१)

सभृत्यामात्यपुत्राश् च सदारधनवाहनाः । (४।२)

उच्चैर् आकाशमार्गेण ह्रियामस् तैः सुदुःखिताः ॥ (४।३)

अथ नः सैनिकाः केचिद् अमात्याश् च महारथान् । (५।१)

उपगम्याब्रुवन् दीनाः पाण्डवाञ्शरणप्रदान् ॥ (५।२)

एष दुर्योधनो राजा धार्तराष्ट्रः सहानुजः । (६।१)

सामात्यदारो ह्रियते गन्धर्वैर् दिवम् आस्थितैः ॥ (६।२)

तं मोक्षयत भद्रं वः सहदारं नराधिपम् । (७।१)

परामर्शो मा भविष्यत् कुरुदारेषु सर्वशः ॥ (७।२)

एवम् उक्ते तु धर्मात्मा ज्येष्ठः पाण्डुसुतस् तदा । (८।१)

प्रसाद्य सोदरान् सर्वान् आज्ञापयत मोक्षणे ॥ (८।२)

अथागम्य तम् उद्देशं पाण्डवाः पुरुषर्षभाः । (९।१)

सान्त्वपूर्वम् अयाचन्त शक्ताः सन्तो महारथाः ॥ (९।२)

यदा चास्मान् न मुमुचुर् गन्धर्वाः सान्त्विता अपि । (१०।१)

ततो ऽर्जुनश् च भीमश् च यमजौ च बलोत्कटौ । (१०।२)

मुमुचुः शरवर्षाणि गन्धर्वान् प्रत्यनेकशः ॥ (१०।३)

अथ सर्वे रणं मुक्त्वा प्रयाताः खचरा दिवम् । (११।१)

अस्मान् एवाभिकर्षन्तो दीनान् मुदितमानसाः ॥ (११।२)

ततः समन्तात् पश्यामि शरजालेन वेष्टितम् । (१२।१)

अमानुषाणि चास्त्राणि प्रयुञ्जानं धनंजयम् ॥ (१२।२)

समावृता दिशो दृष्ट्वा पाण्डवेन शितैः शरैः । (१३।१)

धनंजयसखात्मानं दर्शयामास वै तदा ॥ (१३।२)

चित्रसेनः पाण्डवेन समाश्लिष्य परंतपः । (१४।१)

कुशलं परिपप्रच्छ तैः पृष्टश् चाप्यनामयम् ॥ (१४।२)

ते समेत्य तथान्योन्यं संनाहान् विप्रमुच्य च । (१५।१)

एकीभूतास् ततो वीरा गन्धर्वाः सह पाण्डवैः । (१५।२)

अपूजयेताम् अन्योन्यं चित्रसेनधनंजयौ ॥ (१५।३)